කොරෝනා ලියවිලි 13 - Lecturing ජීවිතය

 අද නිවාඩු දවසේ මගේ පරණ ලිය කියවිලි තියෙන කබඩ් එකක් අස් කරා උදේ වරුවම. කැම්පස් එකේ Lecture නෝට්ස් ටික බලද්දී හිතුනා මෙහෙම දේවලුත් ඉගෙනගත්තද කියලා. ඒ අතර තිබුන හරි අපූරු ෆයිල් එකක් හම්බුනා. ඒකෙ තිබුනේ මම ICBT එකේ ලෙක්චරින් කරපු කාලේ පන්තිය ඉවරකරන දවසට මම මගේ ගෝලයින්ගෙන් එහෙමත් නැත්නම් ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන්ගෙන් එකතු කරගත්ත Feedback කඩදාසි ටික. ඇත්තටම ඒවා ආපහු බලද්දී ගොඩාක් සන්තෝස හිතුනා ඉගෙන ගෙන සල්ලි හම්බ කරා වගේම ඉගෙන ගත්ත දේ කියලා දීලාත් ගොඩාක් දේවල් ලැබිලා තියෙනවා නේද කියලා. මම Degree එක සම්පූර්ණ කරන්නේ 2008 අගෝස්තු මාසෙදී, ඒ එක්කම මම රස්සාව පටන් ගන්නේ Software Developer කෙනෙක් විදියට IronOne Technologies ආයතනයේ. මේ වෙද්දී මාස හයක කැම්පස් එකේ degree එකට අදාල Internship එක ඉහලින්ම සම්පූර්ණ කරලා තිබ්බා වගේම, ඉන්ටන්ශිප් එකේ මාස තුනක් වගේ යද්දී මට එතන job confirmation එක ලැබුනා මම හොඳට වැඩ කරගෙන ගිය නිසා. මේත් එක්කම මම දුමානිත් එක්ක විවාහය සිද්ධ වුනා 2008 ඔක්තෝබර් වෙද්දී. ඊට පස්සේ අපි දෙන්නම ගල්කිස්සෙ පදිංචියට ගියා. මේ එක්කම අපිට බබෙක් හම්බෙන්න ඉන්නෙ කියලත් දැනගත්තා. කාලය ඉක්මණින්ම ගෙවෙන්න ගත්තා. කැම්පස් කාලෙම මම SCJP(Sun Certified Java Programmer) Exam එක කරලා තිබුනේ. ඉන්ටන්ශිප් කාලෙ මම SCMAD(Sun Certified Mobile Application Devloper) Exam එක කරා. ඒ Exam ඉහලින් සමත් වුන සතුටට මට ඒ කාලෙ IronOne ආයතනයෙන් රුපියල් 30000/- ක මුදලක් ලබාදුන්නා. මාත් ඒ ආපු කික් එකට තව අවුරුද්දක් කාලයක් වගේ යද්දී SCWCD(Sun Certified Web Component Developer) සහ SCBCD(Sun Certified Business Component Developer) විභාගත් කරා. ඉතින් ටික කාලෙකින්ම Java Language එක සහ එහි භාවිතය ගැන සාපේක්ෂව හොඳ දැනුමක් එකතු කරගෙන තිබුනා.2009 සැප්තැම්බර් වෙද්දී අපිට දුව එකතුවුනා. දුව එකතු වෙලා ටික කාලයක් යද්දී අපි දෙන්නටම අමතර ආදායම් මාර්ගයක් තිබුනානම් හොඳයි කියලා හිතුනා.

ඔහොම ඉද්දී එක දවසක් මාත් එක්කම එකට වැඩ කරපු රජිත අයියා ICBT එකේ Java @ ICBT කියලා අලුතින්ම වැඩක් පටන් ගන්නවා කියලා කිව්වා. මගෙන් ඇහුවා Lecturing කරන්න එන්න පුලුවන්ද කියලා. Java එක්ක වැඩ කරලා තිබුනාට මට ඒක හරියට උගන්නන්න පුලුවන් වෙයිද කියලා විශ්වාසයක් තිබුනේම නෑ. ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ ස්කවුටින් කරපු පොඩි උන්ට පොඩි තෙලක් ගහලා තිබුනාට, කැම්පස් එකේ ඉඳලා හිටලා දන්නම කියන කීප දෙනෙක්ට මම දන්න දෙයක් කුප්පියක් දෙකක් දාලා තිබුනාට ICBT වගේ ආයතනයකට ගිහින් උගන්නන්න පුළුවන් වෙයි කියලා කොහොමත් විශ්වාසයක් තිබුනේ නෑ.රජිත අයියා කාලෙකට කලින් මගෙත් ගුරුවරයා වුන නිසා ඔහු තරම් හොඳට මට උගන්නන්න පුලුවන් වෙයි කියලත් මට හිතුනේ නෑ. ඔහුට ඒ වෙනකොටත් අවුරුදු කීපයක් වෙනත් ආයතනයක උගන්නලා සෑහෙන අත්දැකීම් තිබුනා. "මල්ලි, මම උඹට උගන්නන හැටි කියලා දෙන්නම්, මේ වැඩේ කරමු" කියලා රජිත අයියා මාව වැඩේට දිරිමත් කරා. මේ වෙද්දී SCWCD එක සහ Revision එක කරන්න සදීප් මල්ලිත් SCBCD සහ SCMAD එක කරන්න යසිත්(Yasith Chinthaka) මල්ලිත් නුවර පන්ති කරන්න මගේ බැච් එකේම යාළුවෙක් වුන චන්දිමාලුත්(Chandimal Chandrasena) එකතු වෙලා තිබුනා. ඔක්කොම රජිත අයියගෙම ගෝලයෝ. "ඒත් අයියේ, මට මේක කොළඹ ක්ලාස් එන උන්ට කඩ්ඩෙන් කරන්න පුලුවන් වෙයිද කියලා පොඩි බයක් තියෙනවා" මම කිව්වා. "උඹ බය වෙන්න එපා, උඹට එක පාරටම කොළඹට බහින්න බයයිනම් නුවර ගිහින් කරපන් බැච් එකක් දෙකක්, උඹට මේක පුලුවන්" කියලා රජිත අයියා මාව උපරිම දිරිමත් කලා. ඒත් මට එක පාරට හා කරමු කියලා කියන්න පුලුවන් තරම් හිතට ෆිට් එකක් තිබුනේ නෑ.

මම ගෙදර ගිහින් ගොඩක් කල්පනා කරා. එක එක දේවල් ඔලුවට ආවා. සාමාන්‍යයෙන් මම වැඩකට බැස්සාම ඒක උපරිමෙන් කරන්න ඕන කියන එක ඔලුවේ තිබුනා. ඒ වගේම කරන්න ගන්න වැඩකින් ලේසියකට මම ෆේල් වෙන්න කැමතිත් නෑ. රජිත අයියා කියපු පලවෙනි දේ තමයි "උඹ මේ වැඩේට බහිනවනම් ලොකු කැපකිරීමක් කරන්න ඕන. සති අන්තෙට ට්‍රිප් යන්න, සිකුරාදාට අඩියක් ගහන්න වගේ වැඩ ලේසි වෙන්නේ නෑ. එක බැච් එකක් පටන්ගත්තොත් ඉවර වෙනකල් අදින්න ඕන". ඉතින් මේ දේත් එක්ක මට මේ ගැන ආපහු ආපහු හිතන්න වුනා. ඒ කාලෙ වෙද්දී හැම සිකුරාදා රෑකම එක්කො දෙහිවල ස්ටේසන් හොටෙල් එකේ, එහෙම නැත්නම් ගල්කිස්ස බීච් එකේ කොහෙහරි සෙට් වෙන එක අනිවාර්ය දෙයක් වුනා. ඒත් දවස් ගාණක් කල්පනා කරලා සහ ඉස්සරහට දුව ගැන හිතලා තව කීයක් හරි හොයන්න පුලුවන් නේද කියලා හිතලා මම වැඩේට කැමති වුනා. "Kandy Branch එකේ manager ඉන්නේ හර්ෂණ කියලා සුපිරිම චරිතයක්, කොළඹ උන්ටත් වඩා ඌ නියමයි, මම උට කියලා තියන්නම්. ඊලඟට පටන් ගන්න බැච් එක උඹ කරපන්" කියලා රජිත අයියා කිව්වා. ඉතින් මේ SCJP කෝස් එකේ එක බැච් එකක් එක දවසකට පැය පහ ගානේ දවස්16ක්, ඒ කියන්නේ පැය80ක් යන විදියට තමයි සැලසුම් කරලා තිබුනේ. ඒ කියන්නේ සෙනසුරාදාවල්16ක් එක දිගට ලොක්. ආපහු මම රජිත අයියාගෙ ලෙක්චර් නෝට්ස් ටික බැලුවා හොඳටම. කැතී සියේරාගේ පොත හොඳටම කියෙව්වා කීප සැරයක්. එහෙම කරලා හොඳට ලෑස්ති වෙලා දවසක් නුවර පන්තිය පටන් ගන්න ලැප්ටොප් එකත් උස්සගෙන මම කොළඹින් උදේ පාන්දර නුවර ඒසී බස් එකක නැගලා පිටත් වුනා. පන්තිය පටන් ගන්න තිබුනේ උදේ 9ට. මම අටයි තිහ වෙද්දී නුවර ICBT එකේ.

රජිත අයීයා කිව්වා වගේම මුලින්ම ගියේ Kandy එකේ මැනේජර් හම්බෙන්න. තට්ටෙ තියෙන මනුස්සයෙක් මැනේජර් රූම් එකේ ඉන්නවා. මමත් "Excuse Me" කියලා ඇතුලට ගියා මැනේජර් එක්ක කතා කරලා වැඩේ පටන් ගන්න. "මිස්ට හර්ෂණ, මම අර මිස්ට රජිතගේ Java කෝස් එකේ අලුතින් පටන් ගන්න බැච් එකේ lecturing කරන්න කියලා ආවේ" කියලා විස්තරේ කියාගෙන ගියා. ඒත් එක්කම පුදුම දැකලා පුරුදු ගතියකුත් තිබුනා. කතාව ඔක්කොම අහගෙන ඉඳලා "ඔයා මට හොඳට දැකලා පුරුදුයිනේ, ගෙවල් කොහෙද?" කියලා මගෙන් ඇහුවා. "දැන්නම් ගල්කිස්සේ ඉන්නේ,ඒත් මුල් ගෙවල් කුරුණෑගල" කියද්දීම, "හරිනෙ මල්ලි, උඹ මලියදේවේ නේද? මම හර්ෂණ(HarShana Piyasinghe) බං 1999" කිව්වා. තට්ටෙත් එක්ක අඳුරගන්න බැරි වුනත් මටත් මතක් වුනා. "කලින් කොහෙ හරි ලෙක්චරින් කරලා තියෙනවද මල්ලි?", "නෑ අයියෙ, මේ ෆස්ට් ටයිම් පටන් ගන්න යන්නේ" මම කියපු ගමන්, හර්ෂණ අයියා කිව්වේ "බය වෙන්න එපා මල්ලි, ගොඩ දාන්න පුලුවන්, මොනා හරි ඕන උදව්වක් තිබුනොත් කියන්න" කියලා. ඒ ගමන්ම එතන හිටපු Coordinator කෙනෙක්ට කතා කරලා මාව අඳුන්නලා දීලා පන්තියටත් එක්කරගෙන ගිහින් මම ගැන සුපිරිම Introduction එකක් දුන්නා. එහෙම කියලා shake hand කරලා පන්තිය පටන් ගන්න මට භාර දුන්නා.

මතක විදියට පන්තියේ ළමයි 15ක් විතර හිටියා. මුලින්ම කට්ටියව අඳුරගෙන ඊට පස්සේ මාවත් අඳුන්නලා දීලා වැඩේ පටන් ගත්තා. කිසිම අවුලක් වුනේ නෑ. රජිත අයියා කියලා දුන්න විදියටම මම පන්තිය කළා. කඩ්ඩෙන් කරන වැඩෙත් හිතපු තරම් අපහසු වුනේ නෑ. හර්ෂණ අයියා උදේම මට දුන්න විශ්වාසය මට ලොකු හයියක් වුනා. පන්තිය ඉවර කරා පලවෙනි දවසේ දවල් දෙක වෙද්දී. ඊට පස්සේ මම ආපහු ඒසී බස් එකක නැගලා කොළඹ ආවා. ගෙදර එද්දී හවස හත විතර වුනා. "කොහොමද හොඳට කරාද?" එනකොටම දුමානි ඇහුවා. "ඔව් අවුලක් වුනේ නෑ" කිව්වත් ලොකු මහන්සියක් තිබුනා. ඒ කාලෙ දුවට යන්තම් මාසයක් විතර ඇති. මොන මහන්සිය තිබුනත් දුව දකිද්දී ඒ මහන්සිය නැති වුනා. ඉතින් ජීවිතය පැහැදිලිව වෙනසක් වුනා. අනික් වැඩ වගේම මේ ලෙක්චරින් වැඩේටත් මම උපරිම කැප වුනා. ඒක නිසා ඔෆිස් එකේ වැඩ මග ඇරෙන්න දුන්නෙත් නෑ. මොනතරම් java එක්ක උදේ හවස වැඩ කරත් සිකූරාදාට සෙට් වෙන්න දෙහිවල ගල්කිස්සේ යන එක නතර කරලා රෑ 11-12 වෙනකල්ම ඊළඟ දවසේ උගන්නන්න තිබුන දේට අදාල නෝට්ස් ටික කියවලා ප්‍රසන්ටේශන් එකට රෙඩි වුනා. තනියම කාමරේ වහගෙන කණ්ණාඩිය ඉස්සරහට ගිහින් පුරුදු වුනා. සෙනසුරාදා උදේ හතරට නැගිටලා නුවර බස් එක අල්ලගන්න ගියා, පැය පහේ පන්තිය මට පුලුවන් උපරිමෙන් මම කළා. ළමයි ඇවිත් කතා කරන්න පුරුදු වුනා මාත් එක්ක. මම ඉන්ටවල් එකක් දුන්නත් ළමයි එක්කම හිටියා, එයාලගේ ප්‍රශ්නවලට උත්තර දුන්නා. ආපහු හවස තුනේ බස් එකේ නැගලා කොළඹ එනවා. පුදුම මහන්සියක් තිබුනා.

