මගේ බාලදක්ෂ ජීවිතය - 01

 ගොඩ දවසකින් ආයිත් ලියන්න හිතුනා වෙනසකටත් එක්ක. කොරෝනාත් ඉවර වෙන පාටක් නැති එකේ වැඩ කරලම හෙම්බත් වුනාම පොඩි බ්රේක් එකක් අරගෙන මොනවාහරි ලිව්වාම ඒ මහන්සිය නැතිවෙනවා. ඉතින් මට හිතුනා ලෝකෙ මම ආසාවෙන්ම කරපු සහ අද වෙනකල්ම ලස්සනම මතකයක් වුන මගේ බාලදක්ෂ ජීවිතය ගැන ලියන්න. මේක එහෙම ලියලා ඉවර කරන්න පුලුවන් එකක්ද මම දන්නේ නෑ. ඒත් ලියලා බලන්න හිතුනා. මට බාලදක්ෂයෙක් එහෙමත් නැතිනම්, ස්කවුට් කෙනෙක් වෙන්න ආසාවක් ඇති වුනේ අදටත් මගේ හොඳම යාළුවෙක් වෙන බෙන්ජා (Pubudu Dissanayake) නිසා. කැම්පස් ඇවිත් එක බෝඩිමේ ඉඳලා බෙන්ජා කිව්වට ඒ කාලෙ පුබුදු අයියා. ඉතින් පුබුදු අයියා ස්කවුටින් යුනිෆෝම් එකත් ඇඳලා යන දවසට මටත් ආස හිතුනා එහෙම ඇඳලා ස්කවුටින් යන්න. මම මේ කියන්නේ 1996 දි, ඒ කියන්නෙ මම හත වසරේ."මල්ලි, ඔයත් එන්න. සිකුරාදට තමයි තියෙන්නේ" එහෙම කිව්වට මට සිකුරාදා හවස ඉංග්රීසි පන්තියක් තිබුනා. පස්සේ මගේ වාසනාවට හත වසර අන්තිම කාලේ ඒ පන්තිය වෙන දවසකට මාරු වුනා. ඉතින් 1996 අග භාගයේදී මම ඉස්කෝලෙ ස්කවුටින් ගෲප් එකට එකතු වුනා. මලියදේවේ අපේ ඉස්කෝලෙ චතුරස්රය කියලා තියෙන තැන තමයි ස්කවුට්ලට වෙන් වෙලා තිබුනෙ සිකුරාදා හවස. අශ්වලාඩමක් හැඩයට හැමෝම පෙලගැස්විලා තිබුනා. හත වසරේ මගේ විද්යාව සර් වුන විමල් පෙරේරා සර් (Wimal Perera) තමයි ස්කවුටින් භාරව හිටියේ. සර් මාව පිලිගත්තා ස්කවුටින් ගෲප් එකට. ඊට පස්සේ සතියෙ මම ලොකු ලොග් බුක් එකක් අරගෙන වැඩේ පටන් ගත්තා බොක්කෙන්ම. මේ වෙනකොට අපේ වයසෙ උන් ගොඩක් ස්කවුටින් කරා. චානක(Chanaka PW) , දිනේශ්(Dinesh Chamindra Wijekoon) , අසිත (Asitha Bandara ), ඉන්දික, ධනූෂ (Dhanusha Rathnayake ), නෙරන්ජන්(Neranjan Wijerathna ) වගේ සෙට් එකක්ම හිටියා. ඉතින් මාසෙකින් විතර 1996 අවුරුද්දේ අන්තිම විභාගෙත් තියලා ඉස්කෝලෙ නිවාඩු දුන්නා.

