කොරෝනා ලියවිලි කියලා ඒ දවස්වල ගෙදරට වෙලා ඉද්දී ඔහේ ලිව්වා වෙනසකට. එහෙම ලියවිලි 13ක්ම ලිව්වා ගිය අවුරුද්ද වෙනකල්ම. ඊට පස්සේ දෙවෙනි රැල්ල පොඩ්ඩක් පාලනය වුනාට පස්සේ ආයි ලියන්නම බැරි වුනා සහ ආයි ලියන්න වෙයි කියලා හිතුවෙත් නෑ. ඒත් ආපහු කොරෝනා අපි ලඟටම දරුණුම විදියට ඇවිත්. දැන් ආපහු ගෙදර ඉඳලා වැඩ කරන්න පටන් ගත්තා. මේ ලියවිල්ල එහෙම ලිව්වෙ වැඩ කරලා මහන්සි වෙලාවට රෑ වුනාම ටික ටික. එක අතකට ලොකේ වෙන දේවල් ගැන හිතනවට වඩා ලියන එක මනසට සෑහෙන සැහැල්ලුවක්. මේක ලියන්න හිතුවේ අපේ බෝඩිම් ජීවිතය ගැන. ඒලෙවල් කරලා කොළඹ කැම්පස් යනවා කියලා හරියටම දැනගත්තට පස්සේ කුරුණෑගල අපිට ඉතින් බෝඩිමක් හොයනවා ඇරෙන්න වෙන විසඳුමක් නෑ. ඉතින් කොළඹ කැම්පස් එන්න හිටපු අපේ ඉස්කෝලෙම අපි හතර දෙනෙක් සෙට් වුනා එක බෝඩිමකට සෙට් වෙමු කියලා. මමයි අසිතයයි (Asitha Bandara) ඒලෙවල් කාලෙත් අසිතයගෙ ගෙදරම හිටපු නිසා අපි දෙන්නම එකට සෙට් වෙමු කියන එක කොහොමත් තීරණය කරලා තිබුනේ. අකලංකය (Akalanka Senevirathne) අසිතය එක්ක ඉස්කෝලෙ කාලෙ ලොකුවට සම්බන්ධයක් තිබුනේ නැතත් ඌ මගෙ ෆිට් එක නිසාත් අසිතයා දුන්න සිමා ලණුව අපි දෙන්නම කාලා තිබුන නිසාත් අකලංකයත් අපිත් එක්කම සෙට් වෙමු කියලා කතා වුනා. බෙන්ජා (Pubudu Dissanayake) අපේ ගමේ මගේ බොක්ක, මට වඩා අවුරුද්දක් වැඩිමල් වුනත් ඌත් අපිත් එක්කම සෙට් වුනා එකම බැච් එකට. ඇත්තටම පුබුදු අයියා කියලා මම දිගටම කතා කරපු බෙන්ජා දිගටම බෙන්ජා වුනේ බෝඩිමේ ෆිට් එකටමයි. ඉතින් බෙන්ජාත් එක්කම මම, අසිත සහ අකලංක සෙට් වුනා එක බෝඩිමේ ඉමු කියලා.
---පලවෙනි කොටස : බොරැල්ල බොඩිමේ පලවෙනි මාසේ---
ඔන්න දැන් ඉතින් අපි බෝඩිම් හෙවිල්ල පටන් ගත්තා. අපේ තාත්තා කොළඹ වැඩ කරපු නිසා අනික් ගෙවල් ඔක්කොම හිතුවෙ අපේ තාත්තා ගේමක් නැතිව අපිට බෝඩිමක් හොයල දෙයි කියලා. හැබැයි සිමා කරන්න හොයලා දුන්න බෝඩිම මතක් වෙද්දී මටයි,අකලංකයටයිනම් තාත්තා ඒ වැඩේ හරියටම කරයි කියලා හිතුනෙ නෑ. "අන්කල් ඉතින් කොහෙ හරි හොයලා දෙයි. හැබැයි අර ගල්කිස්සෙ පොට් එක වගේ වෙයිද බං?" අකලංකයයි, අසිතයයි ඉඳලා හිටලා ඇහුවා. තාත්තා වැලිකඩ යාළුවෙක්ගෙ ගෙයක් තියෙනවා කියලා අපිත් ගිහින් බලලා ඔක්කොම හරි කියල හිතන් ඉද්දී අන්තිම වෙලාවේ යාළුවා වැඩේ කචල් කරා. ඊට පස්සේ තාත්තාට අපේ අම්මගෙනුත් බැනුම් කෝටියයි. පස්සෙ තාත්තා හොයාගෙන ආවා බෝඩිමක් "ඒකනම් හොඳටම හොඳ තැනක්, හොඳ මනුස්සයෙක් ඉන්නේ. මෙඩිකල් ෆැකල්ටි ළමයි තමයි ඉන්නේ වැඩිපුරම" කියලා. ඒක තිබුනේ බොරැල්ලේ කොටා රෝඩ් එකේ ස්ටේසමට පිටිපස්සෙ. අපි ඉතින් හිත හදාගෙන ගියා එතනට. රූම්ස් දෙකක් දෙන්නෙක්ට එක ගානේ තමයි තිබුනේ, මතක විදියට ඒ කාලේ රූම් එකකට පන්දාහක්. ඒකට ගියාම තමයි පොඩ්ඩක් ඇඬෙන්න වගේ ආවේ. ඒ රූම් දෙකම එකට තිබ්බත් හෙනම පොඩියි. දෙන්නෙක්ට හැරෙන්නවත් බෑ. නිදාගන්න තිබුන ඇඳ වගේ එකේ එක පැත්තකට නිදාගත්තොත් අනික් පැත්ත හැරෙන්න ඉතින් ඇඳෙන් බැහැල ආයි හැරිලා ඇඳට එන්න ඕන. පළවෙනි දවස හිත හදන් හිටියා. ඒ බොඩිමී පඩි පෙලක් තිබුනා උඩ කාමරවලට යන. අපි හතර දෙනාම රෑ වෙනකල් පඩි පෙලේ වාඩි වෙලා බෙන්ජගේ කතා අහ අහ හිටියා. පුළුවන් තරම් කැම්පස් එකේ රැග් කතන්දරෙත් ඉවර වෙනකල් හවස් වෙනකල්ම ඉඳලා තමයි එන්නෙ. රෑට නිදාගන්න ගියාම අපිට ඇහෙනවා ඔන්න ඒකෙ නතර වෙලා ඉන්න මෙඩිකල් ෆැකල්ටි උන් එනවා මහ රෑ වෙලා. පස්සේ තමයි තේරුනේ උන් ඒකට එන්නෙ නිදන්න විතරයි කියලා.