මේ විදියට පන්ති කරගෙන යද්දී මට ගොඩාක් දේවල් තේරුම් ගියා ජීවිත ගැන. එන ගොඩක් ළමයින්ගෙ මේ කෝස් එකට සල්ලි ගෙවලා තියෙන්නේ දෙමව්පියෝ. ඒ මිනිස්සු ගොඩාක් අමාරුවෙන් මේ ළමයිට මේ විදියට සල්ලි ගෙවලා තියෙන්නේ කියලා මට තේරුණා. ඒක නිසා මම ඒ ගැන ළමයින්ට නිතර ඒ ගැන මතක් කරලා එක පන්තියක පැය පහක් පාඩු වුනොත් වෙන පාඩුව ගැන මතක් කරලා පන්ති මග නොඇරෙන විදියට හැමෝම ගෙන්න ගත්තා. මටම ආවේණික ක්‍රමයක් හොයාගන්න ඕන කියලා තේරුණා ටික දවසක් යද්දිම වගේම මේක වෙනම ආට් එකක් කියලාත් තේරුම් ගියා. ඉතින් නුවර කරපු පලවෙනි බැච් එකේ දවස් 16 ඉවර කරලා මමත් සිලබස් එක හරි වෙලාවට කවර් කරා. චන්දිමාල් රිවිශන් එක කරා. එතන හිටපු ගොඩක් ළමයි SCJP එක්සෑම් එක පාස් වුනා. ඒ හැමෝම සතුටින් ප්‍රතිඵල කිව්වා මට. මගේ පුද්ගලික දුරකතන අංකය මම දීලා තිබුනේ ඕන වෙලාවක ප්‍රශ්නයක් ආවොත් කතා කරන්න. ඉතින් ඊළඟ බැච් එකත් නුවර පටන් ගත්තා. ඒකත් මම හොඳටම කරා, පේරාදෙණියෙ කැම්පස් එකෙන්, වයඹ කැම්පස් එකෙන්, නුවර අනික් පෞද්ගලික ආයතනවලින් ළමයි ආවා. මෙහෙම කරගෙන යද්දී රජිත අයියා නිතර මගෙත් එක්ක මේ ගැන කතා කරා. එක දවසක් "දැන් උඹ නුවර ගියා ඇති, මෙහෙ සෙනසුරාදා පන්ති ටික උඹ කරපන්. දැන් උඹට මේක සිරාවට කරන්න පුලුවන්" කියලා කිව්වා. නුවර දාලා එන්න දුක වුනත් පැය 5ක පන්තියක් කරන්න මම පැය 7-8 ක් ගමනේ නිසා අකැමැති වුනත් නුවර පන්තියේ අන්තිමට පටන් ගත්ත බැච් එක ඉවර කරලා මම කොළඹ පන්ති පටන් ගන්න ආවා.

ඉතින් 2010දී බම්බලපිටියේ ICBT ආයතනයේ අලුත් බැච් දෙකක්ම පටන් ගත්තා. එකක් උදේ 8 ඉඳලා දවල් 1.30 වෙනකල්, අනික දවල් 2 ඉඳලා හවස 7 වෙනකල්. බැච් එකකට ළමයි 30-35 ක් වගේ ආවා. කොළඹ, කැළණිය, මොරටුව, ජපුර වගේ කැම්පස් වලින්, ඒ වගේම ඒලෙවල් පාස් වෙලා කැම්පස් යන්න බලන් ඉන්න ළමයි, IIT සහ SLIIT වගේ පුද්ගලික විශ්ව විද්‍යාලවලින් බහුතරයක් ආවා. ඒ වගේම ඒ වෙනකොටත් Industry එකේ වැඩ කරන ලොකු පිරිසකුත් ආවා. වෙනස් විෂය පථවල අය ආවා ගුරුවරු, අධ්‍යක්ෂකවරු වගේ. පැය 10 ක් එක දිගට උගන්නන එක මහන්සි වුනත් මම හැමදාම උද්යෝගයෙන් පන්ති කළා. කිසිම දවසක එක විනාඩියක් වත් පරක්කු වෙලා මම පන්ති පටන් ගත්තේ නෑ. ළමයි එහෙමත් නැතිනම් ගෝලයොත් පුරුදු වුනා වෙලාවට එන්න. නුවර පන්තිවලට වඩා කොළඹදී ගොඩක් ළමයි ප්‍රශ්ණ ඇහුවා, සංවාද ඇතිවුනා. ඒක නිසා කිසිම දවසක පන්තිය බෝරින් වුනේ නෑ. ඉන්ටවල් එකක් දුන්නත් මම ස්ටාෆ් ඒරියා එකේ ඉද්දී ළමයි ගොඩක් ඇවිත් කතා කරා. එයාලගේ කැම්පස් projects වලට මට උදව් කරන්න පුලුවන් වුනා. ගොඩක් ළමයි සතියේ දවස්වලටත් කතා කරා ෆෝන් එකෙන්. සතියේ දවසට වැඩ කරන එකත්, සෙනසුරාදාට උගන්නන එකත් ලොකු වෙනස් දේවල් දෙකක් වුනා. කාලයත් එක්ක කට වචනයෙන් පන්තිය ගැන ආරංචි වෙලා ඊළඟ බැච්වලට එන ළමයි තව වැඩි වුනා. ගොඩාක් ළමයි SCJP Exam එක පාස් වුනා. සදිප් මල්ලි revision ක්ලාස් එකත් ටොප් එකටම කළා. මුදල් වගේම ඊටත් වඩා ලොකු මාන්සික තෘප්තියක් ලැබුනා. 2010, 2011, 2012, 2013, 2014 අවුරුදු එක දිගටම මම පන්ති කළා. රජිත අයියාට එන්න බැරි වෙන් සතිවල ඉරිදා දවසෙත් කළා. ඔය අතර කාලයේ මටත් නිතර නිතර රට යන්න වුනා සමහර project වැඩවලට. එතකොට රජිත අයියා මගේ පන්තිය කළා.

2014 වෙද්දී Industry එක ඇතුලේ මගේ ගෝලයො ගොඩක් හිටියා. ඒත් රැකියාවෙ උසස්වීම් එක්ක වගකීම් වැඩි වෙනවත් එක්ක වගේම, ඒත් එක්කම නිතර රට යන්න සිදුවීමත් නිසා මම 2014 පන්ති නතර කරන්න තීරණය කළා. රජිත අයියා දිගටම පන්ති කළා තව අවුරුදු කීපයක්ම. ඉඳලා හිටලා රජිත අයියට යන්න බැරි වෙන පන්ති මම කළා. 2015-2016 අතර රජිත අයියගේ ඉල්ලීමට තව එක බැච් එකක් කළා. ඉතින් අවුරුදු පහක් වගේ කරපු lecturing ජීවිතයෙන් මට ලැබුන දේවල් ගොඩක් තියෙනවා. මුදල් ලැබුනාට වඩා ඒ දේවල් මට ගොඩාක් වටිනවා. අදටත් මට නිතර කතා කරලා "සර්, කොහොමද?", "අයීයේ කොහොමද?" කියලා අහන පිරිසක් ඉන්නවා. ඉගෙනගත්ත දේ ගැන ගෞරවයෙන් කතා කරන පිරිසක් ඉන්නවා. සමහරු ජොබ් එකකට ගිහින් ඉන්ටවීව් ඉවර වෙලා සිලෙක්ට් වුනා කියලා දැනගත්තාම "සර්, කොහේ හිටියත් මම දැන් එනවා" කියලා ආපු පිරිස් හිටියා. කෝල් කරලා ඒ වගේ තැන්වලදී සතුටින් දැනුම් දුන්න පිරිස් හිටියා. අදටත් උසස්වීමක් හම්බුනාම කතා කරන පිරිස් ඉන්නවා. කොළඹ එහෙ මෙහෙ යද්දී "සර් දැකපු කල්" කියලා ආදරෙන් කතා කරන අය හම්බෙනවා. ඒ වගේම මගේ පැත්තෙන් මට ලොකු ආත්ම විශ්වාසයක් ඇතිවුනා මම දන්න උගන්නපු දේ ගැන. ඕනම පිරිසක් ඉදිරියේ කතාවක් කරන්න, ඕනම මීටින් එකක කතා කරන්න, ප්‍රසන්ටේශන් එකක් කරන්න හැකියාවක් ලැබුනා. ඒ වගේම උගන්නපු දේ ගැන තව අමතර පොත පත කියවලා ඒ දේවල් මගේ දැනුමට එකතු කරගෙන එදිනෙදා මගේ ඔෆිස් වැඩ කරගෙන යන්නත් ගොඩාක් උදව් වුනා. සමහර රටවල්වලට ගිහින් ඒ ක්ලයන්ට්ස්ලා එක්ක බය නැතිව කතා කරන්න පුලුවන් වුනා. ඒ අයගේ අවශ්‍යතා පහසුවෙන් ලංකාවේ ඔෆිස්වලට කියන්න පුලුවන් වුනා.

මතක් කරන්න ඕන දෙයක් තමයි මම පන්ති කරන කාලේ මට ගොඩක් අය උදව් කරා. රජිත අයියා උපරිම සහයෝගය දුන්නා. IronOne එකේ හැමෝම මාව දිරිමත් කළා. ඊට පස්සේ ISA එකට ගියාමත් මගේ Technical Lead හිටපු ඩිලාන්(Dilan Anuruddha) අයියත් මට මොනතරම් වැඩ තිබුනත් මාව motivate කළා. Proavos එකට ජොයින් වෙන්න යද්දී Nasly Yoosuf අයියා කිව්වා "චාමර, පන්ති දිගටම කරන්න" කියලා. දුමානි හැමදාම උදේ පාන්දර මම නැගිටිද්දී නැගිටලා තේ එක හදලා දුන්න වෙලේ ඉඳලා පැය 10ක් පන්ති කරලා ආවට පස්සේ හාන්සි පුටුවට වෙලා ඉන්නකල්ම ඔලුව අතගාන තැන වෙනකල්ම සහයෝගය දුන්නා අවුරුදු පහම. ඒ වගේම ICBT ආයතනයේ මගේ Course Cordinator(s) විදියට හිටපු කාංචනාත්(Kanchana Ediriweera) , මනෙකාත් (Maneka Amanie Rathnayake) හැමදාම වෙලාවට හැමදේම ලෑස්ති කරලා දුන්නා. අයිසීබීටි ආයතනයේ විජිත් අයියා, හර්ෂණ අයියා ඇතුළු හැමෝටමත් මගේ ස්තූතිය හිමිවෙන්න ඕන.පන්ති නවත්තලා අවුරුදු පහක් විතර වෙලාත් ඒ මතකයන් ඔක්කොම මගේ ජීවිතයෙ මකන්න බැරි ලස්සන අතීතයක්. .කවදාහරි ආයිත් මොනවාහරි මම දන්න දෙයක් ආයිත් මට පුලුවන් විදියට කියලා දෙන්න වෙලාවක් හදාගෙන කොහෙ හරි පටන් ගන්න පුලුවන් දවසක් එයි කියලා නොහිතෙනවාම නෙමි.

කොරෝනා ලියවිලි 12 - ඕලෙවල් සහ නරයලාගේ ගෙදර

 අපි ඕලෙවල් කරේ 2000 අවුරුද්දෙ. ඒ අවුරුද්දෙ දෙවෙනි වාරෙ මැද වගේ ඉවර වෙද්දී අපේ සර්ලා මැඩම්ලා සිලබස් එකේ ඔක්කොම වගේ ඉවර කරලා තිබුනේ. කලින් ලිපිවල කිව්වා වගේ ගණිතය කරේ සරත් සර්, විද්‍යාව කරේ තෙලසිංහ මැඩම්, සිංහල ඉගැන්නුවේ ඥාණසිංහ සර්, සමාජ අධ්‍යණය කරේ හේරත් මැඩම් (ආදරේට කිව්වෙ බඩී මැඩම්). මලියදේවෙ මේ හතර දෙනාගෙන් ඉගෙනගත්ත හැමෝම දන්නවා ඉතින් හතරදෙනාගෙම කොලිටි එක. ඒක නිසා ඒ විෂයයන් කවදාවත් ලොකුවට අමාරුවක් දැනුනේ නෑ. බුද්ධාගම කරේ අපේ ශාලිකයට (Shalika Jayarathna) වැඩියෙන්ම ආදරේ කරපු සර්. ඒ සරුත් හොඳටම උගන්නපු වැඩේ කරා වගේම අපි හැමෝටම වඩා ශාලිකයට විශේෂ ආදරයක් තිබුනා. මට චිත්‍ර ලොකුවට ඇඳගන්න බැරි වුනත් අධිකාරි සර් කියලා දුන්න මෝස්තර ඇඳිල්ලයි හැමදාම කරපු ද්‍රව්‍ය බලාගෙන ඇඳිල්ලත් එක්ක ඒ වැඩෙත් ශේප් එකේ තිබුනා. හැබැයි චිත්‍ර කලා ඉතිහාසයක්නම් කවදාවත් බැලුවෙවත් නෑ. චිත්‍ර ලියන පේපර් එක ආවාම මොකක් පෙන්නල ඇහුවත් අජන්තා ගල් ගුහාවයි, සීගිරියයි, ඇම්බැක්කෙයි මාරු කරලා ඒවට උත්තර දුන්නේ. කෘෂිකර්මේ කියලා එකක් කරා දෙයියනේ කියලා ප්‍රැන්සිස් සර්,"ළමයි මට විනාඩි දහයක් දෙන්න, මම පොඩ්ඩක් සී පී රත්නායක සර් හම්බෙලා එන්නම්" කියලා ගියාම ආයී ඉතින් හම්බෙන්නෙ ඊළඟට කෘශිකර්මේ තියෙන දවසෙ. ඉංග්‍රීසි කරේ සේනානායක සර්(ආදරේට කිව්වෙ ප්‍රභාකරන් සර් කියලා). ඒ සරුත් ඉතින් ප්‍රශ්නෙකට උත්තරයක් ලියන්න පුලුවන් විදියට ඉංග්‍රීසි ටික ඉගැන්නුවා. හැබැයි ඉතින් අපිට ඉංග්‍රිසියෙන් මුකුත් කියාගන්නනම් පුලුවන් කමක් ලොකුවට තිබුනේ නෑ. ඒ කාලේ පන්තියෙ ඉංග්‍රීසි කතා කරන්න පුලුවන් හොඳටම සතරසිංහයට. ඒක නිසා උගෙ පිහිටෙන් ඉංග්‍රීසි සමිතිය වන් මෑන් ශෝ එකක් විදියට ගොඩ ගියා. මාලකයා, චමිඳුවා වගේ උන් සයිඩ් සපෝට් එකක් දුන්න ඉංග්‍රීසි සමිතියට. මොකද උන් සෙට් එකටම ඒ කාලේ බැක්ස්ට්‍රීට් බෝයිස් උණ හැදිලා තිබුනේ. අපිට ඒ කාලේ "ක්වික් ප්ලෙයින් ගේම්ස් විත් මයි හාට්" විතරයි උන්ගෙ සින්දු කෑලිවලින් තේරුණේ.