-1997 අවුරුද්ද-

1997 ඉස්කෝලෙ පටන් ගත්තට පස්සේ බොක්කෙන්ම ස්කවුටින් වැඩ පටන් ගත්තා. හැම සිකුරාදම නොවැරදීම ස්කවුටින්, මොන වැඩක් තිබුනත් ඒක මග ඇරියෙ නෑ. තාත්තාගේ ආසාව වුනේ මම කැඩෙටින් කරනවාට, ඒ තාත්තත් මලියදේවෙම කැඩෙට් කෙනෙක් වගේ කැඩෙට් බෑන්ඩ් එකෙත් ආදි සාමාජිකයෙක් වුන නිසා. අපේ වයසෙ කණ්ඩායමේ නායකත්වය අපේ පරණම එකා වුන චානකයට බයි ඩිෆෝල්ට් සෙට් වුනා. අපිට අවුරුද්දක් පහල කණ්ඩායම අමුණුගම මල්ලිත් (Kosala Amunugama ) , අපිට අවුරුද්දක් වැඩිමල් කණ්ඩායම පුබුදු අයියගෙ නායකත්වයෙන් තිබුනා. පුබුදු අයියාගේ කණ්ඩායමට වඩා අවුරුද්දක් වැඩිමල් සෙට් එක කමල් අයියලා (Kamal Wimalaratne ) ඇතුළු කණ්ඩායම. ඊටත් ඉහලින් ඩීකේ අයියලාගේ (Dinesh Athapaththu) කණ්ඩායමත්, තනිවෙලා හිටපු ජීවන්ත අයියත් (Jeewantha Kumara ) එක කණ්ඩායමක් විදියට හිටියා. ඊට පස්සේ කණ්ඩායම විදියට හිටියේ අපේ ජේය්ශ්ඨම කණ්ඩායම වුන හේරත් අයියලාගේ (Janaka Herath ) කණ්ඩායම. මම මේ කණ්ඩායම් ගැන විශේෂයෙන්ම කිව්වෙ, මේ වගේ එක් එක් වයස් කාණ්ඩ එක්ක හැදිලා තිබුන කණ්ඩායම් වලට අනුව තමයි ජේය්ෂ්ඨත්වයේ අනුපිලිවෙල හැඩ ගැහිලා තිබුනේ.

දැන් බලයි ස්කවුටින් වලට මොකටද එහෙම එකක් කියලා. ඔන්න ඔතනදි තමයි මට තේරුණේ බේඩ්න් පවල් සාමිවරයාගේ බාලදක්ෂ ලෝකයටත් එහා ගිය වෙනම උප සංස්කෘතියක් මලියදේවේ ස්කවුටින්වල තියෙනවා කියන එක. එතනදී ජේය්ෂ්ඨම කණ්ඩායම වුන හේරත් අයියලාගේ කණ්ඩායම සීනියර් ස්කවුට්ලා විදියටත්, ඩීකේ අයියා සහ ජීවන්ත අයියලාගේ කණ්ඩායම ඇසිස්ටන්ට් සීනියර්ලා විදියටත් හැඳින්වූවා. සිකුරාදා අශ්වලාඩම ගහලා ඉවර වෙලා ඊට පස්සේ වෙන්නේ විමල් පෙරේරා සර්ගේ සෙශන් එකක් තියෙනවානම් අපි සර්ගේ ලැබ් එකට එකතු වෙන එක. එතනදී පිටරට ජම්බෝරිවලට ගිහින් ආපු අයියලාගේ අත්දැකීම් වගේ දේවල් කතා කරනවා. සර්ටත් මොනවාහරි කියලා දෙන්න දෙයක් තියේනම් කියලා දෙනවා. ඊට පස්සේ අපි වෙන වෙනම පන්ති කාමරවලට ඒ ඒ වයස් කාණ්ඩ විදියට ඇරගෙන අපේ සීනියර් අයියලා අපිට විවිධ දේ කියලා දෙනවා. ඒ අතර ගැට පිලිබඳ දැනුම, බාලදක්ෂ ඉතිහාසය, බාලදක්ෂ නීති සහ පොරොන්දු, කඳවුරු ජීවිතය, ජම්බෝරි අත්දැකීම් වගේ මෙකී නොකී හැමදේම කියලා දෙනවා. මේ කියපු ඔක්කොම සාමාජික පදක්කම, බාලදක්ෂ ප්රධානය, දිසා කොමසාරිස් ප්රධානය, ප්රධාන කොමසාරිස් ප්රධානය සහ ජනාධිපති පදක්කම ඇතුළු ක්රමවත් පියවර කීපයක් ඔස්සේ අවුරුදු පහක වගේ සැලසුමකට තමයි ගොඩ නංවලා තියෙන්නේ. ඉතින් අපිට පටන් ගන්න තිබුනේ සාමාජික පදක්කමට අදාල කුසලතා සම්පූර්ණ කිරීම. උදාහරණයක් විදියට අපි පිරිමි ගැටය, රුවල් ගැටය වගේ දෙයක් හරියට කරල පෙන්වපුවාම සීනියර් අයියා කෙනෙක්ට පුළුවන් පැන්සලකින් ඒ ඉදිරියෙන් අත්සනක් තබා ඒ ඒ කුසලතා සම්පූර්ණ කළා කියලා අත්සන් තබන්න. ඊට පස්සේ තමයි අපි සර්ට ඒක පෙන්වලා සර්ගේ අත්සන ලබාගන්නේ. අත්සන් කල යුත්තේ සර් වුනත්, අර මම කියපු උප සංස්කෘතිය ඇතුලේ මලියදේවේ ස්කවුටින් වුනේ එහෙම.

