2016 ඔක්තෝබර් 23 වෙනිදා කියන්නෙ මගේ ජීවිතේ අඳුරුතම දවස කිව්වොත් ඒක නිවැරදියි. ඔක්තෝබර් 22 වෙනිදා අපේ ඉස්කෝලෙ අපේ 2003 කණ්ඩායමේ වාර්ශික සුහද හමුව ඉතා ඉහලින්ම කුරුණෑගලදී පැවතුනා. 23 පාන්දර වෙනකල්ම අපි හුඟක් විනෝද වුනා. පාන්දර සියළු වැඩ කටයුතු ඉවර වෙලා මගේ හොඳම මිතුරෙක් වුන අනුරුද්ධ මා හට ඔහුගේ ගෙදර යාමට කොතරම් ආරාධනා කලත්, පාන්දර 4.30ට පමණ කොළඹ බලා පිටත් වීමට මමත් මගේ මිතුරු ගොඩයාත් තීරණය කලා. මගේ කාර් රථය පැදවීම ගොඩයා බාරගත්තා, අපි දෙන්නම ගිරිඋල්ල වනතුරු වගේ කතා කරමින් පැමිණියා. නමුත් මම ගිරිඋල්ලේදී සීට් එක පාත් කර නින්දට වැටුනා. ගොඩයා දිගටම කාර් එක පදවාගෙන ගියා. එක්වරම මාහට ඇසුන විශාල ශබ්දයෙන් මට ඇහැරෙද්දී, "ජයා මට පොඩ්ඩක් නින්ද ගියා, කාර් එක ඇක්සිඩන්ට් වුනා" කියලා ගොඩයා කිව්වා. කාර් එක ඇතුලෙ එයා බෑග් ඔක්කොම ක්රියාත්මක වෙලා තිබුනා. වේගයෙන් පැමිණි කාර් එක පාරෙන් ඉවතට විසිවී හාඩ්වෙයාර් එකක විකිණීමට තිබුන විශාල ගඩොල් ගොඩක වැදී නතර වී තිබුනා. වින්ඩ්ස්ක්රීන් එක කඩාගෙන සමහර බ්ලොක් ගල් කාර් එකේ ඩෑශ් බෝඩ් එක මත තිබුනා. වෙලාව පාන්දර 5:45ට වගේ වෙලා තිබුනා. පාත් කරගෙන තිබුන සීට් එකෙන් මම නැගිටීමට උත්සාහ කරත් මට අඟලක් හෝ එහා මෙහා වීමට හැකියාවක් නැති බව මට වැටහුනා. මිනිසුන් ශබ්දයත් සමග එක් රැස් වීමට පටන් ගත්තා.
එක්වරම පැමිණි අය මාව කාර් රථයෙන් එලියට ගැනීමට උත්සාහ කරද්දී මම කිව්වා "මට නැගිටින්න අමාරුයි, මට ඉස්සෙන්න බෑ", මෙය ඇසුන එක් පුද්ගලයෙක් "කලබල කරන්න එපා, අපි මෙයාව හෙමින් එලියට ගමු" කියලා තවත් කීප දෙනෙක් සමග මා වැතිර සිටි ආකාරයටම ඉවතට ගෙන බිම දිගාකරා. වාහනයෙ මා සිටි පැත්ත සම්පූර්ණයෙන්ම කුඩු පට්ටම වී තිබුනා. ගොඩයාටවත් මටත් කිසිදු සීරීමක් හෝ වෙලා තිබුනේ නෑ. එහෙත් මට නැගී සිටීමට නොහැක්කේ ඇයි දැයි මට හිතාගන්න බැරි වුනා. මාව රෝහලකට ගෙනයාමට ත්රීවීල් කීපයක්ම පැමිණියත්, මාව වාහනයෙන් එලියට ගත් පුද්ගලයා "ත්රීවීල්වල ගෙනියන්න එපා, කාර් එකක ගෙනියමු, මෙයාගේ කොන්දට මොකක් හරි ප්රශ්ණයක් වෙලා තියෙනවා" කියා කාර් රථයක් ඔහුම