ඉතින් කීවා වගේ දෙවෙනි වාරෙ ඉවරවෙලා තුන්වෙනි වාරෙ පටන්ගද්දී වගේ අපි ටිකක් විතර විශ්වාසෙකින් හිටියා ඕලෙවල්වලට ෆේස් කරන්න. දෙවෙනි වාරෙ මතක විදියට මම පන්තියෙ හය වෙනියා වගේ. ඒ පන්තියෙ හයවෙනියා කියන්නේත් ලොකු දෙයක්. පස්සෙ කාලෙක අයිලන්ඩ් ෆස්ට් වුන දුලිපා(

Dulip Piyaratne

) හැමදාම එක වෙන්නෙ 800න්797ක් වගේ අරගෙන. දෙක තුන ඉතින් මාලකයයි(

Malaka Yapa

) බොක්කායි (බමුණාවලයා) අතර ශෙයා වුනා. ඊට පස්සෙ තමයි ඉතින් අපි පොඩි ෆයිට් එකක් දෙන්නේ. චිත්‍ර වලට ලකුණු ටික ආපු ගමන් ඉතින් හයෙන් නතර වෙන එකත් ලොකු දෙයක්. ටියුෂන් කියලා වෙනම ගියේ විද්‍යාවට මානෙල් සර්ගෙයි, ඉංග්‍රීසිවලට අපේ ගමේ ඒකනායක ටීචර්ගෙ පන්තියටයි. සරත් සර් කියලා දෙන විදියෙ ආසාව නිසා ගතිකෙ තිබුන සර්ගෙ පන්තියට ගියා. තුන්වෙනි වාරෙ ඉංග්‍රීසි ගැන තිබුන පොඩි අවිනිශ්චතාවයක් එක්ක ගමේ පන්තිය නවත්තලා සිල්වා සර්ගෙ ගතිකෙ පන්තියට ගියා(ඒ කිව්වේ චමිඳුවගෙ (

Chamindu PM

) තාත්තා, අපි ආදරේට කිව්වේ නසියර් සර් කියලා). තුන්වෙනි වාරෙ පටන්ගෙන ටික දවසක් යද්දීම පන්තියෙ උන් ඉස්කෝලෙ එන එක ටිකක් අඩු වුනා සිලබස් ගොඩක් කවර් කරලා තිබුන නිසා. සර්ලා මැඩම්ලා වුනත් ඇවිත් කලින් අවුරුදුවල පේපර්ස් කරන එක තමයි කරේ ගොඩක්ම.

ඔහොම දවසක් ඉද්දී නරයායි(

Amila Narasingha

) ශාලිකයයි මට ගෙනාවා සුපිරි යෝජනාවක්. "ජයා, අපි දෙන්නා සෙට් වෙලා ඉන්නෙ නරයලාගෙ ගෙදර පාඩම් කරන්න, වරෙන්කො සෙට් වෙන්න. ගේමක් ගහමු සෙට් වෙලා" කියලා. මට ඉතින් යන්න පට්ට ආසයි, ඒත් මම කල්පනා කරේ අපේ ගෙදරට හරියටම තිබුනේ හේවාපොල, කුරුණෑගල ටවුමෙ ඉඳලා නුවර පාරේ කිලෝ මීටර පහයි. පහේ කණුව තිබුනේ ගෙදර ගේට්ටුව ළඟ. නරයගෙ ගෙදර තිබුනේ කුරුණෑගල අනුරාධපුර පාරෙ වාරියපොලත් පහු කරලා පාදෙණියත් පහුකරලා ගිහින් වැරැල්ල හන්දියෙන් බැහැලා එතනිනුත් කිලෝමිටරයක් දෙකක් ඇතුලට වෙන්න තිබුන නරමාන කියන ගමේ. ඉඳලා හිටලා අපි ඉස්සර නරයගේ ගෙදර යනවා. එක සැරයක් මම නරයත් එක්ක මෝටර් බයික් එකේ නරයගෙ ගම පුරා ගිහින් ස්කවුටින් ජොබ් වීක් එකට හොඳ ගාණක් එකතු කරා. මිලින්දය(

Milinda Rajapaksha

) හිටියෙ අල්ලපු ගමේ. මම උන් දෙන්නගෙම ගම් වලට ටික කාලෙකට කලින් මේ විදියට ජොබ් වීක් කලෙක්ශන් පාරක් දැම්මා. නරයාගෙ තාත්තට තිබුන ගරුත්වයට කවුරුත් වැඩක් දෙන්නෙම නැතිව සල්ලි දුන්නා. නරමාන ගමේ විශේෂත්වයක් තිබුනා. ඒ තමයි ඒ ගමේ ඉන්න හැම මනුස්සයම නරසිංහලා. කවුරුහරි වැරැල්ලෙන් බැහැලා නරසිංහලාගෙ ගෙදර යන්න ඇහුවොත් ඉතින් ගෙවල් 100කටවත් හොයන් යන්න වෙනවා. නරයලාගෙ ගෙදරට කිව්වේ බැංකුවේ ගෙදර කියලා. ඒ නරයගේ තාත්තා වැඩකරේ අඹන්පොල මහජන බැංකුවේ නිසා.කොහොම හරි කුරුණෑගල ඉඳලා කිලෝ මීටර් තිහකට විතර එහා තියෙන නරයලාගෙ ගෙදර පාඩම් කරන්න යන්නේ කොහොමද කියලා ගෙදරින් අහන එක හෙනම ගේමක් වුනා. කල්පනා කරා කොහොමද මේ වගේ ගොන් වැඩකට අවසර ගන්නේ කියලා.

ඔය කාලෙ වෙද්දී නරයයි ශාලිකයයි අපේ ගෙදරත්, මම උන්ගෙ ගෙවල්වලත් ඉඳලා හිටලා යනවා එනවා. නරයානම් එන්නෙම අපේ ගෙදර කොමොන්ඩෝස් 2 ගේම් එක ගහන්න. මුන් දෙන්නා අපේ ගෙදර ආවම හිටියෙ බෝ පැල වගේ. ශාලිකයා එහෙම මොන කුපාඩි වැඩ කරත් අපේ ගෙදරක ආවම හිට්යේ බුදු වෙලා වගේ. අපේ අම්මා එහෙම ඒ කාලෙම මගේ ගොන් වැඩ ගැන ශාලිකයා එක්ක කියන්න පටන්ගෙන හිටියේ. ශාලිකයා අම්මා ඉස්සරහම "ඇයි බං උඹ එහෙම කරන්නේ, බලපං ඇන්ටිට දුක හිතෙනවානේ" කියලා ටෝක් දෙන්නේ. නරය ගැන අපේ අම්මා කිව්වේ "නරයානම් හරිම අහිංසකයෙක්" කියලා. ඉතින් මේ කරුණු කාරණා එක්ක මම දවසක් අම්මයි තාත්තයි දෙන්නම එක්ක කිව්වා, "තාත්ති, ගෙදර් ඉඳන් පාඩම් කරන්න කම්මැලියි, ඉස්කෝලෙත් දැන් ළමයි එනවා අඩුයි. ශාලිකයි නරසිංහයි දෙන්නම කතා කරා එකතු වෙලා පාඩම් කරමුද කියලා? මම ඒ දෙන්නව අපේ ගෙදර එක්කරගෙන එන්නද?" කියලා. උන් දෙන්න බෝ පැල වගේ කියලා අම්මා හිතන් හිටියත් නංගි ගෙදර ඉන්න නිසා දෙන්නම මේ වැඩේට පස්ස ගහනවා කියලා මම දන්නවා. "මොනා වුනත් චාමර, ගෑනු ළමයෙක් ඉන්න ගෙදරකට එහෙම දිගටම පිරිමි ළමයි දෙන්නෙක් තියාගන්න අමාරුයි" කියලා අම්මා මම බලාපොරොත්තු වුන උත්තරේම දුන්නා. "එහෙනම් අම්මේ, මම ඒ ගෙවල් දෙකකින් එකකට යන්නද?" කියලා මගේ ඊළඟ බෝලෙ දැම්මා. දැන් ඉතින් බෑ කියන්නත් බෑ. "පුතේ දුර වැඩි නැද්ද?" කියලා තාත්තා අහද්දීම, "නෑ තාත්ති, හැමදාම එන්න නෑනෙ ඉස්කෝලෙට වුනත්, ලොකු අවුලක් වෙන්නෙ නෑ" කියලා මම කිව්වා. "අනේ මන්දා, ඕනෙමනම් යන්න ඉතින්. හැබැයි පාඩම් කරන වැඩේ හරියට කරන්න ඕන" කියලා තාත්තා වැඩේට අවසරේ දුන්නා. වැඩේ ගොඩ, ඊළඟ දවසේම උදේම මම අරුන් දෙන්නට කිව්වා "මචං, වැඩේ ගොඩ, මේ සති අන්තෙ ඉඳලා මම එහේ" කියලා.

ඕන කෙනෙක්ට මෝඩ වැඩක් කියලා හිතෙන ඒ වැඩේ මම ගොඩ දාගෙන විනාඩි පහෙන් ටවුමට යන ඔප්ශන් එක අතෑරලා මම ගියා ඒ සති අන්තෙම නරයලාගෙ ගෙදර. තාත්තයි අම්මයිත් ඇවිල්ලා නරයලගෙ අම්මටයි තාත්තටයි කතා කරලා මාව භාර දීලා ගියා. නරයලාගෙ ගෙදර ඒ කාලේ ගමේ අනික් ගෙවල් එක්ක බලද්දී ලොකු ගෙයක් තට්ටු දෙකට හදපු. උඩ තට්ටුවෙ වෙනම කාමරයක් අපි තුන්දෙනාට තිබුනා. උඩ තට්ටුවේම තව කාමරයක නරයගේ අයියා(

Asoka Narasinghe

) හිටියා. උඩ තට්ටුවේම අනික් කාමරේ අයියගේ බර උස්සන ආම්පන්න ටික තිබුනා. පල්ලෙහා ලොකු සාලයක්, ඉස්තෝප්පුවක්, ඔෆිස් රූම් එකක් වගේම අපිට පාඩම් කරන්න වෙනම කාමරයක් තිබුනා. ඇන්ටි අන්කලුයි හිටියෙත් පල්ලෙහා තට්ටුවෙ වෙනම කාමරේක. ඒ දෙන්නා ඉතින් ලේසියකට උඩට එන්නෙත් නෑ. ලොකු කුස්සියක් තිබුනා අපි පාඩම් කරපු පාඩම් කරපු කාමරේට එහා පැත්තට වෙන්න. ගෙදර තිබුනේ සෑහෙන විශාල වත්තක කෙලවර. වත්තේ අනික් කෙලවරට වෙන්න තිබුනේ පොඩි වැවක්. අල්ලපු වත්තෙ හිටපු අයිතිකාරයා වුන මනුස්සයට නරයා කිව්වේ "කක්කන් අත්තා" කියලා. කොහොම හරි නුවර පාර අයිනෙම නිතර වාහන සද්දෙත් එක්ක තිබුන අපේ ගෙදරට වඩා නිස්කලංක බවක් නරයලගෙ ගෙදර තිබුනා. වත්ත පුරා එක එක ජාතියෙ ගස් පිරිලා.