ඉතින් මෙහෙම ඒ ඒ දේවල් සම්පූර්ණ කරලා අත්සන ගන්න ගියාම සීනියර් අයියලා අපිව හොඳටම ඒ සම්බන්ධව මඩවලා තමයි අපිව පාස් කරන්නේ. උදාහරණයක් විදියට බාලදක්ෂ ඉතිහාසයේ එහෙම ප්රශ්ණ ඇඬෙන්නම අහනවා. සමහර අහිංසක අයියලා ටිකක් ශේප් එකේ පාස් කරාට, අහීත අයියා (Abeetha Edirisinghe ) වගේ එකෙක්ට අහු වුනොත් ඉතින් දෙතුන් පාරක් මඩවලා තමයි පාස් කරන්නේ. දිමුතු අයියා කියන්නේ එපාම වෙන විදියට මඩවන එක්කෙනෙක්. හැබැයි, අපිට ඒ සම්බන්ධ දැනුම උපරිමයෙන් ලබා දෙන එක එයාලා කරා. මේ අතරම හැමදාම පෝය දවසට ඉස්කෝලෙ එක්දින කඳවුරු සංවිධානය කරා. හැමෝම ඒවට සහභාගී වීම අනිවාර්ය වුනා. වයස අනුව කණ්ඩායම් වෙනම තිබුනත්, කාණ්ඩ නමින් වූ සෑම වයසකින්ම සංකලනය කරපු කණ්ඩායම් වෙනම තිබුනා. මගේ කාණ්ඩයේ නායකය වුනේ ජීවන්ත අයියා. එක්දින කඳවුරට අපි යුනිෆෝම් එකෙන් සහභාගී වීම අනිවාර්ය වුනා, අශ්වලාඩම ගහලා උදේ රැස්වීම තියලා කඳවුර ආරම්භ වුනාට පස්සේ කාණ්ඩ පරීක්ෂණය කියන එක වෙනම තියෙනව. ඒකෙදි අපි කොණ්ඩය කපා පිලිවෙලට සිටින ආකාරය, නියපොතු පිලිවෙලට ඇති ආකාරය, යුනිෆෝම් එක පිලිවෙලට ඇති ආකාරය, පදක්කම් ආදිය නිවැරදිව මසා ඇති ආකාරය පරීක්ෂා කරනවා. ඉතින් මේ අත්දැකීම් හරිම නැවුම් අත්දැකීම් බවට පත්වුනා.