රැගෙන විත් පිටිපස්සෙ සීට් එකට මාව හරස් අතට ඉතා ප්රවේශමෙන් දිගා කරා. ගොඩයාත් කාර් එකට නැග්ගා. අපිව එක්කරගෙන ගියේ වතුපිටිවල රෝහලට. රෝහලට රැගෙන ගිය විගසම ඇටෙන්ඩන්ට් මහත්වරු කීප දෙනෙක් දිව ආවත් මාව රැගෙන ආ පුද්ගලයා "කලබල කරන්න එපා, ඇක්සිඩන්ට් එකක්, ඉක්මණට ඩොක්ටර් කෙනෙක්ට එන්න කියන්න" කියා කෑගසනවා මට ඇහුනා, ඩොක්ටර් කෙනෙක් ආව ගමන්ම "ඩොක්ටර්, සීරියස් ඩැමේජ් එකක් වගේ, මෙයාව පරිස්සමින් ගන්න" කියලා ඔහු කීවා. ඉන්පසු ප්ලාස්ටික් බෝඩ් එකක් මතට මාව පරිස්සමින් ගත්තා. ඒ එක්කම කොලර් එකක් බෙල්ල ප්රදේශයට පැලඳුවා. මාව රෝහල ඇතුලට ගත් ගමන් ඩොක්ටර්ස්ලා ඇහුවේ "ඔයාගේ කකුල් හිරි වැටිලා වගේ දැනෙනවද?" කියන ප්රශ්නේ.
මේ වන විට අනතුර සම්බන්දයෙන් මම මුලින්ම දැනුවත් කරේ මගේ ඟාති සහෝදරයෙක් වෙන තිළිණ අයියට. තිළිණ අයියා ඒ විගසම වතුපිටිවල රෝහලේ ඩොක්ටර්ස්ලට කතා කරලා තිබුනා, ඔහුගේ මිතුරෙක් මා පිළිබඳ සියල්ල සොයලා බැලුවා. ගොඩයා අපේ අනික් යාළුවන්ටත් දැනුම් දී තිබුනා. මගේ තාත්තාත්, දුමානිගේ ලොකු අයියාත්, මගේ මස්සිනා ලක්මාල් මල්ලිත් කුරුණෑගල සහ කොළඹ සිට පිටත් වෙලා තිබුනා. මාව එක්ස් රේ පරීක්ෂණයකට යොමු කරා. "ඔයාගේ තත්වය ටිකක් බරපතලයි, අපිට ඔයාව කොළඹ යවන්න වෙනවා" කියලා ඩොක්ටර් කෙනෙක් ඇවිත් කියද්දී, "ඇයි ඩොක්ටර් මට නැගිටින්න බැරි?" කියලා මම ඇහුවා. "බය වෙන්න එපා, කොළඹ ගියාම ඒ අය කරන්න ඕන දේවල් කරයි" කියලා ඒ ඩොක්ටර් කීවා. ගොඩයාත් උට පුළුවන් විදියට මාව අස්වසාලමින් සිටියා. තාත්තාත්, ලොකු අයියාත්, ලක්මාල් මල්ලිත් මේ වෙද්දී ඇවිත් තිබුනා, "පුතේ මම එන ගමන් කාර් එක දැක්කා, ඔයාට මීට වඩා ලොකු දෙයක් වෙලා ඇති කියලා මම බයෙන් ආවෙ, ඔයාට මුකුත් වෙන්නේ නෑ" කියලා ඇස්වල කඳුළු පුරවාගෙන කීවා. දුමානිට කතා කරලා දැනුම් දෙන්න තරම් මගේ හිතට හයියක් තිබුනේ නෑ. ඒත් මේ වෙද්දී දුමානිට තිළිණ අයියා කතා කරලා දැනුම් දෙන්න ඇති කියලා මට හිතුනා. තාත්තා, අයියා, ලක්මාල් මල්ලි ළඟ ඉන්න එකත් එක්ක මට ලොකු හයියක් දැනුනා. ටික වෙලාවකින් ඇම්බියුලන්ස් එකක් පැමිණ කොළඹ බලා යාමට පිටත් වුනා.