දැන් ඉතින් පාඩම් කරන්න තුන් දෙනා සෙට් වුනා දෙයියනේ කියලා. පාඩම් කරන්න පටන් ගන්න වෙන්නෙ ඉතින් රෑ නවයට වගේ තමයි. මොකද ඒ කාලේ නරයලගේ ගෙවල් පැත්තට තෙකලා විදුලිය කියලා එකක් එන්නේ නෑ. එකලා විදුලිය තමයි ආවේ. ඉතින් හවස හය පහු වෙලා ලයිට් ටික දැම්මම ටික වෙලාවකින් ඩිම් වෙලා යනවා. තිබුන ටීවී එකේ ඩිස්ප්ලේ ඒරියා එක පොඩි වීගෙන යනවා. අට හමාරෙ නාට්‍ය එහෙම ඉවර වුනාම තමයි ආපහු බැක් ටු නෝමල් වෙලා ලයිට් වල එලිය එන්න පටන් ගන්නෙ. ඔය සීන් එකට අපි ඉතින් නරයව බයිට් කරනවා. හැබැයි ඊට පස්සෙ අපි බොක්කෙන්ම පාඩම් කරනවා. ගණන් හදනවා, පරණ පේපර්ස් කරනවා, සාකච්ඡා කරනවා. සමහර වෙලාවට පොඩි කයියවල්වලට සෙට් වෙනවා. ශාලිකය තමයි බයිට් එක, නරයා උට දෙන්නේ නැති වදයක් නෑ. බුද්ධාගම සර් ගැන කියලා බයිට් කරනවා. ශාලිකයත් අත අරින්නෙ නෑ, නරයගෙ ගෙදර ආපු ගියපු හොස්ටල් එකේ පොඩි එකෙක් අල්ලන් බයිට් කරනවා. සමහර දවස්වලට ඉතින් කයිය විතරයි. හැබැයි ඉතින් පුදුම සන්තෝසෙකින් හිටියේ තුන්දෙනාම. නරයලාගේ අම්මා අපිට රෑ වුනාම තේ එකක් එහෙමත් හදලා ගෙනල්ල දෙනවා. රෑට කාපු කෑමත් එසේ මෙසේ නෙමෙයි. අන්කල් එනකොට ටිකක් රෑ වෙනවා, අන්කල් ආවම නරය ගෙදර ඉන්නේ පූස් පැටියා වගේ. එතකල් ඌ ඉන්නේ ඇන්ටිව අවුස්සපු ගමන්. ඇන්ටි අන්කල් දෙන්නම අපි තුන් දෙනාටම කිසිම වෙනසක් කරේ නෑ. ශාලික පුතා, ජයවීර පුතා කියලා තමයි කිව්වේ හැම වෙලේම. පාඩම් කරලා ඉවර වෙලා අපි තුන් දෙනාම උඩට ගිහින් නිදාගන්නවා. නිදාගන්න ගිහිනුත් ඉතින් සමහර දවසට පැයක් විතර යනකල් රටේ ලෝකෙ නැති කුණුහරුප කතා කියවලා තමයි නිදන්නේ.

ඉතින් ගමේ ගෙයක් විදියට ඒ කාලේ නරයලගේ ගෙදර බාත් රූම් එකක් කියලා එකක් තිබුනෙ නෑ ගෙදර ඇතුලේ ගෙදර මොන තරම් ලොකු වුනත්. ගෙදරට පිටිපස්සේ සෑහෙන ලොකු වගා ළිඳක් සයිස් එකේ ළිඳක් තිබුනා. එතනම ලොකු වතුර ටැංකියක් තිබුනා බිම හදපු. ඒකට වතුර මෝටරයක් සෙට් කරලා තිබුනේ. ටැංකියට හොඳට වතුර පුරවලා හිතේ හැටියට නාගන්න පුලුවන්කම තිබුනා. මෙතන තමයි මට මුන් දෙන්නාත් එක්ක ජීවත් වෙනකොට ආපු පලවෙනි ප්‍රශ්නෙ ආවේ.කළුවර වැටුනාම නරයායි ශාලිකයයි ගේමක් නැතිව මෙතන නාන්නේ උපන් ඇඳුමින්. මම ඉතින් මොනා වුනත් ලැජ්ජ බයට හැදුන එකා කියලා මුන්ට කිව්වට මුන් දෙන්න හෙන ගේම මාත් එක්ක කලිසමක් ඇඳගෙන නාන එකට."යකෝ බඩුවක් වගේ මෙතන කලිසමකුත් ඇඳගෙන ඇඹරෙන්නෙ, අපි දෙන්න ඉස්සරහ උඹට ලැජ්ජද? නෙදකින් විතරක්" කියලා ශාලිකය තමයි හෙනම ගේමේ. "මුට පාඩමක් උගන්නමු" කියලා දෙන්නම කතා වෙනවා. "වරෙන්කො උගන්නන්න" කියලා මාත් ඉතින් ගේමේ මේ වෙලාවට. ඔහොම සතියක් විතර ගියාට පස්සේ දවසක් මට පාඩම් කරන ගමන් ලොකු නිදිමතක් ආවා. "මචං, මම පොඩ්ඩක් නිදාගෙන ඉඳලා එන්නද?" කියලා අහද්දි, ශාලිකයා "නිදාගනින් පැටියො" කියලා කිණ්ඩියට හිනාවකුත් දැම්මා. මම ඉතින් කමක් නෑ කියලා හිත හදන් ගිහින් නිදාගත්තා. සැරටම නින්ද ගියා. ඔහොම පැයක් දෙකක් යද්දී මට ඇහුනා දෙන්නම කලුවරේ හිනා වෙවී ඉන්නවා. මම නැගිටිද්දිම තේරුණා සරම නෑ වගේ කියලා. ලයිට් එක දාපු ගමන් සරම පේනවා වහලේ එල්ලලා. මටත් හිනා, තුන්දෙනාම හිනාවුන සද්දෙට පල්ලෙහා තට්ටුවේ ඉඳලා ඇන්ටිත් ඇහුවා. "අද උඹලා තුන්දෙනාට මොකද වෙලා තියෙන්නේ? නිදාගන්න එහෙම අදහසක් නැද්ද?" කියලා. දෙයියනේ කියලා ඊළඟ දවසේ ඉඳලා මාත් උපන් ඇඳුමින් ටැංකිය ළඟ නාන්න පටන් ගත්තා.

මෙහෙම ඉන්න ගමන් අපි ඉස්කෝලෙත් ආවා නරයලගේ ගෙදර ඉඳලා සතියට දවස් කීපයක්. උදේ පහ හමාරට නැගිටලා ලෑස්ති වෙන්න ඕන. ඒක තමයි ටිකක් අමාරු වුනේ මට. ගෙදර ඉද්දී හය හමාරට නැගිට්ටත් ඇති ලෑස්ති වෙලා දුවන්න. ඊට පස්සේ නරයලගෙ ගෙදර තිබුනා පුශ් බයිසිකල් දෙකක්. අපි තුන්දෙනා බයිසිකල් දෙක පැදගෙන හය හමාර වෙද්දි වැරැල්ල හන්දියට එනවා. එතන කඩේක බයිසිකල් දෙක නවත්තලා වැරැල්ල හන්දියේ බස් හෝල්ට් එකට වෙලා ඉන්නව ඇල්ල කුරුණෑගල ස්කූල් බස් එකට නගින්න. මේ බස් එකේ ඉඳගන්න තිබුනත් නරයයි ශාලිකයයි එහෙම කීයටවත් ඉඳගන්නේ නෑ. උන් දෙන්නම බස් එකේ හිටගෙන යන ගමන් කරන අනික් ශාස්ත්‍රයත් හරියට කරන විදිය දෙයියනේ කියලා කියලා දුන්නා. දෙන්නම ඒකෙ එක්ස්පර්ට් වෙලා හිටියේ. මම ඉතින් මැටිබොක්ක බස් එකේ යන ටික දුරට ඔය සීන් එකට සෙට් වෙලා තිබුනෙ නෑ. ශාලිකයා මේ සීන් එකේ කොච්චර ඩයල් එකක්ද කියලා කියනවනම් බස් එකේ හිටගෙන ඉන්න එකම කෙල්ල ළඟට වුනත් ගිහින් වැඩ පෙන්නනනවා. මටත් ඉතින් ටික ටික වැඩේ අල්ලලා ගියා. මිලින්දයත් නගිනවා ඊළඟ හෝල්ට් එකෙන්, ඌත් ඉතින් දෙයියනේ කියලා ඒකටම ඩයල් එක. බස් එකේ ගිය කෙල්ලොත් ලොකු අමනාපයක් තිබුනේ නෑ ඉතින් අපි ගැන. නරයා කියනවා "ඒක එපා, ඒක එපා, අන්න අතනට යමන්". ඉතින් කුරුණෑගලට එනවා දැනෙන්නෙවත් නෑ. බස් එකෙන් බැහැලා නරයයි, මමයි, ශාලිකයයි, මිලින්දයයි බස් එකේ පෙන්නපු වැඩ ගැන කතා වෙවී එනවා ඉස්කෝලෙ ළඟට එනකල්ම.

මාසයක් විතර යද්දී ශාලිකයා බස් එකේ ගියපු නවය වසරේ පොඩි කෙල්ලෙක්ට උකුළු මුකුළු පාන්න පටන් ගත්තා. උගෙ බෝ පැල මූඩ් එකට මාරු වුනා. කෙල්ල හිටියේ නවය වසරෙ. සතියෙන් වැඩේ ගොඩ දැම්මා. "පව් යකෝ, පොඩි කෙල්ල" අපි මොන තරම් කිව්වත්, "උඹලා මගුලක් කියන්නේ නැතිව පොඩි සපෝට් එකක් දීපන්කො බං" කියලා අපිව බැලන්ස් කරගත්තා. ඒ කෙල්ල ගියෙ වාරියපොල ඉස්කෝලෙකට. නරයලාගෙ ගෙදරත් පහු කරලා තමයි හිටියෙ. උදේට ඉතින් ශාලිකයා ඒකිව හුරතල් කරලා බස් එකේ ගිහින් වාරියපොල ඉඳලා හොඳ එකා වගේ කුරුණෑගලට යනවා. හවසට ඒ කෙල්ල නගිනවා ආපහු බස් එකට. එතන ඉඳලා ආපහු ශාලිකයා සත්‍ය ප්‍රේම භෘංගරාජයා, බස් එකෙන් බැහැලා ඒකිගෙ බයිසිකලේ ඒකිවත් වාඩිකරගෙන ඩබල් දාලා පැදගෙන යනවා. නරයයි මමයි ඉතින් අනික් බයිසිකල් දෙකේ අරූට මුර රකිනවා ඉස්සරහින් ගිහින් බැරිවෙලාවත් ඇන්ටි හරි අන්කල් හරි එයි කියලා. ශාලිකයා නරයලාගෙ ගෙදරට ළං වෙලා අපේ බයිසිකලේකට ගොඩ වෙලා බෝ පැලේ වගේ නරයගේ ගෙදරට ගොඩ වෙනවා. නරයයි මමයි මොන තරම් අහිංසකයො වගේ හිටියත් ඇන්ටිත් ගේම කෝල් කරන්නේ අපි දෙන්නට පොඩ්ඩක් පරක්කු වෙලා ගෙදර ගියත්. "උඹලා දෙන්නටම වඩා ශාලික පුතා මට විස්වාසයි" කියලා තමයි කියන්නේ. "අම්මා දන්නෙ නෑ මුගෙ හැටි" කියලා නරයා ඇන්ටිට කියන ගමන්ම "හිටපන්කො තොට වැඩක් දෙනවා" කියලා අපි දෙන්න කිව්වත් ශාලිකයා මොකක් හරි බටර් පාරක් ගාලා අපිව ශේප් කරනවා.

පාඩම් වැඩයි, ඉස්කෝලෙ යන වැඩෙයි, සෙල්ලම් වැඩයි අතරේ දවසින් දවස ගත වුනා. නරයගෙ අයියා ආපු දවසට ඉතින් උගෙන් ගැලවීමක් නෑ. අයියා ඒ දවස්වල ඒලෙවල් කරන්න නැවතිලා හිටියේ කුරුණෑගල. අපි එනකල් බලන් ඉන්නෙ ක්‍රිකට් ගහන්න සෙට් වෙන්න. ඊට පස්සේ රෑ වෙනකල්ම යනවා ක්‍රිකට් ගැහිල්ල. අයියා ඉතින් දෙයියනේ කියලා අපිට බලන්න ලස්සන ලස්සන පත්තරත් ගෙනල්ලා දුන්නා. අපි ඒවගෙ තිබුන හැම කතන්දරයක්ම දෙතුන සැරයක් කියවලා තනි තනියෙම මහන්සි වුනා හොරෙන් හොරෙන්. මිලින්දයත් ඉඳලා හිටලා බයිසිකලේකුත් පැදගෙන ඇවිත් උගෙ කතන්දර ටිකත් කියලා යනවා. මේ ඔක්කොම අතරේ අපි පාඩම් කරන වැඩේ කරා. මට ලැබුන නිදහස වෙනම ලෝකයක් වෙලා තිබුනා. සමහර දවසක රෑට අපි තුන්දෙනා ඉඳලා හිටලා සිගරට් එකක් බොනවා වගේ නරක වැඩත් කරා මාට්ටු වෙන්නේ නැතිව. ශාලිකයගේ ගෙදර තිබුනේ නරයාලගෙ ගෙදර ඉඳලා ටික දුරකින්, පාදෙනියෙන් පුත්තලම් පාරට දාලා අවුලේගම මල්වැල හන්දියේ. ඉඳලා හිටලා අපි තුන්දෙනා එහෙත් යනවා එනවා.එහෙනම් යන්නෙම කන්න බලාගෙන. අදටත් මම කාල තියෙන රසම කෑම හදලා තියෙන්නේ ශාලිකයගේ අම්මා.