දැන් දවස දවස ගෙවීගෙන යනවා. පලවෙනි මාසෙ ඉංග්රීසි කතන්දරේ විතරක් උගන්නන නිසා බෝඩිමට ඇවිත් කරන්න කියලා ලොකු දෙයක් නෑ කයිය ගහන එක ඇරෙන්න. ලොකුම මාතෘකාව වුනේ ඉතින් බැච් එකේ හිටපු කෑලිවලින් කොහොමහරි එකක් අසිතයට සෙට් කරලා දෙන්නේ කොහොමද කියලා. හිටපු හැම කෑල්ලකගෙම සම්පූර්ණ විවරණය දෙන්නෙ බෙන්ජා. අඩුපාඩු සම්පූර්ණ කරන්නේ අකලංකයා. කෑමත් ඉතින් එක්කො බොරැල්ල හන්දියෙන් කාලා එනවා, නැතිනම් කඩෙන් ගෙනල්ල කනවා. ඒ අස්සෙ අසිතයට සිමා එක්සෑම් සෙට් වෙලා ඌ විතරක් රූම් එකට ගිහින් පාඩම් කරන්න පටන් ගත්තා. බෙන්ජා දවසක් අසිතයව බලන්න රූම් එකේ ජනේලෙ ගාවට ගියා. "ඒයි, මෙහෙ වරෙන්කො" කියලා ශේප් එකේ කිව්වා. බලද්දී අසිතයා හෙනම මනෝ පාරක්, ඌ උගෙ කොණ්ඩෙ ගැලවෙන කෙස් ගාන ගණන් කරනවා. ආයි කල්පනා කරනවා. මේ කාලෙ වෙද්දී අසිතයගේ කොණ්ඩෙ යන්න පටන් අරන් තිබුනා. අපි ඌව බයිට් කරලා ආපහු ගෙන්න ගන්නවා අපේ කයියට. ඔහොම ටික දවසක් යද්දී අකලංකයා ඉතින් සුපුරුදු යෝජනාව ගෙනාවා. "යද්දී මොනා හරි අරන්යමුද?", "හා" කියලා ඉතින් මමයි අසිතයයි දෙන්නම කිව්වා. බෙන්ජා ඔය කාලෙ කටේවත් තියන්නෙ නෑ. අපේ කාමරේට ගල් බෝතලේ ගෙනල්ල ශේප් එකේ ඇතුලෙන් තියලා එකා එකා ගානේ ඇතුලට ගිහින් එකක් දාගෙන එනවා. අපි බෝඩිමට ආපු පළවෙනි දවසේ ඒකෙ අන්කල් කිව්වේ "මම මේ බෝඩිමට ළමයි ගන්නේ ගොඩාක් හොයලා බලලා, අර ජල සම්පත් මණ්ඩලේ මහත්තයා තමයි මෙහෙ ආවේ. මෙහෙ නීති දෙකක් තියෙනවා. එකක් අනික් අයට කරදර වෙන විදියට ඉන්න එපා. අනික් එක මත්පැන්නම් සපුරා තහනම්". ඒත් සතියක් යද්දී මමයි, අකලංකයයි, අසිතයයි වැඩ ඇල්ලුවා ශේප් එකේ මාට්ටු වෙන්නෙ නැති විදියට.
හැබැයි සති තුනක් විතර යද්දී අපි කයිය ගහන ගමන්ම "මේ බෝඩිමනම් හරියන්නේ නෑ බං, දැන් ඉන්න පුළුවන් වුනාට මේකෙ ඉඳන් පාඩම් කරන එකනම් කරන්න වෙන්නෙ නෑ." කියලා අපි කතා වුනා. මේ වෙද්දි දවසක් ඇර දවසක්ම වගේ මමයි අකලංකයයි ගල් බාගයක් ගේන්න පුරුදු වෙලා හිටියෙ. "යකෝ මට මේකෙ දැන් නින්ද යන්නේ බිව්වොත් විතරයි, වෙන තැනක් හොයමු" කියලා අකලංකයත් කියන්න ගත්තා. හරියටම ඔරියන්ටේෂන් එක මාසෙකින් ඉවර වෙද්දීම ස්ට්රයික් එකක් ඇවිත් කැම්පස් වැහුවා. අපි සෙට් එකම ගෙවල්වලට ගියා. එහෙම ඉන්න ගමන් අපි හැමදාම පත්තරේ අරන් තැන් හොයන්න ගත්තා. අපි හැමෝගෙම මතය වෙලා තිබුනේ වෙනම ගෙයක් අරන් පොඩ්ඩක් සැපේ ඉමු කියලා. ගෙවල්වලින් වුනත් ඒ වැඩේට කැමති වුනා. දවසක් අසිතයා කෝල් එකක් දීලා කිව්වා උදෙන්ම "මචං,මම සිමා ක්ලාස් ආපු ගමන් දෙහිවල තැනක් බැලුවා. හොඳටම හොඳයි. කාමර දෙකක් තියෙනවා. ඉන්න මිනිස්සුත් ශේප් වගේ. උඹලාත් ඉක්මණට වරෙන්. කැමතිනම් අදම ඉවරයක් කරමු". අකලංකයා ඒ වෙලාවෙත් අපේ ගෙදර හිටියේ. බෙන්ජාත් අපේ ගෙවල්වලට හූවක දුර. පටස් ගාලා සෙට් වෙලා කොළඹ යන්න පිටත් වුනා බස් එකේම. කෙලින්ම දෙහිවලට ආවා පුළුවන් තරම් ඉක්මණට. මොනා වුනත් අසිතයා ලේසියකට දෙයක හොඳක් කියනවා අඩු නිසා අපි ඉක්මණටම ආවේ අනිවාර්යෙන්ම හොඳ එකක් වෙන්න පුළුවන් නිසා.
---දෙවෙනි කොටස : දෙහිවල බොඩිමේ අවුරුදු තුන---
අපි හිතුවා හරි. හරියටම තිබුනේ දෙහිවල හන්දියේ විජය කුමාරතුංග පිළිමෙත් එක්ක තිබුන කඩ ටිකට පිටිපස්සේ. කැම්පස් එකට යන්න 155, 154 බස් දෙකත් සෙට් වෙනවා. ගාලු පාරෙ බස් ඕන තරම්, දෙහිවල ස්ටේසමට පයින් යන දුර. ඒ කාලෙ ගුවන් පාලම නෑ. ජනාකීර්ණ තැනක් වුනත් අයිඩියල් ප්ලේස් එක. උඩ තට්ටුවේ කාමර දෙකයි, සාලයයි, කුස්සියයි සහ බාත් රූම් එකයි. රෙන්ට් එකත් කීවේ නවදාහයි. සාලේ ටයිල් කරලා තිබුනා. යට තට්ටුවෙ හිටියෙ ඒ ගෙදර අයිති අන්කලුයි, ඇන්ටියි, අක්කයි. ඔක්කොම බලලා ඉවර වුනාම අපි හතර දෙනාටම අල්ලලා ගියා තැන. "අන්කල් අපි කැමතියි මෙතනට, කොහොමද අපේ ඉතුරු වැඩ ටික වෙන්නේ?", අන්කල්ගෙ නම ටයිටස් කියලා කිව්වා. ඇන්ටි අපි ටික දිහා බලලා කිව්වේ "අනේ, හරිම හොඳ ළමයි ටිකක් වගේ, අපිත් හරිම කැමතියි කැම්පස් ළමයි ටිකක් එනවානම්". බෙන්ජා එහෙම මේ වගේ වෙලාවට උගෙ මායම් ඔක්කොම දානවා. "අනේ, ඔව් ඇන්ටි අපි ගොඩාක් තැන් බලලා තමයි මෙතනට ආවේ" කියලා ඌ දත කට මැදගෙන කිව්වා. අසිතයත් ඉතින් පොඩ්ඩක් ඩීසන්ට් පිට හිටියත් අකලංකයා මම දිහා බැලුවේ "යකෝ, අපි දිහා බලපුවාම ඒ වගේ පේනවද?" වගේ බැල්මක්. කොහොමහරි අන්කල් කිව්වා "පුතාලා අපි බදු ඔප්පුවක් ලියලම වැඩේ කරමු". ඉතින් අපි පොඩි ඇඩ්වාන්ස් එකක් අන්කල්ට දීලා ආපහු කුරුණෑගල එන්න පිටත් වුනා.
කැම්පස් පටන් ගත්තා. බොරැල්ල බෝඩිමට සමුදීලා අපි දෙහිවලට ආවා. බදු ඔප්පුවකුත් ලිව්වා අවුරුද්දකටම. බොරැල්ලෙ ප්ලේස් එකත් එක්ක බලද්දී මේක දිව්ය ලෝකයක් වුනා. සාලෙට අපි හතර දෙනාටම පාඩම් කරන්න පුළුවන් ලොකු මේසයක් හම්බුනා අන්කල්ගෙන්. එක ඇඳක් තිබුනා එක කාමරේක. ඒකට අපි තුන්ඩු ඇද්දා. ඒ ඇඳ තුණ්ඩු ඇදීමෙන් මට හම්බුනා. අපි සල්ලි දාලා ප්ලාස්ටික් පොත් රාක්කයක් ගෙනාවා පොත් තියන්න. හැමෝම මෙට්ට අරන් ආවා. පස්සේ ඇඳන්, කම්පියුටර් ටික තියන්න ප්ලාස්ටික් මේස, පුටු ඔක්කොම ගත්තා. හතර දෙනාම ෆුල් හැපී මෝඩ්. කාමර දෙක බෙදාගත්තා. ලොකු කාමරේ මමයි අකලංකයයි, මැද කාමරේ අසිතයයි බෙන්ජයි. අසිතයයි බෙන්ජයි ICT Degree Program එකේ, මමයි අකලංකයයි Computer Science ඩිග්රි ප්රොග්රෑම් එකේ. අපිට මාරම නිදහසක් දැනුනා මෙතන. සාලේ වාඩිවෙලා හිතේ හැටියට කුණුහරුප ටිකක් කියාගෙන කයියක් ගහන්න පුලුවන් නිදහසක්, අත පය දිගඇරලා නිදාගන්න පුළුවන් නිදහසක්, බෝතලයක් ගෙනල්ලා වාඩිවෙලා බොන්න පුළුවන් නිදහසක්, අත දිග ඇරලා ඉන්න පුලුවන් නිදහසක් ජීවිතේ පලවෙනි පාරට ලැබුනා වගේ දැනුනා.
ඔහොම සතියක් විතර යද්දි කැම්පස් එකට ගිහින් NAT එක ලඟ ගහ යට වාඩි වෙලා ඉද්දී අපේ බැච් එකේ මියුරුවා (Miyuru Wanninayaka ) මම ලඟට ඇවිත් වාඩිවෙලා විස්තර අහන ගමන් ඇහුවා "අඩේ මචං, උඹලා බෝඩ් වෙලා ඉන්නේ කොහේද?", මම කිව්වා "දෙහිවල හන්දියෙන් අපි උඩ තට්ටුවක් ගත්තා බං, බොරැල්ලේ බෝඩිමක ඉඳලා අපිට එපා වුනා" කියලා. මම ඉතින් අපි ඉන්න සැප ගැන උට කිව්වාම ඌ ඇහුවා "අඩේ, ඉඩ නැද්ද? මටත් බැරි වෙයිද බං එන්න? මට දැන් ඉන්න බෝඩිමේ ඉඳලා එපා වෙලා ඉන්නෙ.". "මට විතරක් තනියම කියන්න අමාරුයි, මම අනික් උන්ගෙන් අහලා කියන්නම්" කියලා ශේප් වෙලා ආවා. මියුරුවාත් කුරැණෑගලම තමයි, හැබැයි ඌ ඉස්කෝලෙ ගියෙ සෙන්ට් ඈන්ස් එකට. ඉස්සර මගේ දහම් පාසලේ යාළුවෙක් හිටියා නුවන් කියලා, ඌත් සෙන්ට් ඈන්ස්. ඔය නුවන් හැමදාම දහම් පාසල් ඇවිත් හෙනම ටෙක්නිකල් ටොම් පච ගහනවා මියුරුවා කිව්වා කියලා. මම ඒ කාලෙ උට කියලා තිබුනේ "උඹ ඔය මියුරු කිව්වා කියලා ටොම් පච ගහන්න එපා අපිත් එක්ක, ආයි මියුරුවා ගැන කිව්වොත් උඹට ගහනවා" කියලා. මම බෝඩිමට යන ගමන් කල්පනා කර කර ගියෙ තාමත් දැන් ඒ පච කිව්වා කියපු මියුරුවාමද මේ කියලා. මම බෝඩිමට ගිහින් අනික් උන්ට සීන් එක කිව්වා. අසිතයයි බෙන්ජයි දෙන්නම නියුට්රල් මියුරුවා කුරුණෑගල නිසා. අකලංකයා බුම්මගෙනම කිව්වා "ඌ බොනවනම් විතරක් එන්න කියපන්, නැතිනම් එපා" කියලා. බෙන්ජත් බොන්නෙ නැති එකේ, ඌ කියපු එකත් ඇත්ත කියලා හිතුනා. මම ඊළඟ දවසේ මියුරුවට සීන් එක කිව්වා. "මචං, මම කතා කරා සෙට් එකම එක්ක, හැබැයි පොඩි කොන්දේසියක් තියෙනවා, උඹ බොනවානම් විතරයි එන්න වෙන්නෙ". මියුරුවා ටිකක් කල්පනා කරලා "මම එන්නම් මචං, බොන සීන් එකටත් සෙට් වෙන්නම්", ඌ දිහා බැලුවමනම් මට බොන පාටක් පෙනුනෙම නෑ. "අද රෑ මම එහෙනම් එන්නම්" කියලා මියුරුවා ගියා. එදාම රෑ මෙන්න මියුරුවා උන්ගෙ තාත්තත් එක්ක සබ්බ සකලමනාවම අරන් රෑ වෙලා ආවා බෝඩිමට. අලුත්ම ඇඳක්, සුපිරිම මෙට්ටයක්, LCD මොනිටරයක්, මේසයක් ඔක්කොම එක්ක මූ ආවා. අකලංකයයි මමයි හිටපු කාමරේට ඌත් සෙට් වුනා. දැන් අපි ඔක්කොම පස් දෙනයි. "හම්මෝ මචං, මෙතන පට්ටයිනේ" කියලා මියුරුවත් අපිත් එක්ක සෙට් වුනා.