අපි මේ අවුරුද්දේ හිටියේ අට වසරේ, සීනියර් අයියලා අපිව පොඩ්ඩක් බයිට් කරාට අපි ඉතින් පොඩි උන් විදියට තමයි සැලකුවේ. ඉස්කෝලෙ තියෙන කඳවුරකදී හෝ සිකුරාදා හවසට ස්කවුටින් තියෙන දවසේදී අපි යම් කිසි තැනක වාඩිවෙලා ඉන්නවනම්, සීනියර් හරි ඇසිස්ටන්ට් සීනියර් අයියා කෙනෙක් එතනට එද්දී නැගිට සිටීම අනිවාර්ය වුනා. ඒ දේවල් අපිට කියලා දෙන්නේ අපිට ඉහලින් හිටපු පුබුදු අයියලාගෙ කණ්ඩායම. වාඩිවී දෙයක් කියලා දෙනවිට වුවත්, ප්රශ්ණයක් ඇහුවොත් උත්තර දිය යුත්තේ නැගිට සිටීමෙනි. මේවන විට අපේ ඒ කාලේ සීනියර අයියලාගේ බහුතරයක්ම බාලදක්ෂයෙක්ට ලබාගත හැකි ඉහලම සුදුසුකම වන ජනාධිපති බාලදක්ෂ පදක්කම සම්පූර්ණ කර සිටි අතර, අනෙකුත් ජම්බෝරි සහ ගවේෂණ තරඟවල ජයග්රහණ රැසක් මලියදේවයට ලබාදුන් පිරිසක් වුනා. එම නිසා මේ ජෙය්ෂ්ඨත්වයට නැගිට ආචාර කිරීම අපිට කිසිම ගැටළුවක් වුනේ නෑ. කාලය මෙහෙම ගෙවෙද්දී අපිට ඉහලින් සිටි පුබුදු අයියා ඇතුළු නවය වසර කණ්ඩායමටත්, ඊටත් ඉහල කණ්ඩායම වුන කමල් අයියා ඇතුළු කණ්ඩායමට සීනියර්ස්ලාගෙන් කම්මුල් පාරවල් එක දෙකද වදිනවාද ඉඳලා හිටලා දැක්කා. ඒවා පොඩ්ඩක් දැක්කම බය නොවුනාමත් නෙමි. පුබුදු අයියා ගෙදර ළඟ එකා නිසා මම එහෙ ගියාම අහනවා එහෙම සීනියර්ස්ලා ගහනවාද කියලා. ඉතින් බුවා කියන්නේ "නවය වසරෙන් එහාට යද්දී එහෙම සීන් එකක් තියෙනවා. වැරදි කරොත් ගහනවා" කියලා, මම මේ වෙද්දී බේඩ්න් පවල් තුමාගේ බාලදක්ෂ විද්යාව කියන පොතත් කියවලා සහ ටික කාලයක් ගිහිල්ලත් නිසා පණ්ඩිතයා වගේ පුබුදු අයියගෙන් අහනවා "ඉතින් අයියෙ, බාලදක්ෂයා සෑම බාලදක්ෂයගෙම සහෝදරයෙක්නෙ, එහෙම ගහන්නෙ නෑනේ" කියලා, පුබුදු අයියගේ උත්තරේ වුනේ "හරි බං එහෙම තමයි, ඒත් මේ මලියදේවේ ස්කවුටින්, හේරත් අයියා මගේ ලඟම නෑයා, ඒත් මම කනවා ඉතින්". මම ඉතින් හිත හදාගත්තා. හැබැයි අට වසරේදී ඒ කියන්නේ 1997 දී අපිට අතක්වත් තිබ්බේ නෑ.

මේ අතර කාලයේදී ඉඳලා හිටලා දෙදින රාත්රි කඳවුරු එකක් දෙකකුත් තිබුනා. ඒකෙදී සීනියර්ස්ලා කාල ඉවර වුනාම අපි හැමෝම කන්න ඕන. ඒකත් ඔක්කොම එකට පටන් අරගෙන එකට ඉවර කරන්න ඕන. මොකා නැතත් අපි හැම දේම හරියට කියලා දීලා තියෙන ආකාරයට පිලිපදිනවද කියලා දිමුතු අයියා ඇහැගහගෙන ඉන්නෙ. ඒක නිසා ඒ කාලෙ බුවාව අපිට පේන්න බෑ. ඒ වගේම ඒ අවුරුද්දේ තවත් අලුත් අත්දැකීමක් වුන ජොබ්වීක් එහෙමත් නැතිනම් "බාලදක්ෂ වැඩ සතිය" එකතු වුනා. මේකෙදී මම අර කලින් කියපු කාණ්ඩ අනුව දින දහයක වගේ කාලයක් අපි ඉස්කෝලෙ ඇරිලා සහ ඒ අතර එන සති අන්තවල යුනිෆෝම් එකත් ඇඳගෙන එක එක ප්රදේශවලට ගිහින් ගෙවල්වලට කතා කරලා වැඩක් කරලා සල්ලි හොයන්න ඕන. ජීවන්ත අයියත් එක්ක මුලින්ම ගියේ අපේ ඉස්කෝලෙට ටිකක් එහා පැත්තෙන් තිබුන ඉලුප්පුගෙදර පාරෙ. ඒ පාරේ ඉතින් ගෙවල්වල ඉන්න පිරිමි අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ ඉස්කෝලෙ ගිහින් තිබුනෙ අපේ ඉස්කොලෙටම තමයි. බෙල් එක ගහලා කවුරුහරි එළියට ආවම "ගුඩ් ආෆ්ටර්නූන් ආන්ටි / අන්කල්, අපි මලියදේව කොලේජ් එකේ ස්ක්වුට්ලා, අද අපේ ජොබ් වීක් එකේ පලවෙනි දවස, කරුණාකරලා අපිට මොනාහරි වැඩක් තියේනම් කියලා කීයක් හරි දෙන්න පුළුවන්ද? බොහොම ස්තූතියි!!". ජීවන්ත අයියා කළුපාටට හිටියට හරිම ප්රියමනාප එකා, අපිටත් හෙනම පින් පාට් එකේ ඉන්න කියලා දුන්නා. අපිත් ඉතින් ඇන්ටිලාගේ මූණ දිහා බලන් ඉන්නේ "ඇනේ ඇන්ටි වැඩක් නොකර කීයක් හරි දෙන්න බැරිද" වගේ මූඩ් එකක. "ඔය පොඩි ළමයිට මේ වැඩ පුළුවන්ද අනේ? අනික මේ ලොකු ඉස්කෝලවල ළමයින්ට මේ වැඩ කරන්න පුලුවනැයි" කියලා සමහර ඇන්ටිලා අන්කල්ලා රු 20ක් 50ක් දෙනවා. අඩුම ගාණේ රු 10ක් දෙනවා. 50 ක් කියන්නේ හෙනම ලොකු ගාණක්. 100ක් වගේ හම්බුනොත් ඉතින් අපේ කට කණේ. ඉඳලා හිටලා සමහරු වැඩ දුන්නා, ඒවත් නිකන් මිදුල අතුගාන්න, කොල අහුලන්න වගේ ඒවා. අපි 3-4 ක් ගියාම බොහොම සරල වැඩ. සමහර කුණු පෙරේතයො නම් අපිව දැක්කම ගෙදර ඇතුලෙ ඉඳලම "ගෙදර කවුරුවත් නැතෝ" කියලා බෙරිහන් දෙනවා. මෙහෙම දවස් කීපයක් එක එක පැතිවල යද්දී මලියදේවෙට ළමයි දාගන්න බැරි වුන සමහර මිනිස්සු අපෙන් ඇරියස් කවර් කරගත්තෙත් නැතිවම නෙමි. එක්කෝ ඉස්කෝලෙට නොසෑහෙන්න බනිනවා. එහෙම නැතිනම් ලැට් එකක් හෝදලා දෙන්න පුලුවන්ද වගේ අහනවා. සර් අපිට කියලා තිබුනේ ඒ වෙලාවට ඉවසලා කතා කරලා බෑ කියලා මාරු වෙන්න කියලා. ඉතින් ඒ කාලේ අපේ ටාගට් එක සතියෙ දවසට 500/- සහ සති අන්තෙකට 1000/-. මේ හොයන සල්ලිවලින් තමයි අපි කෑම්පින් ඇතුළු හැම අවශ්යතාවකටම මුළු අවුරුද්දටම සල්ලි හොයන්නේ. ඉතින් වැඩියෙන්ම සල්ලි හොයන කණ්ඩායමට සර් සම්මානෙකුත් දෙනවා. ඒක නිසා ඒ ඒ කාණ්ඩ අතර පොඩි තරඟයකුත් තිබුනා.