මුන් දෙන්න එක්ක නාන ප්‍රශ්නෙනම් මොන විදියකින් හරි ගොඩ ගියත් ඕලෙවල් ඉවරවෙනකල්ම ඉවර කරන්න බැරි වුන ප්‍රශ්නයක් තිබුනා. ඒ තමයි ටොයිලට් යන ප්‍රශ්නය. බාත් රූම් එක නොතිබුන නිසා ටොයිලට් එක තිබුනෙත් ගෙදර පිටිපස්සේ ටිකක් එහාට වෙන්න. මේකෙ දොර හදලා තිබුනේ තහඩුවකින්. කොමෝඩ් එකකුත් නෙමි තිබුනේ. මේකට හැමදාම එකෙක්ට යන්න වුනේ අනික් උන් දෙන්නට හොරෙන්. හේතුව තමයි යන එකා ඇතුලට ගිහිල්ලා වැඩේ පටන් ගත්තට පස්සේ අනික් උන් දෙන්නා පත ගල් අහුලගෙන ඇවිත් අර තහඩු දොරට ඈත ඉඳලා ගහන එක. මේක් ඉතින් ඇතුලෙ ඉන්න එකාට දැනෙන්නෙ මෝටාර් ගහනවා වගේ. ගිය වැඩේ කරගන්න තරම් මානසිකත්වයක් නෑ ඊට පස්සේ. නරයා තමයි මේ වැඩේ පටන් ගත්තේ අපි ආපු කාලෙම. ටික දවසක් යද්දී තහඩු දොරේ හිල් මතුවෙන්න ගත්තා. ඉතින් අනික් උන් දෙන්නට හොරෙන් අනික් එකා ටොයිලට් යන එක හෙනම ගේමක් වුනා. සමහර දවස්වලට ඉතින් දෙන්නෙක් මග ඇරෙනකල් අනික් එකාට තද කරගෙන ඉන්න වුනා. ඇතුලට යන එකා මොකා වුනත් අනික් උන් දෙන්නා ගිවිසුම්ගත වීම සරල දෙයක් වුනා. මේ ළඟදී නරයලාගේ ගෙදර ගියාම ඒ ටොයිලට් එක දැක්කම අපි තුන්දෙනාටම හිනා ගියා ඒකෙ භීෂණය මතක් වෙලා.

කොහොමෙන් හරි ඉස්කොලෙ අන්තිම වාර විභාගෙත් ආවා. අපි තුන්දෙනාම ගිහින් ලිව්වා. තුන්දෙනාගෙම ලකුණු එද්දී ලොකු අවුලක් නෑ. හය වෙලා හිටපු මම අන්තිම වාරෙ දාහතර වෙනියා. ඒත් තුන්දෙනාටම විභාගෙ ගොඩදාන්න පුලුවන් කියන විස්වාසෙ තිබුනා. ඊට පස්සේ ශාලිකයා ගියා උන්ගෙ ගෙදර, මමයි නරයයි ආවා අපේ ගෙදර ඕලෙවල් ලියන්න යන්න ලේසි නිසා. විභාගේ තියපු කාලෙයි ඔක්කොම එක්ක නරයත් අපේ ගෙදර මාසයක් විතර හිටියා. ශාලිකයා ගෙදර ගියත් හරි උගෙ අර බස් ලව් එක ඉවර වුනා. අපි විභාගේ ලිව්වා. අන්තිම දවසේ තිබුනේ වයිකල්පිත ඉංග්‍රීසි කියලා එකක්. ශාලිකයා අපි සෙට් එකටම උන්ගෙ ගෙදර එන්න කියලා විවෘත ආරාධනයක් කරලා තිබුනෙ. ශාලිකයා වයිකල්පිතේ ලියන්න ආවේ නෑ. ෆුල් කිට මරලා අපි ඉවර වෙද්දී ගේට්ටුව ළඟ ඇවිත් හිටියා. මම, නරයා, මාරයා(

Eranda Marasinghe

) , අකලංකයා(

Akalanka Senevirathne

), බණ්ඩා(

Edirisinghe Bandara

, මිලින්දයා අපි ඔක්කොම එහෙ ගියා. එදා කිට මරලා ආපු ශාලිකයා කෙල්ලෙක්ගෙන් ඇහුවා බස් එකේ යනගමන්, තවත් බස් ලව් එකක් පටන් ගත්තා. ශාලිකයගේ අම්මා පට්ට රසට උයලා තිබුනා. අපි ඔක්කොම හවස් වෙනකල්ම ක්‍රිකට් ගැහුවා. ටිකක් කළුවර වුන ගමන් ශාලිකයා බයික් එකේ විතිකුලය බාර් එකට පිටත් වුනා මාරයත් එක්ක. ශාලිකයගේ අම්මා බැලුවා කෝ මූ කියලා, ඇන්ටිට පොඩි සැකයක් හිතෙන්නත් ඇති, අපි අපේ එකෙක් මගට පිටත් කරා පයින්ම. ශාලිකයා බියර් බෝතල් ටිකක් දාගෙන ආවා,පිටත් කරපු එකා මගින් ඒ ටික බස්සලා ශේප් එකේ ගෙනත් වැලිගොඩක් අස්සේ හැංගුවා. ඊට පස්සෙ ඇන්ටිලා නිදාගත්තට පස්සේ අපි සින්දුවක් එහෙම දාගෙන එකා එකා හොරෙන් වැලි ගොඩ ළඟට ඇවිත් බියර් බෝතල් ටික හිස් කරා. එදා තමයි පලවෙනි දවස බියර් එකක් බීපු. ඉතින් ඕලෙවල් එහෙම ඉවර වුනා, රිසල්ට්ස් එනකල් අපි විහිළුවට වගේ ඒලෙවල් පන්ති ටිකකට ගියා. ඒත් වැඩි හරියක්ම කරේ අපි තුන් හතර දෙනාගෙ ගෙවල්වල මාරු මාරුවෙන් ගිය එක. හෑන්ඩ් ෆෝන් කියලා දෙයක් නැති නිසා අපිට කිසිම කරදරයක් තිබුනේ නෑ, කොහෙද යන්නේ කියලා කොහෙ හරි යන එක විතරයි. ඕලෙවල් රිසල්ට්ස් ආවා, චිත්‍රවලට මම හිතුවා වගේම සම්මානෙකුත්(සී) අනික් විෂයන් ඔක්කොටම විශිෂ්ඨ සම්මානත්(ඩී) එක්ක මම පාස් වෙලා තිබුනා. නරයයි ශාලිකයයි අපේ අනික් උනුයිත් හොඳටම පාස් වුනා. ගෙවල්වලටත් සන්තෝසයි අපි හරිම කැපවීමෙන් පාඩම් කරලා කියලා. ඊට පස්සේ අපි ඒලෙවල් කරන්න ගියා….

-නිමි

ප.ලි. : නරයගෙ ගෙදර නරය දැන් ඉන්නවා රජෙක් වගේ සන්තෝසෙන් ඌ වගේම හුරතල් පැටව් දෙන්නෙක් එක්ක. ඇන්ටි අන්කල් දෙන්නම තාම හිටියා වගේ. අපි ක්‍රිකට් ගහපු තැන නරයා ලොකු කඩේකුත් දාලා. ශාලිකයයි මමයි අන්තිමේට ගියෙ මාස තුනකට කලින්. නරේ, කොරෝනා කචල් ඉවර වුන ගමන් අපි එනවා අලුතින් හම්බුන පැටික්කිත් බලලා යන්න

කොරෝනා ලියවිලි 11 - සරත් සේනාරත්න සර්

 කොරෝනා ලියවිලි 11 - සරත් සේනාරත්න සර්

කොරෝනා ලියවිලි ටික ආපහු පෙල ගස්වලා අරගෙන හරියටම දවස් දෙකයි ගියේ. ආපහු ලියන්න වෙයි කියලා හිතුවා විතරයි වැලිකඩ පොලිස් බල ප්රදේශයට ඇඳිරීනීතිය පැනවුනා. කලින් සැරේ ඥාණසිංහ සර් (

Gnanasingha Disanayaka

) ගැනයි කල්ලා සර් ගැනයි ලිව්වා. ඒ වගේම අපි ආදරය කරපු ගුරු දෙවි කෙනෙක් තමයි සරත් සර්. ඉගෙනීමට ලොකු උනන්දුවක් නැතිව හිටපු මට සරත් සර්ගේ ඉගැන්වීමේ රටාව සහ ගණිතය වගේ අමාරු විෂයක් සියුම් ක්රමවේදත් එක්ක අපිට උගන්නපු හැටි අද මතක් වෙද්දී තමයි සර්ගෙ වටිනාකම ගොඩක්ම දැනෙන්නෙ. මගේ වාසනාවකට මම සර්ගෙන් හය වසරෙ ඉඳල එකොළහ වසර වෙනකල්ම ඉගෙනගත්තා. ඒ නිසා සර් ගැන තියෙන්නේ පුදුමාකාර ගෞරවයක්. මම හිතන්නේ සර් හිටපු කාලේ මලියදේවෙ හිටපු හැම ළමයෙක්ම සර්ට ඒ ගෞරවය තිබුනා සර්ගෙන් ඉගෙනගත්තෙ නැතත්.

මුලින්ම සර් අපිට හමුවෙන්නෙ හය එෆ් පන්තියෙදි. ඒ කියන්නේ 1995 දී, අපි යන්තම් ප්රාථමික අංශයෙන් ගියා විතරයි. පහ වසරට එනකල් ගොඩක් වෙලාවට ඉගැන්නුවේ එක පන්තියකදී එක ටීචර් කෙනෙක්. ඒත් හය වසරට එද්දී එක එක විෂයන්ට එක එක ගුරුවරු එන්න පටන් ගත්තා. චිත්ර උගන්නපු ජයවීර බණ්ඩාර සර් තමයි පන්ති භාරව හිටියේ. පාදෙණිය මැඩම් සිංහල උගන්නන්න ආවා. විද්යාවට යටවර සර් කඩාපාත් වුනා. යටවර සර් ආපු පළවෙනි දවසෙම කිව්වා "දැන් සෙල්ලම් කරපු කාලේ ඉවරයි, දැන් තියෙන්නෙ ඉගෙනගන්න", ෆුල්ම බය හිතෙනවා ඒ කාලෙ. ඊට පස්සෙ ගණිතය පීරියඩ් එක ආවම තමයි අපි උඩ ගිහින් බිම වැටුනේ. ඒ කාලෙ අපි වගේ පස් ගුණයක් වගේ විශාල සද්දන්ත මනුස්සයෙක් ආවා. ඒ තමයි සරත් සර්, හැබැයි පන්තියට ආපු ගමන් විහිළුවක් එහෙම කරලා තමයි උගන්නන්න පටන් ගත්තෙ. මාස දෙකක් විතර යද්දී ශිෂ්යත්වේ පාස් වෙලා ආපු අපේ අළුත් යාළුවොත් ආවා. මේ වෙද්දී සර් අපිත් එක්ක හරිම එකතුයි, කවදාවත් සැර කරේ නෑ. සර්ගේ පීරියඩ් එක හැමදාම අපි ආසාවෙන් හිටියේ. සර් විෂයට අමතර ගොඩක් දේවල් කියලා දුන්නා කියවන්න ඕන පොත් ගැන එහෙම. හය වසර දැනෙන්නෙවත් නැතිව ගෙවිලා ගියා.

ඊට පස්සේ හත වසරෙදී අපි ආපහු ආසාවෙන් බලාගෙන හිටියා කවුද අපිට ගණිතය උගන්නන්න එන්නේ කියලා. සර් මට කිව්වේ "වීරජය" කියලා. සර් හතේ පන්තියට ආවාම අපිට ආයිමත් සෑහෙන සතුටු හිතුනා."වීරජය, මගෙන් ගැලවුනා කියලා හිතුවා නේද?" කියාගෙන තමයි සර් පන්තිය ඇතුලට ආවේ. හතේ පන්තියෙදී තමයි අපි සර්ට ගොඩක්ම කිට්ටු වුනේ. සර් එක එක ළමයින්ට විහිලුවට නම් තිබ්බා. ගිහානය(

Gihan Kularathne

), අබේ(

Rajitha Abayarathne

) , දල්ලා, චානා (

Kushan Chanaka Amarasinghe

), මම නිතරම වගේ සර්ගෙන් බයිට් වුන උන්. සර් කවදාවත් ඇස් රතු වෙන විහිළු කරේ නෑ. ඉවරවුන බෝල් පොයින්ට පෑන් ඇඟිලි දෙකකින් කඩලා පෙන්නුවා. කෑ ගහලා අහුවෙන උන්ව බඩ ලඟින් අල්ලලා කලිසමෙන් උස්සලා ආයි බිම තියෙනවා. සර් උගන්නලා ඉවරවෙලා කම්මැලිකම යන්නත් එක්කම මොනා හරි කතා එහෙමත් කිව්වා. ඒ අතරින් නැගලම ගියේ ඩ්රැකියුලාගේ කතන්දරය, සර් ඒක විස්තර කරපු විදිය බ්රෑම් ස්ටෝකර් පොතේ විස්තර කරපු විදියටත් වඩා පට්ට. අපි ඒක් අහගෙන හිටියෙ මීයට පිම්බා වගේ, ඉඳිකටුවක් වැටුනත් ඇහෙනවා. අපිත් එක්ක සර් මොන තරම් විහිළු කරලා හිටියත් සර්ගේ සැර මුලින්ම හරියට දැකපු දවසක් තිබුනා. අපේ හතේ පන්තිය තිබුනේ ඉස්සර බණ්ඩාර සර් සමුපකාරෙ කරපු තැන. අපේ පන්තියට සමුපකාරෙ හොඳට පේනවා. දවසක් සර් උගන්න උගන්න ඉද්දී සුදු දිග කලිසම් ඇඳගත්ත අයියලා දෙන්නෙක් ඇවිත් එතන හිනා වෙවී මොනව හරි දෙයක් කන ගමන් හිටියෙ. සර් උගන්නන එක නවත්වලා ගියා, අර අයියලා දෙන්න දැක්කෙ නෑ සර් ළඟට එනකල්ම. "මේ වෙලාවෙ මොකද මෙතන?" කියලා ඇහුවා, එච්චරයි. සර් ගහපු පාරවල් දෙකට දෙන්නම බිම. දෙන්නම නැගිටලා දිව්වා. පන්තිය ඇතුලට ඇවිත් සර් කිව්වේ, "වීරජය, දිග කලිසම් ඇඳලා පීරියඩ් එහෙම කට් එක දාන්න හිතාගෙන ඉන්නවද?" කියලා. "නෑ සර්..." ඉබේම කියවුනා. හත වසරෙ ටික දවසක් යද්දී සර්ගෙන් ඉගෙනගන්න තියෙන ආසාවටම කුරුණෑගල තක්සලා ආයතනයෙ පන්තියටත් ගියා. එතන ගණිතය ඉගැන්නුවේ සරත් සර්, විද්යාව ඉගැන්නුවේ කුරුණෑගල පරණම සර් කෙනෙක් වුන මානෙල් වික්රමසිංහ සර්. මමයි, දල්ලායි, චරිතයයි(

Charith Kulathilaka

), ගලයයි(

Thilan Abeykoon

) තමයි ඒ කාලේ මේ පන්තියට ගියේ. සෙන්ට් ඈන්ස් එකේ යාසීර්, නස්මි(

Mohomed Nazmi

), කුලේ(

Indika Bandara Kularathana

) වගේ ගොඩක් යාළුවොත් මෙතනට ආවා. ගර්ල්ස්, කොන්වන්ට් කෙල්ලොත් ඒ කාලෙ ගොඩක් ආවා මේ පන්තියට.