ඔන්න මියුරුවා සෙට් වුන එකටත් හරියන්න අපි පලවෙනි පාටිය දැම්මා බෝඩිමේ. ගල් බෝතල් දෙක තුනක් ගෙනාවා. අශ්විනයයි, සහනයිත් ආවා. දැන් ඉතින් සාලෙ හරි බරි ගැහිලා බිම පැදුරක් එහෙම දාලා ප්ලාස්ටික් කෝප්පයක් එහෙම අරන් හැමෝම සෙට් වුනා. ඒත් මියුරුවා විතරක් කුස්සියෙ තිබුන අසෝක වීදුරුවක් උස්සගෙන ආවා. අකලංකය මගේ කනට කරලා ශේප් ඇහුවා "උඹට, ශුවර්ද හු** මූ බොන එකෙක් කියලා?", "හම්මට, ඒකනේ, එක්කෝ මූ බොනවා කියලා බොරු කියලා තියෙන්න, නැතිනම් අපිට හැරෙන්නවත් බැරි එකෙක්" මම කිව්වා. වැඩේ පටන් ගත්තා. ගල් ගහන එක ඉතින් අනික් ඒවා වගේ ලේසි නෑනේ. මියුරුවා පුරවාගත්තා අසෝක වීදුරුවෙන් බාගයක්ම. මට නිකන් පිස්සු වගේ. අනික් උන් ටික පිලිවෙලට පොඩි සොට් ටිකක් දාගත්තා. මියුරුවා ඉතිරි බාගේ දාගත්තා කොකා කෝලා. අපි අමාරුවෙන් පලවෙනි සොට් එක දාගද්දි මියුරුවා අසෝක වීදුරුවම බිව්වා එක පාරට. අනික් උන් ඔක්කොම බය වුනා මාත් එක්කම. වට දෙකයි ගියෙ, මියුරුවා තව අසෝක වීදුරු බාගයක් ගැහුවා. බුවා ඩවුන්. අපි ඉතින් පාටිය ඇදන් ගියා සින්දු ටිකක් එහෙම කියලා. බෙන්ජා ඉතින් බොන්නෙ නැතිව අපිට පොඩි සප් එකක් දුන්නා බෙර පාරක් එහෙම ගහලා. "අරූ බොන එකෙක් නෙමිද කොහෙද බං? බෝඩිමට එන්න ඕන හින්දා උඹට බොරුවක් කියලද කොහෙදො" කියලා බෙන්ජා කිව්වා. බෝඩිමේ දාපු පළවෙනි පාටියයි සින්දු ටිකයි නිසාද මන්දා අන්කල් උදේම අපි සෙට් එකට දෙහි වීදුරු වගයක් ගෙනල්ලා දුන්නා. අපිට පොඩ්ඩක් අවුල් වගේ. "අන්කල්, අපි ඊයෙ පොඩ්ඩක් සද්දේ වැඩි වුනාද මන්දා?" මම ශේප් එකේ ඇහුවා. "පිස්සුද චාමර, කොල්ලො වුනාම ඉඳලා හිටලා පොඩි ෆන් එකක් ගන්න ඕන. අපිත් කැම්පස් හිටියනේ. අපිත් අහගෙන හිටියෙ සින්දු ටික ඔක්කොම. නියම ගායකයොනේ" කියලා අන්කල් කිව්වා. අපි දෙහි ටික බීලා මියුරුවා බයිට් කරගෙන හිටියා.
දැන් ඔන්න මාසයක් විතර ගියා අපි දෙහිවලට ඇවිත්. දවසක් අසිතයා ඇවිත් ඇහුවා. "මචං, උඹ දැක්කද අපේ බාත් රූම් එකේ කොමඩ් එක ඉරි තලලා තියෙනවා යට හරියෙන්.". "කෝ බලන්න" කියලා මාත් ගිහින් බැලුවා. "අඩෝ සිරාවටම" කියලා මාත් පොඩ්ඩක් බය වුනා. "කොහොමද බං එහෙම වෙන්නේ? හොඳටම තිබුනනේ" කියලා අපි දෙන්නම කල්පනා කරා. බෙන්ජයි අකලංකයත් ඕක දැක්කා. "අඩෝ, මේකේ වැරදි විදියට වාඩි වෙන එකෙක්වත් ඉන්නවද?" කියලා අපි කතා වුනා. මියුරුවා ඒ කාලෙ හොඳටම තඩි සයිස්ය. "මියුරුවාගේ බර ඔරොත්තු දෙන්නෙ නැද්ද මන්දා" කියලාත් අපි කතා වුනා. කොහොමහරි සැකය එල්ල උනේ මියුරුවට. මම උදේම හිටියා මියුරුවා බාත් රූම් එකට යනකල්. ගියාට පස්සෙ ටික වෙලාවකින් දොරට යටින් පොඩි තීරුවෙන් බාත් රූම් ෆ්ලෝ එක දිහා බලද්දී මියුරුවාගේ කකුල් දෙක පේන්න නෑ. "අඩෝ තඩියා, බැහැපන් හු*** බිමට. වරෙන් එලියට", මම කෑගහද්දී අනික් උනුත් ආවා. මියුරුවාත් කකුල් දෙක බිම තියලා හෝදගෙන දුවගෙන ආවා එලියට සට පට ගාලා. "ඇයි බං?" මියුරුවා බය වෙලා. "දැන් උඹ ඔය කොමඩ් එක උඩට නැගලා නේද හිටියේ?" මම ඇහුවා. "ඔව් බං, මොකක් හරි අවුලක්ද?", "අවුල් නැද්ද යකෝ, තෝ මැරෙන්නද දඟලන්නේ ඕක උඩ නැගලා? ඕක කඩන් වැටුනොත් මල මගුලයිනේ. දැනටමත් ඉරි තලලා" මම කිව්වා. "මම හැමදාම ඉතින් එහෙමනේ කරන්නේ?", අපිට ඉතින් වෙලා තිබුන දේ තේරුනා. මියුරුවාට කොමඩ් එකේ බොඟක් දාන විදිය කියලා දෙන්නත් වුනා. "මූ යකෝ නොදන්න මගුලක් නෑ, මේකෙ රීපු හැටි විතරක්" කියලා බයිට් එක දෙද්දී ඌ හිනා වෙලා ඊළඟ දවසෙ ඉඳලා හරියට ඉඳගත්තා. වෙන්න ගිය ලොකු අනතුරක් නවත්තගත්තා දෙයියනෙ කියලා.