මුලින්ම පටන් ගත්ත ජොබ් වීක් එකේ ලස්සනම මතකය තමයි මම ටෝක් දීලා අපේ සෙට් එක අපේ අම්මලාගෙ ගම වුන පිලැස්සේ එක්කරගෙන ගිහින් අනූ නවයෙන් බේරුණ එක. "ජීවන්ත අයියෙ, සති අන්තේ අපේ අම්මලගෙ ගමේ ගියොත් මට අනිවා දාහකට වඩා හොයලා දෙන්න පුළුවන්. අපේ කිරිඅත්තත් සල්ලි කාරයා, මට පුළුවන් එහෙනුත් 500ක් වත් ගන්න" මෙහෙම ටෝක් එකක් දෙද්දී, ජීවන්ත අයියා "ශුවර්ද?" කියලත් ඇහුවා. ඒ කාලෙම ස්කවුටින් කරන්න සෙට් වුන මිලින්දයයි (Milinda Rajapaksha) , මමයි, ජීවන්ත අයියයි ඇතුළු කණ්ඩායම දැන් පිලැස්ස ඉස්කෝලෙ ළඟින් බැහැලා ඇතුලට තියෙන පාරේ ගෙවල් ගානේ යනවා. ඒ යද්දී අපේ ඉස්කෝලෙ සර් කෙනෙක් වුන ජාලිය රාජපක්ෂ සර්ලාගෙ ගෙදරත් ගියා දන්නේම නැතිව. සර් එහෙමත් තේ එකක් එහෙම දීලා රු 100ක්ම දුන්නා. අපේ ක්රිකට් කැප්ටන් කෙනෙක් වුන අසේල රාජපක්ෂ අයියලාගෙ ගෙදරත් ගොඩ වුනා. එහෙනූත් 100ක්ම දුන්නා. දැන් ඉතින් ගම මැදින් මිලින්දයගේ රසකතා එහෙම අහගෙන රු 10, 20 කෑලි එකතු කරගෙන යනවා. මාත් ඉතින් පොර වගේ "මාත් මේ ගමේම තමයි, අමරසිංහ මුදලාලි තමයි මගේ කිරිඅත්තා" කියලා ටෝක්ස් එහෙමත් දෙනවා. එතකොට ඉතින් වැඩත් නොකරම අනිවාර්යෙන්ම කීයක් හරි හම්බෙනවා. අම්මගේ මහ ගෙදර ලංවෙද්දී අපි රු අටසිය ගාණක් වගේ හොයලා, "බය වෙන්න එපා අයියෙ, එහෙන් රු 500ක් වත් ශුවර්" කියලා අපි මහගෙදරට ගොඩ වුනා. අම්මලාගේ පවුලෙ ඔක්කොම 14ක් නිසා මහ ගෙදර පරණ ලස්සන විශාල ගෙයක්. ජීවන්ත අයියටයි, මිලින්දයටයිත් ගෙදර දැක්කම 500ක් නම් ශුවර්. කිරිඅත්තයි කිරිඅම්මයි දෙන්නම ඇවිත් මම යුනිෆෝම් එකෙනුත් ඉන්නව දැකලා "හප්පේ කොළු පැටියො මොකද මේ මද්දහනේ?", මම විස්තරය කිව්වම, "එහෙනම් කාලාම යමු" කියලා කිරිඅම්මා කෑම ලෑස්ති කරන්න ගත්තා. මාත් ඉතින් දැන් ටාගට් එක ගහන්න පුළුවන් කියලා ශුවර් නිසා අපි පැය දෙකක් විතර හිටියා. කිරිඅම්මා කොහොමත් නියමෙටම කෑම හදනවා. අපි කෑම එහෙම කාලා දත කට මැදගෙන කිරිඅත්තට වැඳලා දැන් විස්තරේ කියලා සල්ලි ටික ඉල්ලුවා. කිරිඅත්තත් කාමරේට ගියා. දැන් මම ඉන්නවා ෆුල් කික් එකේ. කිරිඅත්තත් හිනා වීගෙන ඇවිත් සල්ලි කොලයක් දුන්නා. මට අඬන්නද, කෑ ගහලා දුවන්නද කියලා දැන් හිතාගන්න බෑ. අනික් උන් දෙන්නත් දැන් තක්බීර් වෙලා. අනේ දෙයියනේ රු 10ක්. මට දැන් මිලින්දයා මේක ඊළඟ දවසේ ඉස්කෝලෙ ගිහින් රස කර කර කියන එක මතක් වුනාම ඇඬෙන්න එනවා. මොනා කරන්නද ඉතින් කියලා හිත හදාගෙන එන්න ලෑස්ති වෙද්දීම දෙයියෙක් වගේ අපේ චූටිමාමා වඩිනවා. ඒ කියන්නේ අම්මගෙ බාලම මල්ලි. "ආ පුතේ, මේ මොකද?" කියලා ඇහුවම මම ඉතින් විස්තරේ ටිකක් කිව්වා. "කෑවද පුතේ?", "ඔව් මාමේ" කිව්වා. "තාත්තා සල්ලි දුන්නද?" අහද්දී මට ඉතින් ඇඬිලා. "මෙලහට රු 10ක් දෙන්න ඇති", චූටි මාමා හිනාවෙලා කිව්වා. "තාත්තාට ඉතින් ඉස්සර ඉඳලම 10 කියන්නේ ලොකු ගාණක්" කියලා චූටි මාමා පර්ස් එක ඇදලා 500 ක් දුන්නා. මම සන්තෝසෙට බදාගත්තා. මගේ ඇඟට ලේ ටිකක් ඉනුවේ ඊට පස්සේ. "මාමා ඇවිත් තෝව බේරුවා", මිලින්දයා මෙහෙම කියද්දී මට නිකන් නිවන් ගියා වගේ. දවසේ ඉතුරු ටිකෙත් තව ගෙවල් ටිකකට ගිහින් අපි 1500ක් වගේ ගාණක් ඔක්කොම එකතු කරගෙන එදා දවස ඉවර කරා. ඊට ටික කාලෙකට පස්සේ මිලින්දයා ස්කවුටින් නතර කරලා කැඩෙටින් ගියා.