ඇම්බියුලන්ස් එක සයිරන් එකත් දාගෙන ඉතා වේගයෙන් ගමන් කරන බව මට තේරුණා. "අයියෙ, ඔයාට මොකද හිතෙන්නෙ, මට මොකක් හරි ලොකු ප්රශ්ණයක්ද?" මාත් සමග සිටි ඇටෙන්ඩන්ට් මහතාගෙන් මම ඇහුවා. ඔහු ඉතා කාරුණික අයෙකි, "කිසි දේකට බය වෙන්න එපා, ඔයාට මුකුත් වෙන්නෙ නෑ, මෙහෙම අය නෙමි අපි මේකෙ දාගෙන ගිහින් තියෙන්නෙ, ඔයාට හොඳ වෙයි". පැය භාගයකට ආසන්න කාලයකදී ඔවුන් කොළඹ ජාතික රෝහල වෙත මාව රැගෙන ආවා. මේ වන විට තිළිණ අයියා රෝහලට පැමිණී තිබුනා, ඔහුගේ මැදිහත් වීමත් සමගම මාව ඉක්මණින් එහි කාමරයක් වෙත රැගෙන ගියා. "මෙයාට වතුර දෙන්න එපා, ෆාස්ටින් තියන්න" කියලා මාව චෙක් කරපු ඩොක්ටර් කෙනෙක් කිව්වා. තිළිණ අයියා පැවසුවේම "කලබල වෙන්න එපා, බය වෙන්න එපා, අපි සර් මොකක්ද කියන්නේ කියලා හෙමින් බලමු" කිව්වා. මම නැගිටීමට සෙලවීමට උත්සාහ කරත් එය කිසිසේත්ම නොහැකි බව මට තේරුණා. විශේෂඥ වෛද්යවරයෙක් ටික වෙලාවකින් පැමිණ මගෙන් සියළු විස්තර අසා දීර්ඝ කතා බහක් තිළිණ අයියා සමග කරන බව මම දැක්කා. "මල්ලි, සර් කිව්වා අපි අයි සී යූ එකට දාල පොඩ්ඩක් මොනිටර් කරමු කියලා" තිළිණ අයියා මට කිව්වා. "අයියෙ, ඔපරේෂන් කරන්නද යන්නේ?", "බලමුකෝ මොකද කරන්නේ කියලා, මම ඉන්නවනේ, බය වෙන්න එපා" කියලා තිළිණ අයියා කිව්වා. මාව ට්රොලි එකේම අයි සී යූ එකට අරන් ගියා. එහෙම ගිය ගමන්ම මටම වෙනම ඇඳක්, වෙනම හෙද මහත්මියක් වෙන් කෙරුනා. තිළිණ අයියා එහි සිටි හෙද කාර්ය මණ්ඩලයට සහ වෛද්යවරුන්ට මා ඔහුගේ සහෝදරයෙක් බව හඳුන්වා දී "දැන් බය වෙන්න එපා මල්ලි, ඔක්කොම බලාගනී මෙතන අය" කියලා පිටත් වුනා.