තව සතියක් දෙකක් යද්දි, "මචං අපි කඩෙන් කන්නෙ නැතිව උයන් කමුද?" කියලා මියුරුවා පොඩි අයිඩියා එකක් දැම්මා. මමයි, අසිතයයි, බෙන්ජයි තුන්දෙනාම ඉතින් ජනාධිපති බාලදක්ෂයොනේ කියලා වැඩේට එකපයින්ම කැමැති වුනා. "මම දන්න ඉවිල්ලක් නෑ බං" කියලා අකලංකයා බර බරේ. ඒත් යෝජනාව සම්මත වෙලා අපි වැඩේට බැස්සා. ගෑස් කුකර් එකයි සිලින්ඩරෙයි මම අපේ ගෙදරින් ගෙන්න ගත්තා. රයිස් කුකර් එකක් මියුරුවා ගෙනාවා. අනික් ඕන බඩු ටික අනික් උන් තුන් දෙනා ගෙනාවා. පස් දෙනාම එකා 500 ගානේ දාලා පොඩි කලෙක්ශන් එකක් දාලා ටින් එකකට දැම්මා. පස් දෙනාම ගිහින් හාල්, පරිප්පු සහ අනික් හැමදේම ගේන්නෙ දෙහිවල ආපිකෝ සුපර් එකෙන්. රෑට උයන්න ප්ලෑනක් ගැහුවා. මමයි, මියුරුවයි එක දවසක් උයනවා. අසිතයයි බෙන්ජයි අනික් දවසේ. බිත්තරයක්වත් හරියට කඩාගන්න බැරි අකලංකයා බාරගත්තා පොල් ගෙඩියක් ගාන්න. ෆ්රිජ් එකක් නැති නිසා ඉතින් පොල් ගෙඩියම ගානවා. කිරි ටිකත් ගන්නවා. පරිප්පුව හැමදාම හැදුවා, මිටිකිරි විතරක් නිසා සුපිරියට එනවා පරිප්පුව. තව මොනවහරි දෙකක් හදනවා අනිවාර්යෙන්ම. ගොටුකොළ සම්බෝලෙ, සැමන් තෙල් දාලා හදලා ගන්න එක, බිත්තර, ගෝවා, සොසේජස් වගේ එව්වා තමය්යි ආයි වැඩිපුරම හැදුවේ. බත් එකත් රස්නෙට එන නිසා කෑම ටික සුපිරියටම ආවා. මියුරුවා ස්පේශල් ලීක්ස් සම්බෝලයක් හදනවා සමහර දවස්වලට. ඒකත් නැගලම යනවා. ගොඩක් දවස්වලට අස් කරන එකත් කරන්නෙ අකලංකයා. මෙහෙම පටන්ගත්ත ඉවිල්ල අපි දිගටම කරා අපේ ඉන්ටන්ශිප් එක පටන්ගන්නකල්ම. මාසෙටම දාන 500/- ඇති මාසෙම රෑට කන්න. අපි ඉව්වෙ රෑට විතරයි. හැම මාසෙම පටන් ගද්දී අපි ආපිකෝ යනවා. පස්සෙ ඉතින් සෙට් වෙනකොටත් බයිට් එක අපිම හදාගත්තා ඔක්කොම බඩු ටික තියෙන නිසා.
මියුරුවාගේ තිබුන අනික් විශේෂත්වය තමයි ඌ මොන මගුල තිබුනත් රෑ දහය වෙද්දී නිදන්න යන එක. එහෙම ගිහින් කොට ඉරන්න ගන්නවා. ඉරන්නෙත් එසේ මෙසේ කොට නෙමි, බුරුත කළුවර වගේ එවා. අපිට සාලේ ඉන්න බැරි තරමට උගෙ කොට ඉරිල්ල. මම නිදන්න යන ගොඩක් දවස්වලට උට පොඩ්ඩක් ඇහැරවලා කොටේ ඉරන එක පොඩ්ඩක් නතර කරලා තමයි නිදන්න යන්නේ. සමහර දවස්වලට බෙන්ජා අනික් රූම් එකේ ඉඳලා මොර දෙනවා "ඕයි, තඩියා නවත්තපන් ඕක". ටික දවසකින් මගේ ඇඳ ලඟම කොස්සක් තියාගත්තා මියුරුවාගෙ ගොරවන එක පොඩ්ඩක් වැඩිවෙද්දී පොඩ්ඩක් අනින්න. අපි අනික් උන් ටික නිදද්දී අඩුම ගානේ දොලහවත් වෙනවා. මේ වෙද්දී අසිතයා කැරම් බෝඩ් එකකුත් ගෙනාවා. කැරම් ගහන්න වගේ කීයටවත් මියුරුවා ගන්නේ නෑ. උට අපිට අවුරුදු තුනටම කැරම් උගන්නන්න බැරි වුනා. වෙන එකෙක් නැති වෙලාවට ඉඳලා හිටලා හරි කැරම් ගහන්න මියුරුවා ගත්ත දවසට ඉත්තො අහුලගෙන එන්නෙ අල්ලපු ගෙවල්වලින්. තව සමහර දවස්වලට මැද කාමරේ ඇඳන් දෙකේ පස් දෙනාම දිගාවෙලා කතා කියනවා. මග දිගට වුන දේවල්, කැම්පස් එකේ වුන දේවල්, ලෙක්චර්ස්වල නින්ද ගියපු ඒවා. අකලංකයා ඇර අනික් උන් හතර දෙනාම නාලා එහෙම තමයි ඇඳට සෙට් වෙන්නෙ. අකලංකයා රෑට නෑවොත් අනික් දවසම ඌ ඩවුන්. අසිතයා අඬනවා අකලංකයා උගෙ ඇඳට එද්දී.