1997 අවුරුද්දෙ තවත් අමතක නොවන ගමනක් තමයි කිලෝ මීටර් 12 පා ගමන. මේකෙදි සර් නියම කරන රූට් එකක් දිගේ අපි කිහිප දෙනෙක් එකතු වී පා ගමනක් යායුතුයි. මමයි, නෙරන්ජනයයි, චන්දනයයි (Chandana Bandara) තමයි මේකට එකතු වුනේ. යන්තම්පලාවේ සර්ගෙ ගෙදරට ගිහින් තමයි අපි සර්ගෙන් රූට් එක ඉල්ලගෙන යන්න තියෙන්නෙ. උදේම සර්ගෙ ගෙදර ගිහින් සර්ට ආචාර කරලා අපි දැන් සර් ඇඳලා දුන්න පාර දිගේ යන්න පටන් ගත්තා. යන්තම්පලාවෙන් පටන් අරගෙන පුවක්ගස් හන්දිය, කදුරුගස් හන්දිය, රවුම් පාර, ගැට්ටුවාන හන්දිය, මුත්තෙට්ටුගල, දඹුලු පාර, වැව රවුම හරහා, පුත්තලම් පාර දිගේ ඇවිත් වජිරාරාම පාරෙන් ඉස්කෝළෙ ළඟට තමයි ඉතින් මේ පා ගමන. සන්ධිවලින් සහ අතරමැද ස්ථානවලින් වේලාව සමඟ අත්සනක් හෝ රබර් සීල් එකක සමගින් අපි ඒ ස්ථානවලින් ගිය බව ලොග් පොතේ සඳහන් කරගන්න ඕන. විමල් පෙරේරා සරුත් දවල් වෙලා බයික් එකේ එනවා අපි හරියට යනවද කියලා බලන්න. යුනිෆෝම් එකත් ඇඳගෙන කට්ට අව්වේ ගිය මේ ගමනත් ලස්සන මතකයක්.

ඉතින් මේ විදියට අවුරුද්දකට වගේ කාලයක් ගෙවීගෙන ගියා. මේ කාලේදි අපේ කණ්ඩායමට අපේ වයසෙ තවත් සෙට් එකක්ම එකතු වුනා. සංඛ (Sankha Bandara ), චන්දන, අනුරුද්ධ (Anuruddha Sampath Jayathilake) , සුපුන් (Supun Siwantha ), නුවන් (Nuwan Gunarathne ) වගේ උන් ටිකක්. එකතු වුන දිරවන්නෙම නැති එකා තමයි ඒ කාලේ අමරයා (Gishantha Amarasinghe) . සර් ඌව අඳුන්නලා දුන්නේ මේ අපේ "අමරසිංහ සර්ගෙ පුතා" කියලා. මෙහෙම කියද්දිම අපේ සමහර සීනියර් අයියලා ඌ දිහ බැලුවෙත් රුවිතෙට "වරෙන්කො දෙන්න" කියලා. අමරයගේ තාත්තා ඒ කාලෙත් අපේ ජාතික බාලදක්ෂ මූලස්ථානයේ සහකාර කොමසාරිස් කෙනෙක්. රැජින පදක්කම පවා දිනලා හිටපු අපේ විමල් පෙරේරා සර් පවා අමරයගේ තාත්තා යටතේ පුහුණුවුන කෙනෙක්. අමරය අපේ ඉස්කෝලෙට ආවේ අට වසරෙදි සඳලංකාව සෙන්ට්රල් එකේ ඉඳලා. අමරයා ස්කවුටින් ආපු දවසේ අපේ අභීත අයියා ආවා පන්ති කාමරෙකට. "අමරසිංහ නැගිටපන්, තොපෙ තාත්තා