අයි සී යූ එකක් තුළ මාගේ ප්රථම අත්දැකීම වුන නිසා එය තරමක් බය හිතෙන් දෙයක් වුනා. ඉතා අසාද්ය රෝගීන් පිරිසක් සිටින වග මට තේරුම් ගියා. එක එක මැශින්වලින් එන ශබ්දය ඉතාම කටුක අත්දැකීමක් වුනා. සමහර ශබ්ද නතරවීමත් සමගම සමහරු ජීවිතය හැර ගිය බව දැනුනා. මා වෙනුවෙන් සිටි හෙද මහත්මිය ඉතා කාරුණික අයෙක් වුනා, මගෙන් විස්තර සියල්ලම අසා දැනගත් ඇය මගේ දත් මැද ටී ශර්ට් එක කපා ඉවත් කර තවත් කීප දෙනෙක් සමග එක් වී මාව නහවා වෙනම රෝහල් ඇඳුමක් අන්දවා නැවත ඇඳ මත දිගා කර පැයෙන් පැයට මගේ පාදවල ඇඟිලි තුඩේ සිට තට්ටු දමමින් "ඔයාට පොඩි හරි හිරි වැටීමක් දැනෙනවානම් කියන්න" කියලා කිව්වා. දිගින් දිගටම පරීක්ෂා කරේ පාද හිරි වැටීමකට ලක් වෙනවාද කියන එකයි. ඉන්පසු මට කීපවතාවක් නින්ද ගියා. වේදනානාශක සහ බෙහෙත් ලබාදීම ආරම්භ කරලා තිබුනා. "මේ අනතුරත් එක්ක ඔයාගේ කොන්දේ ෆ්රැක්චර් එකක් ඇවිත් තියෙනවා, දැනට පේන ලක්ෂණත් එක්ක සුසුම්නාවට හානියක් වෙලා නෑ කියන එක තමයි අපිට නිගමනය කරන්න පුළුවන්, ඒත් අපිට දිගටම නිරීක්ෂණය කරන්න වෙනවා යම්කිසි හානියක් වෙලා ඒක සෙමින් ලක්ෂණ පෙන්වීමකට යනවාද කියන එක. කකුල් දෙකම උස්සන්න පුළුවන් නේද? තාම බය වෙන්න දෙයක් නෑ. අපි හෙමින් බලමු" ඩොක්ටර් කෙනෙක් හෙමින් පහදලා දුන්නා. හවස රෝගීන් බලන වෙලාව වෙද්දී දුමානියි, තාත්තයි ඇවිත් අයිසීයූ එකට එළියෙන් මම දිහා බලාගෙන හිටියා. මට කෑ ගහලා අඬන්න හිතුනත්, මම ඒක තද කරගෙන හිනා වුනා. ඒත් දුමානි බලාගෙනම හිටියා. තිළිණ අයියාත් ඒ සමගම පැමිණ "ඒ අය ඔක්කොම හොඳින්, මම කතා කරලා තියෙන්නෙ. දැන් වුන දේවල් හිතන්න එපා. හිත හයියෙන් තියාගන්න" කියලා මට කිව්වා.
එකම ආකාරකයට ඇඳේ සෙලවීමටවත් නොහැකිව පැයක් දෙකක් වගේ වැතිර ඉද්දී මගේ කොන්ද ප්රදේශය ගිනිගන්න ආකාරයක් මට දැනෙන්න ගත්තා. එහෙම දැනෙන හැම අවස්තාවකදීම හෙද කාර්ය මණ්ඩලයේ තිදෙනෙක් පැමිණ දෙදෙනෙක් ඇඳේ එක් පැත්තකින්ද තවත් අයෙක් තව පැත්තකින්ද එක්වී දර කොටයක් පෙරලන ආකාරයට "1,2,3" කියා මාව එක් පැත්තකට හරවා, ඉන්පසු ඕඩිකොලොන් සහ පවුඩර් තවරා නැවත ආපසු හරවා තැබුවා. අයිසීයූ එක ඇතුලට ගත් විගසම කැතීටර් එකක් සවිකර තිබුනා මූත්රා පිටකිරීමට. පලමු රාත්රිය ගෙවුනා, ජීවිතේ දිගම රාත්රිය එයද කියලා මට හිතුනා. පැයෙන් පැයට මාව පරීක්ෂා කිරීමත්, නිතර ඇහෙන ශබ්දත් නිසා එය කිසිසේත්ම සුවදායක නින්දක් නොවුනා. ගොඩාක් දේවල් කල්පනා වුනා, ජීවිතේ නැවත කිසිම දිනක නැවත නැගී සිටීමට නොහැකිදැයි සිතුනා. දෙවෙනි දවසත් උදා වුනා. තිළිණ අයියා, දුමානි, තාත්තා උදේ වෙද්දිම ආවා. දුමානිටත් තාත්තාටත් එලියේ සිටම බලා සිටින්නට සිදු වුනා. තිළිණ අයියා ඩොක්ටර්ස්ලා සමග කතා කරා. තිළිණ අයියාගේ මූණ දැකීමත් මට මහා අස්වැසිල්ලක් වුනා. "බය නැතිව ඉන්න, මම හැමදේම බලාගන්නවා" ඔහු හැමවිටම කිව්වේ එයයි. අයිසීයූ එකේ හැම පැයක්ම මට දැනුනේ පැය දෙක තුනක් වගේ. අයිසීයු එකේ කාර්ය මණ්ඩලය ඉතා කරුණාවෙන් මට අවශ්ය හැම දෙයක්ම සොයා බලා සිදුකරනු ලැබුවා. හවසත් වුනා. මගේ යාළුවෝ කීප දෙනෙකුත් පැමිණ එලියේ සිට මට අත වනා පැවසුවේ "බය වෙන්න එපා, මචං" කියනා ආකාරයෙන්. ඔවුන්ට මම සුපුරුදු පරිදි හිනා වුනත් මගේ හිත මට කිව්වේ මම එක්තැන් වීමට සූදානම් වන වගක්.