කාලය මෙහෙම ගෙවෙද්දී අපේ සෙමෙස්ටර් ඉවරවෙලා එක්සෑම් සෙට් උනා. පළවෙනි සෙමෙස්ටරේනම් මමත් ඉඳලා හිටලා නිදන්න බලාගෙන හරි ලෙක්චර්ස් ගියා. මියුරුවානම් අනිවාර්යෙන්ම ඉදිරි පෙළ වෙලාවට එකම ලෙක්චර් එකක්වත් කට් වෙන්නෙ නැතිව ගියා. ලෙක්චර් නැති හැම වෙලේම මියුරුවා හිටියෙ ලැබ් එකේ. ඒක නිසා එක්සෑම් සෙට් වෙද්දී මියුරුවා හිටියෙ පට්ට කම්ෆටබල් සීන් එකේ, ඌ පුරුදු විදියටම 10ට නින්දට යනවා. මටත් හැමදාම රෑට කුප්පියක් දාලා තමයි ඌ නිදන්නේ. අසිතයයි බෙන්ජයිත් උන්ගෙ සබ්ජෙක්ට් ගොඩ දාගෙන ගියා උන් දෙන්න සෙට් වෙලා. ඒත් අකලංකයට ඔක්කොම ඉවර කරලා පාඩම් වැඩේට එන්නේ 10ත් පහුවෙලා. ඉතින් උට මියුරුවගේ කුප්පිය මිස් වෙනවා. මම උට පුලුවන් විදියට කියලා දෙනවා. මියුරුවාගෙ නියම වටිනාකම තේරුණේ එක්සෑම් කාලෙට, නෑ බෑ නොකියා හැමදෙයක්ම සුපිරියටම කියලා දුන්නා. පොඩි අප්සට් එකක් වුනේ එහෙම කියලා දුන්න සමහර සබ්ජෙක්ට්වලට උට වඩා මට රිසල්ට ආපු එක. මොනා වුනත් ඌ අපේ බෝඩිමට සෙට් වුනෙ නැත්නම් සමහර සබ්ජෙක්ට් ලොවෙත් ගොඩ දාන්න වෙන්නෙ නෑ. එක්සෑම් රිසල්ට් එද්දී කට්ටියම ගොඩ ගිහින් තිබුනා, මියුරුවානම් උඩින්ම ගොඩ හැමදාම.
මියුරුවාගේ කුප්පි දැමිල්ල වගේම තමයි ඌ අතිශයෝක්තියෙන් කියන ටෙක්නිකල් ටොම් පච. ඒවගෙ තාරබර ඇරලා ගත්තාම ඇත්තත් නැත්තෙම නෑ. මට කම්පියුටර් එකක් ගන්න ඕන වෙලා ඒම්ඩි එකක් ගන්න ගියේ ගානත් පෙන්ටියම් එකට අඩු නිසා. "බුදුඅම්මෝ මචං ගන්න නම් එපා ඒම්ඩී, ගිනි ගන්නවා. හෙට වරෙන්කො ලැබ් එකට, මම පෙන්නන්නම්කො වීඩියො ටිකක්" කියලා මාව අම්බානක බය කෙරුවා. මමත් ඉතින් ආපහු ගාණ වැඩි වුනත් මේ යකා කියනවා වගේ ගිනිගත්තොත් එහෙම මල විනාසයක්නේ කියලා පෙන්ටියම් එකක්ම ගෙනාවා. මෙන්න මාස 2-3ට පස්සේ මියුරුවා අලුත් කම්පියුටර් එකක් ගෙනාවා, ඒක ඒම්ඩී. මම ඇහුවා "ඈ යකෝ, දැන් ඒම්ඩී ගිනි ගන්නේ නැද්ද?", මෙන්න මේකා විරිත්තනවා. පස්සෙ අපි ඔක්කොම උගෙ පච එක කණකින් අහලා අනික් කණින් පිටකරන්න පුරුදු වුනා. ඒත් අපෙ බැච් එකේ උගෙ පච අහන්න වෙනම එකෙක් හිටියා සැදි පැහැදිලා. ඒ තමයි බුවා (Damiendra Buwaneka ), ඌත් ඉඳලා හිටලා බෝඩිමට එනවා අපිත් එක්ක සොට් එකක් එහෙම දාලා ආතල් එකක් දාලා යන්න. ඌ එන දවස්වලට විතරයි මියුරුවා ඇහැරලා ඉන්නෙ ඕනම වෙලාවක්, උගෙ හිතේ තියෙන පච ටික ඔක්කොම කියලා දාන්න. බුවා ඒවට වෙරි බහිනකල්ම බොක්කෙන්ම අහගෙන ඉන්නවා. අපි හැම සෙමෙස්ටර් එකක්ම ඉවර වුනාම බෝඩිමේ උන් ටිකකුයි, අශ්විනයයි, සහනයි, බුවයි, තව කීප දෙනෙකුයි ට්රිපක් යනවා. ඒකෙදී බුවාටයි මියුරුවටයි එකට ඉන්න එක අපි තහනම් කරල තිබුනේ, උන් දෙන්න කතා වෙන ඒවා අපිට දරාගන්න බෑ ඒ කාලේ.
පළවෙනි අවුරුද්ද ඉවර වුනා. බෝඩිමේ බදු ඔප්පුව තව අවුරුද්දකට දික් කරා. අන්කල්ටයි ඇන්ටිටයි අපිව එයාලගෙම ළමයි වගේ. සමහර දවසට කෑම හදලා එවනවා. අපිත් ගෙදර ගිහින් එද්දී මොනාහරි අරන් එනවා. බෙන්ජයි මියුරුවයි නම් අනිවාර්යෙන්ම වගේ සිකුරාදට ගෙදර ගියා. ආයි එන්නේ ඉරිදට. අසිතයත් සිමා ක්ලාස් නැත්නම් යනවා ගොඩක් දවසම, මම තමයි අඩුවෙන්ම ගෙදර යන්නෙ. කට්ටිය ගෙදර ගිහින් එද්දී ඉරිදට ගේනවා නියම කෑම රෑට කන්න, මම බත් එකක් තියෙනවා රයිස් කුකර් එකේ. ඉරිදා රෑට කනවා කෑමක් හුස්ම ගන්න බැරි වෙන්න. මේ වෙද්දී බැච් එකේ තව උනුත් ඉඳලා හිටලා බෝඩිම පැත්තෙ ඇවිත් ඉඳලා යනවා. මහපොළ හරි බර්සරි එක හරි හම්බෙන දවසට ඉතින් ගල්, වයිට් බොන එක පැත්තකින් තියලා රොක්ලන්ඩ් රෙඩ් රම් වගේ ගේනවා. වෙනදට ටිකක් පරක්කු වෙනකල් නිදලා කැම්පස් යන මියුරුවා මහ පාන්දර කැම්පස් යන්න ගත්තා. උදේ හයට විතර බෝඩිමෙන් ගියෙ. බලද්දී බැච් එකේ හිටපු අහිංසක ගෑනු ළමයෙක් සෙට් කරගෙන. ඕක දැනගත්ත ගමන් බෙන්ජා කීවේ "පව් බං අර කෙල්ල, දැන් ඉතින් අරූගේ ටොම් පච ටික අහගෙන ඉන්න එපැයි. මොනා වුනත් අපිට කණක් ඇහිලා ඉන්න පුළුවන්" කියලා. ඒත් මේ යකා උදේ පාන්දර නැගිටලා දඟලද්දී මටයි අකලංකයටයි ඇහැරෙන නිසා අපි දෙන්න මලෙන් හිටියෙ. අපි දෙන්නම කිව්වා "උඹ ඕන මගුලක් කරගනින්, උදේට සද්ද නොකර". ඊට පස්සේ මියුරුවා සද්ද නොකර නැගිටලා කුස්සියට ගිහින් ලෑස්තිවෙලා යන්න පටන් ගත්තා.