හැබැයි අපි අට එෆ් පන්තියට යද්දී සර් එයි කියලා බලන් හිටියත් සර් ආවේ නෑ ගණිතය උගන්නන්න. ආවේ කරුණාරත්න සර් ඒ වෙනුවට. කරුණාරත්න සර් හොඳ වුනාට එපාම වෙනවා ඉතින් උගන්නද්දී. පන්තියට එනවා, ඩයරිය බිමට තියෙනවා, ආයුබෝවන් කියනවා, එතන ඉඳලා හනුමා දර පලනවා වගේ ගණන් හදනවා. ඊට පස්සෙ ඔක්කොම ඉවරවෙලා "ළමයි තේරුණා නේද? හරි එහෙනම් 8:1, 8:2, 8:3 අභ්යාස මාලා ටික හෙට එනකොට ගෙදරින් කරගෙන එන්න" කිව්වා, සර් ගියා. තේරුණෙ නෑ කියන්නවත් විදියක් නෑ ඉතින්. මේ වෙද්දීත් මම සරත් සර්ගෙ පන්තියට යන නිසා දෙයියනේ කියලා ගණිතය ටික තේරුණා කරුණාරත්න සර් මොන විදියට ඉගැන්නුවත්. ඔහොම ඉඳලා නවය වසරට ගියාම වැටුනේ නවය එෆ් පන්තියට. මේ වෙද්දී නවය සී පන්තියෙ පන්ති භාරව හිටියෙ සරත් සර්. "අනේ සර්ගෙ පන්තියට යන්න තියෙනම්" කියලා හිතුනා දවස් 2-3ක් යද්දී. ඒකේ පන්ති භාරව හිටියෙ ඉංග්රීසි කරපු අපේ සුභාශ් සර් එහෙම නැත්නම් ඩ්රැකියුලා සර්. ඔහොම ඉද්දී සතියකින් විතර සරත් සර් එක පාරටම නවය එෆ් එකට ඇවිත් "මගේ පන්තියෙ තව ළමයි 2-3ට ඉඩ තියෙනවා, කවුද එන්නේ?" කියලා ඇහුවා. මම සටස් ගාලා නැගිටලා දිව්වා සර් ළඟට, ඒ පන්තියෙ සර් දැකපු එකෙක්වත් වෙන ආවේ නෑ. එහෙමම නවය ඊ එකට සර් ඔලුව දාලා ඒ ප්රශ්නේම ඇහුවා. කවුරුත් එන්නේ නෑ, මගේ සුපිරි බොක්ක ඔටුවා(

Rajitha Chandradasa

) හිටියේ ඒකේ, මම සර්ට හොරෙන් හෙමින් කිව්වා "වරෙන් යන්න", ඔටුවත් ආවා බඩු ටික අකුලගෙන. එහෙම තමයි නවය වසරේ ආපහු සර්ගේ පන්තියට එන්නෙ. ඒ පන්තියෙන් තමයි අතීජාත රොත්තක්ම ජීවිත කාලේටම සෙට් වෙන්නේ.ශාලිකයා(

Shalika Jayarathna

), නරයා(

Amila Narasingha

), මිලින්දයා(

Milinda Rajapaksha

), බොක්කා (බමුණාවලයා, එකේ ඉඳලා දන්නවා වුනත් ඉතින් බොක්කෙ ෆිට් එක වෙන්නේ මෙතනදී), බණ්ඩා(

Edirisinghe Bandara

), මාරයා(

Eranda Marasinghe

) ....තව ගොඩක් උන්.

ඇත්තටම ඉස්කෝලෙ කාලෙ තවත් ලස්සන වෙන්න පටන් ගන්නේ මේ නවය වසර පන්තියෙ ඉඳලා. ඒ පන්ති කාමරය නවය වසරේ අනික් පන්ති කාමරවලට වඩා ගොඩක් පොඩියි. අපි හැමෝම එක ළඟ හිටියෙ පොඩි ඩෙස්ක් පුටු සෙට් එකක. සර්ගෙන් මුලින්ම ඉගෙනගන්න සෙට් එකක්ම හිටියා. අපි සර්ගෙ පරණ ගෝලයො නිසා ටිකක් විතර බය නැතිව හිටියෙ. සර් සුපුරුදු විදියටම ලස්සනට ඉගැන්නුවා. පන්ති භාර නිසා සර් තමයි උදේම උගන්නන්න පටන් ගන්නෙ. "මගේ පන්තියෙ ඉද්දී වෙන වැරදි වලට එහෙම අහුවෙන්න එපා පුතෝ කාටවත්" කියලා තමයි සර් නිතරම කිව්වේ. අපිත් පොඩ්ඩක් පරිස්සමෙන් හිටියා. නවය වසරෙ මැදක් විතර යද්දී පන්තියට ඉතින් එකා දෙන්නා හොරෙන් හොරෙන් ලස්සන ලස්සන පත්තර ගේන්න ගත්තා. හැමෝම ඉතින් හංගගෙන මේවගේ කතන්දර කියෙව්වා. ඒ කාලේ සීඩී කියලා ජාතියක් තිබුනේ නෑ. හැබැයි සර්ට ඉවෙන් මේක දැනුනා. සර් මේකට පාවිච්චි කරේ වෙනම ක්රමයක්, කෙලින්ම ගේම කෝල් කරේ නෑ. "ළමයි දන්නවද මේ පන්තියෙ ඉන්නවා මගේ සීඅයිඩී යුනිට් එකක්,මේකෙ වෙන හැමදේකම තොරතුරු මට හැමදාම හවස් වෙද්දී දැනගන්න ලැබෙනවා. ඒක නිසා පරිස්සමෙන් පුතා" කියලා දවසක් කීවා. කට්ටියම ෆුල් හොල්මන්, එක එකාගෙ මූණු දිහා සැකෙන් බලනවා දැන්. "තමුසෙලා හිතන්නේවත් නැති කීප දෙනෙක් ඉන්නේ", සර් කුතුහලය වැඩි වෙන්න කිව්වා. ඔහොම ටික දවසක් ගිහින් කිව්වා සර් "මේ පන්තියට ජරා පත්තර ටිකක් ඇවිත් තියෙනවා මේ දවස්වල, කවුද ගේන්නේ, කවුද බලන්නේ ඔක්කොම මම දන්නවා, අද හවස් වෙනකල් කල් දෙනවා. ඇවිල්ලා බාර වෙන්න පුලුවන්. බාර වුනෙ නැත්නම් හෙට උදේ වැඩ වරදියි" කියලා. අනේ දෙයියනේ කියලා වග උත්තරකාරයො ටික පූස් පැටව් වගේ ගිහින් හවස බාර වුනා. සර් පොරොන්දු වුන විදියටම ගැහුවෙත් නෑ. පස්සෙ කාලෙක තමයි ඉතින් මීටර් වුනේ එහෙම සීඅයිඩි යුනිට් එකක් නෑ කියලා. හැබැයි සර්ගෙ හැටි දන්න නිසා කවුරුත් රිස්ක් එකක් ගත්තේ නෑ.

නවය වසරේ ඉද්දී මම ෆුල් බොක්කෙන්ම ස්කවුටින් කරන කාලේ. 1998 ජාතික ජම්බෝරිය නිසා මට ඒ කාලෙ ඉස්කෝලෙ එන්නත් බැරි වුනා. මගේ අප්රමාණ කැපවීම දැකලා සර් කිව්වේ "අර බේඩ්න් පවල් උන්නැහෙවත් තමුසෙ තරම් ඔය බාලදක්ෂ මගුල කොරන්න නැතිව ඇති" කියලා. හයික්වලට ප්රැක්ටිස් කරලා උදේ පාන්දර දාඩිය පෙරාගෙන පන්තියෙ ඉන්නව දැක්කම "පිස්සුද අයිසේ මේ කඳු බඩගාන්න ඔය මහ පාන්දර දඟලන්නේ" කියලා හිනා වෙවී. ඔය කාලෙම දෙමාපිය හමුවක් තිබිලා අපේ අම්මා තමයි ආවේ. සර් මොනා වුනත් අපි එකොළහ වසරට යනකල්ම දෙමව්පියො ඉස්සරහා අපේ රෙදි ගැලෙව්වෙ නෑ. මම ඒ කාලේ හයික් ප්රැක්ටිස් එහෙම ඉවර වෙලා පට්ට රෑ වෙලා ගෙදර ගියාම නාන්නෙත් නැතිව ඇඳට දුවනවා. අපේ අම්මා ඕකට මාත් එක්ක හෙනම ගේම, ඉතින් ඕක නවත්තගන්න පුලුවන් වෙයි කියලා සර් එක්ක කතාව පටන් ගත්තා දෙමාපිය හමුවේ. "ආහ්,ජයවීර හොඳ ළමයා. බාලදක්ෂ කෙරුවාව තමයි ටිකක් වැඩි. අනික් ඔක්කොම හොඳයි" කියලා සර් කිව්වා. "අනේ සර් මොන තරම් හොඳ වුනත් මේ ළමයා සමහර දවසට නාන්නේ නෑනෙ සර්" කියලා දත කට මැදගෙන අම්මා කිව්වා."ආ, ඔය වයසට කොල්ලො නාන්න ඕන නෑ" කියලා සර් ඇඟට පතට නොදැනී කිව්වා. මට ඉතින් ෆුල්ම සන්තෝසේ. හවස ගෙදර ආවාම "උඹත් එකයි,උඹලගේ ඉස්කොලෙත් එකයි" කියලා අම්මා කිව්වා.

සර්ගෙ තිබුන තව දක්ෂතාවයක් තමයි ළමයින්ගෙ හැකියාව වගේම දක්ෂතාවයන් කලින්ම අඳුරගැනීම. අපේ පන්තියෙ හිටපු දුලිපා(

Dulip Piyaratne

) ගැන සර් මුලින්ම අනාවැකියක් කිව්වේ නවය වසරෙදී. ඒ කාලේ දුලිපා ගණිතයට හැමදාම 100 යි. ඒ මදිවට ඩයල් එක විදුසර පත්තරෙ හොයාගෙන නවය වසරෙ ඉද්දිම ඒකෙ තිබුන අවකලනය අනුකලනය වගේ ගණන් හදනවා. අපිට නිකන් ග්රීක් වගේ විදුසර පත්තරේම. සර් ඔය දේවල් ඔක්කොම බලාගෙන ඉඳලා දවසක් කිව්වා "පියරත්න, කවදාහරි ලංකාවේ ගණිත අංශයේ පළවෙනියා වෙලා තමයි නතර වෙන්නේ" කියලා. කිව්වා වගේ 2003 ඒලෙවල් දුලිපා තමයි ලංකාවේම එක වුනේ මැත්ස්වලින්. මිලින්දයා ගැනත් ඒ කාලෙම කිව්වා "රාජපක්ෂට පුලුවන් ලංකාවේ කතික අංශයෙන් ඉස්සරහට යන්න කවදා හරි" කියලා. සර් මිලින්දගෙ තාත්තා ගැනත් ඒ කාලේම දන්නවා ලංකාදීප පත්තරේට කවි ලියපු වැරැල්ලේ රාජපක්ෂ කවියා කියලා. මිලින්දගේ තාත්තා නැතිවුනෙත් අපි නවය වසරෙ ඉද්දී. සර් බයික් එකේ මාවත් දාගෙන කුරුණෑගල සීටිබී එකට උදේම ගිහින් බස් එකක් වෙන් කරගෙන අපේ පන්තියම මල ගෙදරත් එක්කරගෙන ගියා.