සියළු පරීක්ෂා කිරීම් අතරේ දෙවෙනි දවසත් නිමාවී තුන්වෙනි දවස උදා වුනා. තිළිණ අයියා උදේම ඇවිත් "මල්ලි, ස්පයින් එකට ඩැමේජ් එකක් වෙලා නෑ පේන විදියට. ඇක්සිඩන්ට් වෝඩ් එකට මාරු කරයි දැන්, ඊට පස්සේ බලමු අපි මොකද කරන්නේ කියලා" කියලා කිව්වා. මාව දවල් වෙද්දී හදිසි අනතුරු වාට්ටුවට මාරු කරා. එතනට ගිය ගමන් මට මා සිටි ආකාරය ගැන අස්වැසීමක් ලැබුනා. මට සෙලවීමටවත් නොහැකි වුනත්, මට සීරීමක්වත් නොතිබිණි. එහි සිටි සමහරක් වේදනාවට කෑගසති. වේදනාවට හෙද කාර්ය මණ්ඩලයට බනිති. මම එහි ඇඳකට මාරු කරනු ලැබීය. මට එහා පැත්තේ සිටියේ පාතාලයේ වෙඩි හුවමාරුවකදී වෙඩි වැදී සිටි අයෙකි, මේ නිසා වාට්ටුව වෙත විශේෂ පොලිස් ආරක්ෂාවක්ද ලබාදී තිබිණි. මා හට ඇති වූ අනෙක් අස්වැසිල්ල වූයේ රෝගීන් බලන වේලාවට දුමානිට සහ තාත්තාට මා ළඟට පැමිණීමට ඇති වූ හැකියාවයි. සිදුවීම වැරදි වුනත් ඇයවත් තාත්තාවත් මට කිසිදු වෙනසක් නොපෙන්වා ආදරයෙන් මට කතා කරා. තිළිණ අයියා නිතරම පැමිණ මාගේ වාර්තා නිරීක්ෂණය කරා. නංගීගේ යාළුවෙක් හෙද කාර්ය මණ්ඩලයේ සිටි අතර ඇයද නිතර මා ගැන සොයා බැලුවා. නමුත් අයිසීයූ එකේ තරම් වූ අවදානයක් මා වෙත යොමූ කිරීමට ඔවුන්ගේ කාර්ය මණ්ඩලයේ ප්රමාණය මදි වුනා. මේ නිසා මාව පැයෙන් පැයට පෙරලීමට ඔවුන්ට තුන්දෙනෙක් සොයගැනීම අපහසු වුනා. ඒ අවස්ථාවලදී සිදුකරනු ලැබූ පෙරලීම් මා හට ඉතා වේදනාකාරි වුනා. කොන්ද කැඩී ඇති ස්ථානයේ වේදනාව නියම ආකාරයෙන් දැනුනේ මෙවන් වෙලාවටය.