අපේ කාමරේ ජනේලෙ තිබුනෙ ලෑලි ජනේලයක්, ඒක වහගත්තම උදේ නවයට දහයට වුනත් තියෙන්නේ උදේ හයට වගේ ෆීලින් එකක්. ඒක නිසා එලාම් එකක් තියාගත්තොත් මිසක් නැගිටින එක බොරු. මෙච්චර කල් කොට ඉර ඉර එලි වෙනකල් නිදපු මියුරුවා කොහොමද මෙහෙම වෙලාවට ඇහැරෙන්නෙ කියලා අපිට හෙනම ප්රස්නේ. එලාම් සද්දයක් එන්නෙත් නෑ. "ඌ බොක්කෙන්ම ලව් ඇති, බයටත් එක්ක නැගිටෙනවා ඇති." බෙන්ජා මෙහෙම කිව්වත්, මම නම් කිව්වෙම වෙන්නම බෑ කියලා. දවසක් අපි උගෙන් ඇහුවා කොහොමද යකෝ ඔය පාන්දර 5.30 ට ඇහැරෙන්නෙ කියලා. "මට දැන් ඒක පුරුදුවෙලා, දැන් ගාණක් නෑ බං. ගේමක් නැතිව ඇහැරෙනවා" කියලා හෙනම ටෝක් එකක් දුන්නා. මම ලෙක්චර්ස් නැති දවසකට කලින් දවසේ මියුරුවා නිදාගත්තට පස්සේ උට පොඩ්ඩක් කිට්ටු කරලා බලද්දී ෆෝන් එක කණ ගාවම තියාගෙන නිදි. ෆෝන් එක ශේප් එකේ අරන් බලද්දී වයිබ්රේශන් විතරක් සෙට් වෙන එලාම් එකක් තියාගෙන. මම ශේප් එකේ ෆෝන් එක අරන් ඒක ඕෆ් කරලා නිදාගත්තා. ඊළඟ දවසේ මට උදේ 8ට විතර ඇහැරුනා, අනේ මියුරුවා ඉන්නවා මලක් වගේ නිදාගෙන. මම ශේප් එකේ ගිහින් මූණ හෝදලා එහෙම ලෑස්ති වෙන්න එද්දීත් මූ නිදි. "ඒයි නැගිටපන්, අද ගේමක් නැතිව උඹට ඇහැරිලා නෑ වගේ" කියලා මම කියද්දී මුට පිස්සු වගේ. "අඩේ...මාරයිනෙ" කියලා ඌ කියද්දී "මම ඉතින් උඹට ගේමක් නැතිව ඇහැරෙන නිසා ඇහැරෙව්වෙ නෑ" කියලා කිව්වා. මුට මං ගැන සැක වුනත් ශේප් එකේ මාත් එක්කම ලෑස්ති වෙලා ගියා වැඩි කතාවක් නැතිව.
මියුරුවා ගැන කිව්වා දැන් ඇති වගේ. බෙන්ජා ඉතින් මට පොඩි කාලෙ ඉඳලම පුබුදු අයියා. ඒත් බොඩිමත් එක්ක ඉතින් නිකන්ම බෙන්ජා බොක්ක වුනා. ඒත් ඌ දැන් සොට් එක දාන විදියට බෝඩිමෙ ඉන්න කාලෙ සොට් එක නොදැම්ම එක ගැනනම් අපරාදේ කියලා හිතෙනවා. ඌ ඉතින් අපිට බොන දවසට පට්ට සප් එකක් දුන්නා. එක අතකට ඌ හිටියෙ නැතිනම් බෝඩිමේ දොර වහන්නවත් එකෙක් නෑ එහෙනම්. එදාට මොනා වුනත් ඌ තමයි අන්තිමේට නිදන්නේ එදාට. කතානම් බීවත් නැතත් එලිවෙනකල්ම කියන්න පුලුවන් ඌත් එක්ක. අපි මොන වැඩේ කරත් උට ලේසියකට තරහ යන්නෙත් නෑ. එස් එම් එස් කොටන්න මම හිතන්නේ නෑ අදටත් බෙන්ජා එක්ක ෆයිට් කරන්න එකෙක් ඇති කියලා. ඒ කාලෙ ඉතින් ඌ අක්කල දෙන්නට අහිංසක මල්ලි, ගෙදරට හොඳ පුතා. අපේ ගෙදරින් වුනත් කියන්නේ "අර පුබුදු වගේ වැදගත් විදියට ඉන්න" කියලා. බෝඩිමෙ ඇන්ටිට, අන්කල්ට, අක්කට වුනත් ඉතින් ඌ මල් කැකුළ. අසිතයාගෙ ඉතුරු කොණ්ඩෙ ටිකත් අපේ බෝඩිමේම බිමට වැටිලා ගියා. ඌ එවාමාටින් ගාගන්නවා බෙන්ජට කියලා, බෙන්ජා ෆුල් බොක්කෙන්ම ගෑවා පව්නේ අහිංසකයා කියලා. අසිතයා දවස් 5ක් අපිත් එක්ක කැම්පස් යන්න පිටත් වුනොත් 3ක් ආපහු හැරිලා එනවා උට අමතක වුන මොකක් හරි අරන් යන්න. අපි ඉතින් ඕන එකක් කරගනින් කියලා යන්න යනවා. ඌ ගැන බෝඩිමේ කතා ලියනවාට වඩා වෙනම එකක් ලියන්න ඕන කියලා හිතුනා.