ඉතින් අපිට දහය එකොළහ පන්ති දෙකෙත් ගණිතය ඉගැන්නුවෙත් සර්. දහය වසරෙදී සර්ගෙ ඥාති පුත්රයෙක් කියලා කොළඹ මහානාමේ ඉඳලා සුරේෂයා(

Suresh Wijewardene

) අපේ පන්තියට හඳුන්වලා දෙනවා. මලියදේවෙට එන්න කලින්ම සර් ඌ ගැන විස්තර කරේ සර් වගේම සද්දන්ත කුලයට අයිතියි කියලා. ඌව අපේ ඉස්කෝලෙට ගෙනල්ලා මුලින්ම වාඩිකරවන්නෙත් මම ලඟ. මම හිතුවා මේ යෝධයා ඉතින් සර් වගේ ඇති කියලා, බෝ පැලයක් කියලා. හැබැයි සර්ගෙ ගෙදරම ඉඳගෙන සර්ගෙ කනෙන් රිංගනවා කියලා ටික කාලෙකින්ම අපිට තේරුණා. අපි කරපු හැම නසරානි වැඩකටම දෙයියනේ කියලා ඌත් සහභාගී වුනා. එක දවසක් අපේ පන්තියෙ උගන්නන්න විදියක් ඇත්තෙම නෑ, දහය බී එකේ උන් කෑ ගහනවා. සර් බැරිම තැන ගියා දහය බී එක පැත්තට. එක පාරටම සද්දේ නැතිව ගියා, සර් ආපහු ආවේ ගුණයාව එක අතකින් උස්සගෙන, අනික් අතෙන් විතානයාව උස්සගෙන. ඇවිත් අපේ පන්තියෙ මැද හරියෙන් පන්තිය ඇතුලට විසි කරා "දැන් හිටපන් මේකට වෙලා කෑගහන්නේ නැතිව" කියලා. ගුණයායි විතානයයි බය වෙලා හිටිය හැටියට උන්ට පියවි සිහිය එන්න සෑහෙන වෙලාවක් ගියා. ඉන්ටවල් එකට පස්සෙ ගණිතය පීරියඩ් එකට සර් එද්දී අපිට හොඳටම හොයන්න පුලුවන්. දහය ජී එක පැත්තෙන් සර් දහය වසරෙ පන්ති පේලියට ඇතුල් වුනාම එක පාරටම ජී, එෆ්, ඊ, ඩී පන්ති ටික පිලිවෙලට නිශ්ශබ්ද වීගෙන එනවා. දහය බී එකේ වුනත් උන් දන්නවා සරත් සර් තමයි ආවේ කියලා, උනුත් සද්දේ වහනවා.

අපේ පන්තියෙ එකෙක්ට සර් ගැහුවනම් ගැහුවෙ එකොළහ වසරේදි අකලංකයට(

Akalanka Senevirathne

) . ඒ සර් උගන්නන ගමන් අකලංකයා පරක්කු වෙලා ඉස්කෝලෙ ආවා. සර් වෙනදා වගේම "ආ සෙනෙවි, අද මොකද පරක්කු?" කියලා ඇහුවා. අකලංකයා එක පාරටම ටිකක් හයියෙන් "බස් නෑ සර් අපේ පාරෙ, සීටීබී කාරයොත් නෑ, ප්රයිවට් උනුත් නෑ" කියලා ටිකක් සද්දෙන් අත පය දිග ඇරලා කිව්වා. සර් අකලංකයට හය වසරෙ ඉඳලාම ගොඩක් ආදරෙයි. සෙනෙවි කියලා කිව්වේ, එක පාරටම ඔරලෝසුව ගැලෙව්වා සර්. අපි දැනගත්තා වැඩේ වැරදුනා කියලා. "එන්නකෝ පුතේ එහෙනම් පොඩ්ඩක්" කියලා කිව්වා විතරයි, හෙණ ගහනවා වගේ සද්දේ ඇහුනේ. "උඹේ වෙනස්කම් ටික මම බලාගෙන හිටියෙ පුතේ, තව එක සැරයක්වත් උඹේ ඔය ගොන්පාට් මටනම් දාලා අහු වෙන්න එපා" කිව්වා. අකලංකයා ඒ වෙලේම සර්ට වැඳලා සමාව ගත්තා. පස්සේ සර් වෙනම කතා කර අකලංකය එක්ක ගොඩක් වෙලා. "සර් හරි බං, මට ෆුල් අප්සට්, ආයි කවදවත් සර්ගෙනම් හිත රිදවන්නෙ නෑ" කියලා එදා හවස ඌ කිව්වා.

ඉතින් ඔහොම කාලයත් එක්ක අපි එකොලහ වසර ඉවර වෙද්දී ඕලෙවල් ලිව්වා. අපේ පන්තියෙ ගොඩක් ඉහලින්ම පාස් වුනා. ගණිතය හැමෝම හොඳට කරලා තිබුනා. අපේ පන්තියෙ ගොඩක් උන් ඒලෙවල් මැත්ස් කරන්න ගියේ සමහර විට සර් නිසා වෙන්න පුලුවන්. අපි ඒලෙවල් කරන්න ගියත් සර් මගදී හම්බුනත් අපි පුදුමාකාර ගෞරවයකින් කතා කරේ සර්ට. ඒලෙවල් කාලෙ වුනත්, ඊට පස්සේ කාලෙක වුනත්, මොන තරම් උස් මහත් වුනත් හැමෝම සර්ට ලොකු ගෞරවයක් තිබුනා. ආදරෙන් මතක් කරා. මමයි අකලංකයයි කැම්පස් කාලෙත් ඊට පස්සෙත් අළුත් අවුරුද්දට සර්ව බලන්න යන එක පුරුද්දක් කරගෙන හිටියා. සර් ඒ ගැන ඇත්තටම සතුටු වුනා. සර් දල්ලා නැතිවෙලා තිබුන බණ දවසේ කිව්වා "මොනතරම් ලස්සන වුනත්, කර්ම ඵල නවත්තන්න බෑ ජයවීර". ඊට ටික කාලෙකට පස්සේ සර් අසනීප වුනා. පස්සේ 2017 අගෝස්තු වගේ සර් නැතිවුනා. සර් මලියදේවෙම අවුරුදු විස්සක් විතර උගන්නන්න ඇති. අපිව අවුස්සන්න ඒ කාලෙ "සෙන්ට් ඈන්ස් එක තමයි ඉස්කෝලෙ, මේක පරිප්පුවක්නෙ" කියලා කිව්වට සර් බලන්න ගිය වෙලාවක අන්තිම කාලෙ කිව්වා "මලියදේවෙ තමයි ජීවිතේ, ඔයාලා තමයි අපි හම්බ කරපු දේවල්". ආදරෙයි සරත් සර්...

කොරෝනා ලියවිලි 10 - යුද්ධය මට දැනුන හැටි

තවත් සතියක් ගෙවුනා. ගෙවුන සතියේ අපි ජාතියක් ලෙස යුද්ධය ඉවරකරලා අවුරුදු 11ක් ගතවුනා. වෙලාවක් හම්බුනාම යුද්ධය මට දැනුන හැටි ලියන්න හිතාගෙන හිටියා ගොඩ කාලෙක ඉඳලා. යුද්ධය පටන් ගත්තා කියලා කියන 1983 සිදුවීම සහ ඊට පෙර කාලය සම්බන්ධ ගොඩාක් සිදුවීම් සම්බන්ධ ලිපි ගොඩාක් කියවලා තිබුනාට මම කතා කරන්න යන්නේ මට දැනුම් තේරුම් ඇති කාලෙක ඉඳලා යුද්ධය කියන එක මගේ හිතට සහ ජීවිතයට දැනුන හැටි ගැන විතරයි. යුද්ධය තියෙන කාලේ 1990 වසරෙ වගේ මට මතක තියන කාලෙ ඉඳලා 2005 වෙනකල්ම වගේ මගේ කාලය ගෙවෙන්නේ කුරුණෑගල සහ ඒ අවට. ඒත් 2005 න් පස්සෙ යුද්ධය තීරණාත්මක අවධියේදී කාලය ගෙවෙන්නෙ සම්පූර්ණයෙන්ම වගේ කොළඹ.

මුලින්ම මට යුද්ධය සහ ප්රභාකරන් එක්ක තරහක් ඇතිවෙන්නේ මේ යුද්ධය මගේ ආසම විනෝදාංශය වුන කෝච්චිය සම්බන්ධයෙන් කරපු විනාශය ගැන පොඩිම කාලේ ටික ටික තේරුම් ගන්නකොට. පොඩිම කාලෙ තාත්තාත් එක්ක ඉඳලා හිටලා කොළඹ එන්න කුරුණෑගල ස්ටේසමට එනකොට ඒකෙ කාලසටහන තිබුනේ කලුපාට පරණ ලෑල්ලක. ඒකෙ සුදු පාට තීන්තෙන් ගමනාන්ත ගැන ලියලා තිබුනා. ඒ ගමනාන්තය ඉස්සරහින් චෝක් කෑල්ලකින් වෙලාව ලියලා තියෙනවා. මේකේ තිබුන ගමනාන්තවලින් යාපනය/කන්කසන්තුරේ කියලා තිබුන එක කපලා චෝක් කෑල්ලෙන් වවුනියාව කියලා ලියලා තිබුනා. මන්නාරම/තලෙයිමන්නාරම කපලාම දාලා තිබුනා. මට තාම මතකයි මම තාත්තාගෙන් අහනවා "ඇයි තාත්තෙ? මේ යාපනේ නම කපලා, ඇයි කෝච්චි යන්නේ නැද්ද දැන් යාපනේට?", "නෑ පුතේ, ඒ පැතිවල යුද්ධයක් තියෙනවා. කෝච්චි පාරට බෝම්බ දාලා කෝච්චි යන්න විදියක් නෑ". ඉතින් පොඩිකාලෙම හිතට ගියේ කවදද ආපහු අහන්න පුලුවන් "වේදිකාවට දැන් පැමිණි යාල්දේවි දුම් රිය යාපනය බලා පිටත් වේ" කියලා.

ඊට පස්සේ ටික කාලයක් යනකොට අපේ ගම්වල සෑහෙන දන්න කියන පවුල්වල පිරිස් හමුදාවේ වැඩ කරන තත්වයක් ඇති වුනා. හමුදාවේ වැඩ කරපු අය නිවාඩුවට ගමට ආපුවාම ගමේ මිනිස්සු එක්ක ටික කාලයක් සතුටින් ගත කරන හැටි දැක්කා. ඒත් සමහරු ආපහු වැඩට ගිහින් ආපහු ගමට ආවේ මිනී පෙට්ටියෙන්. සමහරුන්ගෙ මිනී පෙට්ටිය සීල් කරලමයි ගෙනාවේ. මේ කාලෙත් ලොකුවට දැනුම් තේරුම් නැතිකමද මන්දා අපි බලන් හිටියේ මලගෙදර අවසාන වෙලාව එනකල්, ඒ හමුදාවෙන් සෑහෙන පිරිසක් ඇවිත් ආචාර පෙලපාලියක් එක්ක ගමේ කනත්ත ළඟට ආපුවම අන්තිම මොහොතේ දෙන උත්තමාචාර වෙඩිමුරය බලන්න. හැබැයි යුද්ධය තව තවත් දරුණු වුනා. මේ විදියට වෙන මරණ ගණන එන්න එන්නම වැඩි වුනා. ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව මහත්තයා මැරුණාම ගොඩාක් මිනිස්සු පුදුම විදියට දුක් වුනා. යාපනය නැවත අත්පත් කරගත්තා කියලා 1995 දි ඇහුවට පස්සේ වැඩිපුරම ප්රවෘත්තිවල තිබුනේ අපේ හමුදාවට වෙන හානි ගැන. මේ කාලෙ අපේ තාත්තා හිටියේ රට, මම තාත්තට ලියුම් ලියද්දිත් යුද්ධය ගැන ලියනවා.අපේ ඉස්කෝලෙන් බිහිවුන ශ්රේෂ්ඨතම වීරයෙක් වුන මේජර් ජෙනරාල් ආනන්ද හමංගොඩ විරුවාගේ මල ගෙදරට අපි ඉස්කෝලෙන් සහභාගි වුනත් මතකයි. මේ විදියට කාලය ගෙවිලා යුද්ධයේ භයානකත්වය හොඳටම තේරුම් ගන්න පුලුවන් වුනා දෙදාහ දශකයත් එක්කම. හැමදාම හිත්වල තිබුනේ ඇයි මේ යුද්ධය ඉවර කරන්න බැරි කියලා. එයාර්පෝට් එකට කොටි ගහනව අපි බැලුවේ බූලා සර් එක්ක කොම්පියුටර් ලැබ් එකේදී. ඊට පස්සෙ වුන ආණ්ඩු පෙරලියත් එක්ක සටන් විරාමයක් ආවා. ඊට පස්සේ අවුරුදු කීපයක් යුද්ධය ගැන කතාව අඩු වුනත් අපේ හමුදාවට එන්න එන්නම සිදුවෙන අගෞරවණිය සිදුවීම ඇහෙන්න කියන්න පටන් ගත්තා. ඒකේ උච්චතම අවස්ථාව විදියට මිලේනියම් සිටි මහා පාවාදීම සිදු වුනා. ඒකෙන් වුන හානිය ඒ වයස වෙද්දී අපිට තේරුණා හොඳටම. එතනින් එහාට අපි ගොඩාක් මිනිස්සුන්ගේ ප්රාර්ථනය වුනේම මේ කාලකණ්ණි ත්රස්තවාදය කවුරු හරි ඇවිත් සදහටම ඉවර කරලා දානවනම් කියන එක.