හදිසි අනතුරු වාට්ටුවේ මේ ආකාරයෙන් රාත්රි දෙකක්ද ගත වී ගියා. මේ වන විට සිදුවන්නේ කුමක්ද කියා ලොකු කුතුහලයක් ඇති වී තිබුනා. විටින් විට පැමිණෙන විවිධ විශේෂඥ වෛද්යවරුන්ගෙ මතයන් විවිධාකාර වුනා. "මෙයාට මෙහෙම තව මාස 2-3ක්ම හිටියොත් ඉඳගන්න වගේ පුළුවන් වෙයි, මාස 6න් වගේ නැගිටින්න පුළුවන්", තවත් අයෙකුගේ මතය වූයේ "සමහර විට සම්පූර්ණයෙන්ම හොඳ වෙන්න අවුරුද්දක් වගේ කාලයක් යයි". මාගේ සියළු වාර්තා පිටපත් රැගෙන තිළිණ අයියා විශේෂඥ වෛද්යවරු කීපදෙනෙක් හමුවීමට ගොස් තිබුන අතර ඔවුන්ගේ මතය වී තිබුනේ මා හට සැත්කමක් සිදුකර මෙය ඉක්මණින් යථා තත්වයට පත්කල යුතු බවයි. මගේ ඉස්කෝලෙ යාළුවන්, කැම්පස් යාළුවන්, නෑදැයන්, මා සේවය කළ සියළු තැන්වල පිරිස් මේ වන විට විශාල වශයෙන් පැමිණෙන්න පටන්ගෙනත් තිබුනා. මේ අතර විද්යාලයේ ආදි ශිෂ්ය සංගමයේ කොළඹ ශාඛාවේ සියළුම සහෝදර අයියලා මේ සඳහා මැදිහත් වී තිබුනා. ඔවුන් මට අවශ්ය ඕනෑම ප්රතිකාරයක් කිරීමට කළයුතු දේ කිරීමට යුහුසුළුව ඉදිරිපත් වුනා. තාත්තා සහ තිළිණ අයියා කතාවී අපගේ කැමැත්තෙන් පුද්ගලික රෝහලකට ඇතුලත් වීමටත් ඒ සඳහා සියළු වියදම් කිරීමට තාත්තා ඉදිරිපත් වුන බවත් තිළිණ අයියා දැනුම් දුන්නා. නමුත් ගැටළුව වුනේ ඒ සඳහා තෝරාගන්න වෛද්යවරයා කවුද කියන එකයි. "මල්ලි, අපි ඩොක්ටර් කෙනෙක්ට කතා කරලම මෙහෙන් යමු". මේවන විට මා කැඩුම් බිඳුම් වාට්ටුවකට මාරු කර තිබුනා. එහි කාර්ය මණ්ඩලය ඉතා සුලු පිරිසක් වුනා, තාත්තා මා ලඟ සිටි අතර ඔහුට මා සිටින වේදනාව බලා සිටීම ඉතා අපහසු දෙයක් වුනා.
ඉන්පසුව ඇරඹියේ මේ සඳහා සුදුසුම විශේෂඥ වෛද්යවරයා සෙවීමේ කටයුත්තයි. "මල්ලි සුනිල් සරුත් ලංකාවෙන් යනවා ඉදිරි දවස්වල, හැමෝම කියන්නෙ ප්රසන්න ගුණසේන සර්ට කියලා මේක කරගත්තොත් හොඳයි. ඒත් සර් ඉන්නෙත් කොළඹින් එලියෙ. සර්ට කතාකරගත්තොත් හරි වැඩේ". තිළිණ අයියාත් ඩොක්ටර් ප්රසන්න ගුණසේනව සම්බන්ධ කර ගැනීමට සම්පූර්ණයෙන් උත්සාහ කරන අතරතුර, ආදි ශිෂ්ය සංගමයේ කොළඹ අයියලා ටිකද මේ සඳහා උපරිම වශයෙන් ක්රියාත්මක වුනා. එහිදී සනත් බණ්ඩාර අයියා දරන ලද උත්සාහය ඉහලින්ම සාර්ථක වුන අතර, ඔහුගේ මිතුරියක් වුන ඩොක්ටර් ප්රසන්න සමග සේවය කරන ඩොක්ටර් රුවිනි හරහා ඔහු සම්බන්ද කරගැනීම සාර්ථක වී තිබුනා. ඒ වගේම මාව බාරගැනීමට ඩොක්ටර් ප්රසන්න තීරණය කර තිබුනා. සනත් අයියා මා බැලීමට පැමිණ කියා සිටියේ "මල්ලි, බය වෙන්න එපා. ඩොක්ටර් ප්රසන්න ඔයාව ගන්නවා කිව්වා. එයා එනකල් රුවිනි ඔක්කොම බලයි" කියලා. ඒ තීරණයත් සමගම අපේ කැමැත්තෙන් මාව ලන්කා හොස්පිට්ල්ස් වෙත ඔක්තෝබර් 30 රාත්රියෙදි ඇතුල් කරනු ලැබුවා. එහිදී ලැබුන වෙනම කාමරයත්, අනෙකුත් පහසුකමුත් සමග මටත් යම්කිසි සහනයක් දැනුන අතර, තාත්තාට එය මහත් අස්වැසිල්ලක් වුනා.