කාලයත් එක්ක මියුරුවා බෝඩිමට කොහෙන්දෝ පරණ ටීවී ලඩියකුත් හොයන් ආවා පරණ එකක්. අපි 2007 වර්ල්ඩ් කප් බලන්න තමයි ඒක සෙට් කරගත්තෙ. මියුරුවටනම් ක්රිකට අරහං. බෝඩිමෙ තිබුන අනික් සම්පත් අතරින් නරක චිත්රපටි ගබඩාවත් සෑහෙන ඉහල තත්වයක තිබුනා. හැමෝගෙම දායකත්වයෙන් ඒක යාවත් කාලීන වුනා. හෙඩ් ෆෝන් එකත් ගහගෙන නරක චිත්රපටියක් බලන්න කිසිම තහනමක් තිබුනෙ නෑ. චිත්රපටි බලලා අසිතයා ඇඳ යට ඔබලා තිබුන පරන බැනියම ඕනම වෙලාවක බිත්තියට හේත්තු කරන්න වුනත් පුලුවන්කමක් තිබුනා. කම්පියුටර් ගේම් ගහන එකත් තිබුනා, මියුරුවා තමයි ඉහලින්ම හිටියෙ. අපිත් ඉඳලා හිටලා ගැහුවා. මියුරුවා මියුසික් වීඩියොත් ඔක්කොම ඩවුන්ලෝඩ් කරගෙන එනවා. අසිතයා තමයි ඒවත් ආසාවෙන්ම බැලුවෙ. මේ බෝඩිමට ආව ගිය තව හුඟක් චරිත තිබුනා. කැම්පස් එකේ උන් ආවා සමහර කැරලි ගහන්න. අපේ ලොකු අම්මගේ පුතා උදිතයත් (Uditha Liyanage ) නරක් වෙයි කියලා මුලින්ම අපේ බෝඩිමෙ ටික කාලයක් නැවැත්තුවා. ඒකෙන්නම් උනේ ඌ නිසා අනික් උන් නරක් වුන එක. අකලංකයගේ පුංචිගෙ පුතා ගයාන් (Gayan Dhanushka ) ඇවිත් චිත්රපටි ගැන ඔහේ කියවනවා. ඒ මල්ලිට තේරුනෙ නෑ අපි ඒ කාලෙ වැඩිපුර බලන්නේ ඒ මල්ලි කියන චිත්රපටි නෙමි කියලා. ශාලිකයා (Shalika Jayarathna ) ඇවිත් හිටියා ට්රේනින් එකකට ටික කාලයක්. අපෙ තාත්තත් ඉඳලා හිටලා ඇවිත් ගියා. ඒ ආපු වෙලාවක මගේ ඇඳ විට්ටමට එහා පැත්තේ තිබුන බෝතල් ටික දැකලා ආයි පැත්ත පලාතෙ ආවේ නෑ. අපේ ඉස්කෝලෙ අපේ වයසෙ ස්කවුටින් කරපු උන් ටික ගෙට් ටුගෙදර් එකකට ඇවිත් නගුල නැතිවම හාලා ගියා. එදා විතරයි අන්කල් අපිට බැන්නේ. ඒත් බැන්නේ අපේ සුපුනා (Supun Siwantha ) කියපු ලුසියගේ සින්දු ටිකට. ඒක විතරයි අවුරුදු තුනටම එකම කලු පැල්ලම.අපි අන්කල්ට වැඳලා සමාව ගත්තා. අපි කවදාවත් බෝඩිම අපිලිවෙලට තියාගත්තෙ නෑ, පස් දෙනා දවස් පහ බෙදාගෙන අතුගෑවා. බෝඩිමෙ හැම තැනම හැම කාමරේකම හොඳ පාපිසි තිබුනා. බෙන්ජා මේවා අරන් එන්නෙ අපේ බෝඩිමට ටිකක් එහා පැත්තේ තිබුන සැලුන් එකකින් රෑ 12 ට විතර කුණු මල්ල ගිහින් දාල එන්න ගියාම. ඒ සැලුන් එකේ ඇතුල් වෙන තැන හොඳ කොලිටිම ඒවා තිබුනේ. තියෙන තියෙන පාපිස්ස නැති වුනාට පස්සෙ ඒ සැලුන් එකෙන් පාපිසි තිබ්බෙම නෑ. බෝඩිමට ආපු සමහර උන් කිව්වෙ, අපේ බෝඩිම පන්සලක් වගේ කියලා. ඉතින් මේකෙ ලියන්න පුලුවන් ඒවා ටිකක් විතරක් ලිව්වා ගොඩක් මතක අතරින්. ජීවිත කාලෙම මේ බෝඩිමේ ආදරණිය මතක ආපහු ලැබෙන්නෙ නෑ. ඒ මතක එක්ක අපේ මිතුදම හැමදාම බැඳිලා තියෙනවා. බෝඩිමේ අන්කල් ඇන්ටි දිගටම අපිත් එක්ක සම්බන්ධ වුනා. ඉඳලා හිටලා අපි ගොඩ වුනා, ආවා ගියා. ඒත් අන්කල් ලඟදි නැතිවුනා. අකලංක අපිට නැති වුනා. අසිතයා ලංකාවට එන හැම වෙලේම බෝඩිමේ අපිට කාලයක් වෙන් වුනා. නැවත ඉක්මණටම හමුවෙමු බෝඩිමෙ අපි. (මියුරුවා මේක කියලා තරහා වුනෙ නැතිනම් )
----
කලින් ලියපු ලිපි
1. කොරෝනා ලියවිලි 1 - ඉඳුල්ගොඩකන්ද සහ මම
2. කොරෝනා ලියවිලි 2 - මගේ කෝච්චි පිස්සුව
3. කොරෝනා ලියවිලි 3 - නයිපුන සන්ගලපානා සහ මම
4. කොරෝනා ලියවිලි 4 - 13 සී 2 අපේ මැත්ස් පංතිය සහ රසවත් මතක(2001-2003)
5. කොරෝනා ලියවිලි 5 : ජිවිතේ අමතකම නොවන ට්රිප් එක
6. කොරෝනා ලියවිලි 6 - ඥාණසිංහ සර්
7. කොරෝනා ලියවිලි 7 - කල්ලා සර්
8. කොරෝනා ලියවිලි 8 – CIMA නොහොත් සිමා
9. කොරෝනා ලියවිලි 9 – හිතට වැඩියෙන්ම රිදුම් දෙන මතකය
10. කොරෝනා ලියවිලි 10 - යුද්ධය මට දැනුන හැටි
11. කොරෝනා ලියවිලි 11 - සරත් සේනාරත්න සර්
12. කොරෝනා ලියවිලි 12 - ඕලෙවල් සහ නරයලාගේ ගෙදර
13. කොරෝනා ලියවිලි 13 - Lecturing ජීවිතය