මොකෙක් වුනත් කමක් නෑ. මලියදේවෙට ආවනම් මලියදේවෙ ස්කවුටින් කරපන්. නැත්නම් තොට මේකෙ ඉන්න වෙන්නෙ නෑ" කියලා සද්දයක් දැම්මා. අපිත් ඉතින් ෆුල් කොර මූඩ් එකේ හිටියා. අමරයා බය වෙලා. අපි ඉතින් ශේප් එකේ උට කිව්වා අපේ ස්කවුටින් යන විදිය. අමරයත් ටික ටික පුරුදු වුනා. ඌ තාත්තගෙ ස්කවුටින් පැත්තක තියලා මලියදේවේ ස්කවුටින් වලට සෙට් වුනා. ඒ අතර හොරෙන් හොරෙන් උගෙ ගෙදර තියෙන ස්ටිකර, පිහි වගේ ගැජ්මැටික් අපිට විතරක් ගෙනල්ලා පෙන්නුවා.

ඒ වගේම මේ කාලේ 1997 ඒලෙවල් කණ්ඩායම ඉස්කෝලෙ ඇතුලේ ජේය්ෂ්ඨම කණ්ඩායම වුනා. ඒත් ඊටත් වඩා වැඩිමල් සෝමපාල අයියා (Amila Chaminda) සහ තෙන්නකෝන් අයියා යන දෙදෙනාද ඒ වන විටත් ජේය්ෂ්ඨයින් ලෙස විශාල වැඩ කොටසක් සිදුකරා. දවසක් එක්දින කඳවුරකදී සෝමපාල අයියා කියා සිටියා "මේ ෆෝම් එක පුරවලා දෙන්න රු 50ක් එක්ක" කියලා. මම ළඟ රු 50 ක් තිබුන නිසා ඒක පුරවලා දුන්නා. අමරයා කිව්වා "ලබන අවුරුද්දේ ජාතික ජම්බෝරියක් තියෙනවා, මේ ඒකට බං. මේක අනිවාර්යෙන් පුරවපන්" කියලා, ඉතින් එදා ආපු කීප දෙනෙක් පුරවලා දුන්නා. ඉස්කෝලෙ අන්තිම වාරේ නිවාඩු දෙන්න කිට්ටු වෙලා ස්කවුටින් තිබුන දවසක සෝමපාල අයියා ඇවිත් කිව්වා "ළමයි, අපේ ජාතික බාලදක්ෂ සංගමයෙන් සංවිධානය කරන 5 වෙනි ජාතික ජම්බෝරියට අපේ කණ්ඩායමක් තෝරාගෙන තියෙනවා. මම කියන්නම් ඒ කවුද කියලා". ඉතින් අපේ වයසෙන් තේරුණ කණ්ඩායමට හිටියේ මම, චානක, දිනේෂ්, ධනූෂ, අමරයා, නෙරන්ජන්. "මේකට සහභාගි වෙන්න තොරගෙන තියෙන කණ්ඩායමට නිවාඩු කාලේ දිගටම ඒ සඳහා පුහුණු වැඩසටහන් තියෙනවා. ඒවට ආවෙ නැතිනම් එක්කරගෙන යන්න වෙන්නෙ නෑ." මෙහෙම කියලා ඉවර වුනාට පස්සෙ අමරය ජම්බෝරිය ගැන සෑහෙනට අපිට විස්තර කරලා දුන්නා. මුළු ලංකාවෙම හැම ඉස්කෝලෙකින්ම බාලදක්ෂයො මේකට සහභාගි වෙන විදිය, දවස් 7ක් පුරාවට කඳවුරු සෑදීම ආදිය රස කර කර කිව්වා. ඉතින් අපි නිවාඩු කාලෙ පටන් ගත්ත දවසෙ ඉඳලා පුහුණුවීම් වලට එන්න බලාගෙන ගෙවල්වලට ගියා.

-1998 අවුරුද්ද සමග මතු සම්බන්ධයි-