ඔක්තෝබර් 31 උදාවුනා. ඩොක්ටර් රුවිනි උදේම පැමිණ මාගේ සියළු වාර්තා පරීක්ෂා කර "සනත් අයියා මට විස්තරේ කිව්වා, බය වෙන්න එපා. ඩොක්ටර් ප්රසන්න කියන්නේ මේ සම්බන්දව ලංකාවේ ඉන්න හොඳම ඩොක්ටර් කෙනෙක්. එයා ඔයාව හොඳ කරනවා" කියලා මාව එම් ආර් අයි පරීක්ෂණයකට යොමු කරා. එදා හවසත් ඩොක්ටර් රුවිනි ඇවිත් කිව්වා "ඩොක්ටර් ප්රසන්නට මම ඔයාගේ රිපෝට්ස් ඔක්කොම යැව්වා. එයා කිව්වා එයා ආපු ගමන් ඔයාව ඉක්මණටම සර්ජරි එකකට ගන්නවා. කිසි දේකට බය වෙන්න එපා කියලා". මේ වෙද්දිත් තිළිණ අයියා නිතරම ඇවිත් මාත් එක්ක හිටියා. ඩොක්ටර් ප්රසන්න ගැන ගොඩක් කිව්වා. මම ෆෝන් එකෙන් ඩොක්ටර් ප්රසන්න මොන වගේද කියලා හෙව්වා. ඊළඟ දවසත් උදේ වුනා, උදේ හය හමාර වෙද්දි කාමරයේ දොර අරගෙන කොණ්ඩේ සුදු උස ඉතා ප්රියමනාප අයෙක් පැමිණියා. "මම ප්රසන්න ගුණසේන, මට රුවිනි කතා කරලා විස්තරේ කිව්වා. කියන්නකෝ මොකද වුනේ කියලා?" මට දෙවි කෙනෙක් දැක්කා වගේ. මම විස්තරේ කියාගෙන යද්දී ඩොක්ටර් මගේ එම් ආර් අයි රිපෝට් එක දිහා බලාගෙන නලල රැලිකරගත්තා. “You are one of the luckiest patients I have ever got. Looking at the damage, you are very lucky to survive without any harm to your spinal code. I will do the surgery tomorrow morning. Nothing to worry”කියලා කිව්වා. “Doctor, will I be able to walk again?” මම ඇහුවා. “That is why I am doing it, I will play football with you” ඩොක්ටර් එහෙම කියලා මගේ උරහිසට තට්ටුවක් දාලා යන්න ගියා. මට ලොකු සන්තෝසයක් ඇති වුනා. ඩොක්ටර් කතා කරපු විදියට බයක් ඇති වුනේම නෑ. තාත්තා, දුමානි, නංගී, තිළිණ අයියා ඇතුළු මම වටේ හිටපු ඔක්කොම සතුටින් හිටපු දවසක් වුනා. සතියකටත් වඩා හෙල්ලෙන්න බැරිව ඉන්න මට හෙටින් පස්සෙ ඒ දුක ඉවරයි කියන එක දැනෙන්න ගත්තා.