ඔහොම කාලය ගෙවීගෙන යද්දී මම කොළඹ කැම්පස් එකට එනවා 2005 මැයි වෙද්දී. සටන් විරාමය නමට වගේ තිබුනා. ඇවිත් ටික කාලෙකින් මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්තයා ජනාධිපති වෙනවා. ඊට පස්සේ යුද්ධය නැවත නිල වශයෙන් ආරම්භ වෙනවා. ඊට පස්සේ 2006 වගේ වෙද්දී කොළඹ උපරිම තර්ජනයට පත් වෙනවා. අපි කැම්පස් ආවාම ගෙවල්වලින් පුදුමාකාර බයකින් ඉන්න තත්වයක් ඇතිවුනා. තැන තැන මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ පත්තුවෙන්න ගත්තා. මට සිදුවීම්වල අනුපිලිවෙල මතක නැතත් ඒ වගේ බෝම්බ පිපිරුණ අවස්ථා කීපයක්ම නූලෙන් මගඇරුණු අවස්ථා කීපයක්ම වුනා. සමහර තැන්වලදී වාසනාවන්ත විදියට බේරුණා වගේ දැනුනා. අපේ කැම්පස් එකේ අපිට තිබුන කොමන් රූම් එකක අපි කැරම් සෙල්ලම් කර කර ඉද්දී සෑහෙන ශබ්දයකින් හොඳටම ළඟ බෝම්බයක් පුපුරා යන සද්දේ ඇහුනා. අපිට තේරුණා ඒක ටිකක් බරපතලයි කියලා. ඒ තමයි අපේ දැන් ජනාධිපති, ඒ කාලෙ ආරක්ශක ලේකම්තුමා ඉලක්ක කරපු පිත්තල හන්දියේ බෝම්බ ප්රහාරය. මෙතනින් පස්සේ මුලු කොළඹ පුරාම දැඩි ලෙස වෙනස්කම් වුනා. අපේ කැම්පස් එක වටේම අධි ආරක්ෂිත කලාපයක් කරා. රීඩ් ඇවනිව් එකයි අනික් පාරයි දෙකම වන්වේ කරා. අලුතින් චෙක් පොයින්ට් ගොඩාක් ආවා. කැම්පස් එකේ අපිට රෑ ඉන්න තහනම් වුනා. එහෙම ඉන්නවානම් අමතර අවසරයක් ගන්න ඕන වුනා. අපේ බෝඩිම තිබුනේ දෙහිවල හන්දියෙ, එතන ඉඳලා එද්දී එක්කො වැල්ලවත්ත රොක්සිය ළඟ, එහෙමත් නැතිනම් සැවෝයි එක ළඟ චෙක් පොයින්ට්වල අපිව චෙක් කරන්න ගත්තා. සමහර දවස්වලට අපිට කැම්පස් එන්න සෑහෙන වෙලාවක් ගියා. ඒක නිසා අපි දෙහිවල ඉඳලා බම්බලපිටියට යන්න එන්න කෝච්චියට පුරුදු වුනා.

දුමානි මේ කාලෙ බෝඩ්වෙලා හිටියේ කටුබැද්දේ. මොරටුව කැම්පස් එකට පයින් යන දුරින් ගාලු පාරට කිට්ටුව එයාගේ බෝඩිම තිබුනේ. දවසක් අපි දෙන්න උදේ වෙලාවක කෝල් එකක හිටියේ. දුමානි කැම්පස් යන්න ලෑස්ති වෙලා යන්න කලින් මට කෝල් එකක් දෙනවා සාමාන්යයෙන්. එදා කෝල් එක ටිකක් ඇදුනා. එහෙම ඉද්දී එක පාරටම "චාමර, ලොකූ සද්දයක් ඇහුනා, බයේ බෑ" කියලා කිව්වා. ටික වෙලාවක් යද්දී කිව්වා "බෝම්බයක් වගේ, ලොරියක මිනිස්සුන්ගේ කෑලි පටවගෙන යනවා. මිනිස්සු දුවනවා එහෙ මෙහේ" කියලා. ඒ තමයි පිලියන්දල කටුබැද්ද පාරේ බස් එකකට එල්ල කරපු බෝම්බ ප්රහාරය. සෑහෙන පිරිසක් මැරුණා, අපේ වයස්වල කැම්පස් ළමයිනුත් මැරුණා ගොඩාක්. එදා කෝල් එක ඇදුනේ පුදුම වෙලාවකට, නැත්නම් දුමානිත් ඒ හරියෙන් පයින් යන වෙලාව.මේ විදියට කොටුව ස්ටේසමේ, නෝලිමිට් කියන තැන්වලත් බෝම්බ පිපිරුණා. මට වැඩියෙන්ම දැනුන සිදුවීම වුනේ දෙහිවල කෝච්චි බෝම්බය. ඒ කාලෙ මම අයන්වන් එකේ ඉන්ටන්ශිප් කරන කාලේ. එදා මම කැම්පස් එකේ වැඩකට කලින් පිටත් වුනා ඔෆිස් එකෙන්, ඒක ඉවර කරගෙන බම්බලපිටියට ඇවිත් කෝච්චියෙ දෙහිවලට ආවා හවස් වෙද්දී.එතනට ඇවිත් ස්ටේසම ළඟ කඩේකින් සිගරට් එකක් බීලා ස්ටේසම පාර දිගේ එන්න පිටත් වුනා විතරයි ළඟට ඇහුන දරුණුම සද්දෙකින් බෝම්බයක් පුපුරලා ගියා. හැම මනුස්සයම කෑගහගෙන දුවනවා. හිතාගන්න බෑ, මාත් දිව්වා දෙහිවල හන්දියටම. ඒ පිපිරුණේ මම ආපු කෝච්චියට පස්සෙන් ආපු කෝච්චිය. මම දුවගෙන බෝඩිමටම ගිහින් දොර වහගත්තා. සෑහෙන වෙලාවක් කල්පනා කරා, ඇත්තටම සෑහෙන බයක් දැනුනා. ඒත් මම කිසිම කෙනෙක්ට කිව්වෙ නෑ මම හිටියෙ ඒ කිට්ටුව කියලා. දුමානි කෝල් කරාම කීවේ තාම ඔෆිස් කියලා, ගෙදර අයටත් කීවේ ඒකමයි. බෝඩිමෙ උන් එක්කත් රෑ වෙලා ඒ ගැන දන්නෙ නෑ වගේ කතා කරා. ඇත්තටම කිව්වොත් මම හිටියේ ෆුල්ම ෆුල් ශොක් වෙලා. මොකද ඒ සද්දේ එච්චරටම ළඟින් ඇහුන නිසා.

ඊට පස්සේ 2008 අගෝස්තු වෙද්දී අපි කැම්පස් ඉවරවෙලා ජොබ් කරන්න පටන් ගත්තා. බස්වල කෝච්චිවල තිබුන අවදානමත් එක්ක ගෙදර තිබුන කාර් එක අම්මා දුන්නා මගේ පාවිච්චියට කොළඹ. ඒත් මම හැමදාම කාර් එකේ ආවෙ නෑ පණ්ඩිතකමට. මමයි කසුන්(Kasun Abeysinghe) අයියයි එකට හිටියේ එකම ඇනෙක්ස් එකේ මගේ කසාදෙ වෙනකල්. අපි චෙක් පොයින්ට්වල වාත වෙවී එකම බිල්ඩිමේ වැඩට ගියා.මේ කාලෙ වෙද්දී ඔෆිස් ගිය ගමන් උදේම බලන්නේ ඩිෆෙන්ස් සයිට් එකේ ඩිෆෙන්ස් මැප් එක. පුලුවන් හැම වෙලේම ඒක බලනවා. ඔෆිස් එකේ ලන්ච් වෙලාවට අපේ ටොපික් එක යුද්දේ. අපි දවසින් දවස බලාගෙන හිටියේ පුදුම විස්වාසෙකින්, එකම එක අයියා කෙනෙක් ඇරෙන්න ඔෆිස් එකේ හැමෝම යුද්ධේ දිනයිම කියන විස්වාසේ තිබුනා. බස් එකේ යද්දී එද්දී මිනිස්සු පුදුම විමසිල්ලකින් හිටියේ. කෝච්චිවල බෑග් තියන්න තියෙන රැක් ගැලෙව්වා. සීටීබී බස්වලත් එහෙමයි. වැල්ලවත්ත පහුකරද්දී අපි බයෙන් යන්නේ. ඊට පස්සේ මම කසාද බැන්දා. දුමානියි මමයි දෙන්නම ගල්කිස්සේ හිටියේ. ටික කාලෙකින් දුවත් ලැබෙන්න හිටියේ, ඒක නිසා දුමානි ස්ටාෆ් බස් එකක යන්න එන්න ගත්තා ඔෆිස් එකට. මම ගෙදරින් තිබුන බලකිරීම උඩම කාර එකේ ගියේ, මෙහෙම යද්දී එක දවසක් ගල්කිස්සේ ලොකු වාහන පෝලිමක් කේෆ්සී එක ළඟ.මිනිස්සු බස් එකකින් බස්සනවා මට පෙනුනා ටිකක් ඈතින්. ඊට පස්සේ පොලීසියෙන් එතන තිබුන වාහන ඔක්කොම පස්සට කරා. විනාඩි දහයකින් විතර කාලකණ්ණි සද්දයත් එක්ක බස් එකේ බෝම්බය පුපුරලා ගියා. කිසිම කෙනෙක්ට හානියක් වුනේ නෑ වාසනාවට.

2009 අවුරුද්ද පටන් ගත්ත දවස්වල ඉඳලා අපි හැමදාම දවස් ගැන්නා. ඩිෆෙන්ස් මැප් එකේ එන්න එන්නම අපේ කොඩි වැඩිවෙනවා. ජනවාරි, පෙබරවාරි, මාර්තු මාස ගෙවිලා ගියා දැනුනෙවත් නෑ. අප්රේල් වෙද්දී අපේ හමුදාව සෑහෙන ඉස්සරහින් ඉන්න වග අපිට දැනුනා. ඒත් කොළඹ කිසිම බුරුලක් තිබුනෙ නෑ. ආරක්ශාව කියන එක උපරිමේටම තිබුනා. අපිට පුලුවන් හැම විදියටම අපි උදව් කරා. හමුදාව වෙනුවෙන් සමහර මිනිස්සු ගොඩාක් කැපවෙලා ගොඩක් දේවල් සංවිධානය කරා. මගේ කාර් එකේ ඩිකිය පුරවලා මම වතුර බෝතල් ගිහින් දුන්නා ඒ තැනකට. මැයි මාසෙ ඇවිත් ටිකෙන් ටික දවස් ඇවිත් අවසානයේ අපි දිනුම් කියන එක දැනුම් දුන්නා. තිරිසන් බල්ලා මැරුණා කියලා ආරංචිය ආවා. ජීවිතේ අදටත් වැඩියෙන්ම රටේ එකෙක් විදියට සතුටු වුන දවස. අපි ඔෆිස් එකේ සතුටට කෑ ගැහුවා. බදාගත්තා, හැමෝගෙම ඇස්වල සතුටු කඳුලු. මායි පුබුදු(Pubudu Wasantha) අයියයි ඒ වෙලාවේ ඉක්මණට කලෙක්ශන් එකක් දැම්මා. අපි හැමෝම පර්ස් එකේ තිබුන සල්ලි ඔක්කොම දැම්මා. කිරුලපනටම යන්න වුනා රතිඤ්ඤා ගේන්න. ඒ යද්දී හැම තැනම මිනිස්සු ජාතික කොඩි අරන් පාරේ. හැමතැනම රතිඤ්ඤා දානවා. අපි කිරුලපනට ගිහින් ඩිකිය පිරෙන්න රතිඤ්ඤා ගෙනල්ලා බම්බලපිටිය ෆ්ලැට්ස් ඉස්සරහා කාර් පාක් එකේ කාර් ඔක්කොම අයින් කරලා පාක් එක දිගට රතිඤ්ඤා එලුවා. ඒ ටික පත්තුවෙනකොට අපි සතුටට ආයි කෑ ගැහුවා. එතන තිබුන සිංහල කඩේ මුදලාලි අපිට එයාගේ කඩේ තිබුන රතිඤ්ඤා ඔක්කොම දුන්නා අපි ඉන්න හැටි දැකලා. එතන තිබුන වේලුන පොල් අත්තක් ගිනි තියලා අපි ඒවාත් පත්තු කරා. මුලතිව් අල්ලද්දී අනිවා කනවා කියපු අපේ ඔෆිස් එකේ හිටපු එකම අයියත් අපිත් එක්ක සතුටු වුනා. ඊට පස්සේ හවස ගල්කිස්සේ ගෙදර යන්න පැය දෙකක් විතර ගියා. මග දිගට කිරිබත් උයලා වාහනවලට බෙදනවා. ඒ වෙනකල් ජීවිතේට එහෙම මිනිස්සු සතුටු වෙනවා දැකල තිබුනේ නෑ.

අවුරුදු ගාණක් තිබිලා ඉවර වුන යුද්ධය ගැන මට මේ වගේ කෙටි ලිපියකින් ලියන්න අමාරුයි. කොළඹ තිබුන චෙක් පොයින්ට අයින් වුනා. මිනිස්සු බය නැතිව පාරෙ යන්න එන්න ගත්තා. කොළඹ එන්න එන්නම ලස්සන වුනා. මගේ දුව ඉපදුනේ යුද්ධයක් නැති රටක. ඒකට අප්රමාණ කැපකිරීම් කරා ගොඩාක් මිනිස්සු. ත්රිවිධ හමුදාවටම අපි ආත්ම ගණනාවකට ණයගැති මිනිස්සු. සරත් ෆොන්සේකා, වසන්ත කරණ්නාගොඩ සහ රොෂාන් ගුණතිලක ඇතුළු ඒ යුධ නායකත්වය හැමදාම අපේ හිත්වල තියෙනවා. වර්තමාන ජනාධිපතිතුමා, හිටපු ජනාධිපතිතුමා ගැනත් යුද්ධය ඉවරකරන්න ගත්ත තීන්දු තීරණ ගැන ඒ ගෞරවය හැමදාටම තියෙනවා.කවුරු මොනවා කිව්වත් යුද්ධය ගැන විහිළු කතා කියපු හැම දේශපාලුවා ගැනම එදා හිතට ආපු වයිරයත් ඒ විදියටම හිතේ තියෙනවා. නැවත කිසිම දවසක් එවන් යුද්ධයක් ඇති නොවේවා කියලා මම හැමදාම ප්රාර්ථනා කරනවා යුද්ධය මතක් වෙන හැම දවසකම...