නොවැම්බර් 02 උදාවුනා. කලින් දවසේ වගේම උදේ හය හමාර වගේ වෙද්දී ඩොක්ටර් ප්රසන්න ආවා. මාවත් ලෑස්තිකරලා හිටියේ. "දැන් විතරයි ඔහොම ඉන්නේ, අද හවස් වෙද්දී නැගිටල ඇවිදිනවා. දැන් යමු" කියලා ඩොක්ටර්ම මාව උස්සලා ට්රොලි එකෙන් තිබ්බා. උදේ හත වෙද්දී ඩොක්ටර් තවත් ඩොක්ටර් කෙනෙක් එක්ක ආවා තියටර් එකට. "මචං, මේක මාර බේරීමක්" කියනවා මට ඇහුනා. ඒ එක්කම ආපු තව ලේඩි ඩොක්ටර් කෙනෙක් ඉන්ජෙක්ෂන් එකක් ගහනවා විතරයි මට මතක. ආපහු මට සිහිය එද්දී දවල් දෙකයි කියලා මම දැක්කා තියටර් එකේ ඔරලෝසුවෙන්. මට බේත් විදපු ලේඩි ඩොක්ටර් ලඟ හිටියා, "පැය හයක් වගේ ගියා ඔයාගේ එක ඉවර කරන්න, දැන් බය වෙන්න එපා" කියලා කිව්වා. ටික වෙලාවකින් ඩොක්ටර් ප්රසන්නත් ආවා සිනාමුසු මුහුනෙන් "අම්මෝ ඇට කටුවල හයිය, මට ඇන හයක් ගහන්න මාර වෙලාවක් ගියේ." කියලා සම්පූර්ණ විස්තරේ හිනා වෙමින්ම කිව්වා. ඊට ටික වෙලාවකට පස්සේ මාව ආපහු මගේ කාමරේට අරන් ගියා. මට එහෙම ලොකු වේදනාවක් දැනුනෙම නෑ. මට ඇඳේදි හැරෙන්නත් පුලුවන් කියලා මට තේරුම් ගියා. ඩොක්ටර් ප්රසන්න හවස් වෙලා රූම් එකට ආවා "දැන් ඔහොම ඉන්න ඕනෑ නෑ. වාඩිවෙලා නැගිටලා ඉන්න" කියලා කතා කරලා ගියා. මම අමාරුවෙන් ඉඳගත්තා, ඒත් මට නැගිටලා ඇවිදින්න බය හිතුනා. එදා රෑ මට වෙනදටත් වඩා හොඳට නින්ද ගියා.
නොවැම්බර් 03 උදා වුනා. ඩොක්ටර් ප්රසන්න පුරුදු පරිදිම උදේ හය හමාර වෙද්දී ආවා. "කොහොමද දැන් නැගිට්ටද? ඇවිද්දද?" කියලා ඇහුවා. "තාම ඇවිද්දෙ නෑ, පොඩ්ඩක් බයයි ඩොක්ටර්" කියලා මම කියද්දී "පිස්සුනේ, කෝ දෙන්න අත" කියලා ඩොක්ටර්ම අතින් අල්ලල නැගිට්ටෙව්වා. හරියටම දවස් දහයකට වගේ පස්සේ මම නැගිට්ටෙ. කකුල් දෙක් ගැහෙන්න ගත්තා. "බය නැතිව ඇවිදින්න" ඩොක්ටර් කිව්වා. මගේ ඇස්වලින් කඳුලු ආවා සන්තෝසෙට. එදාම මගේ කැතීටර් එකත් අයින් කරා. මාත් එක්ක එකට හිටපු භානුක මල්ලිගේ කරට අත දාගෙන මම වොශ් රූම් ගියා තනියම. ඇවිදින්න අවුරුද්දක් යයි කියපු මම ඇවිද්දා දවස් 10න්. තිළිණ අයියා විස්තර කරා කොඳු ඇට පේලියෙ ඇන හයක් හයි කරලා තවත් යකඩ පතුරු දෙකක් ඒ ඇන හය හරහා සවි කර පැය හයක සර්ජරි එකක් බවත්, ඩොක්ටර් ප්රසන්න සමග මේ සඳහා සහභාගි වුන අනෙක් වෛද්යවරයා වූයෙ දොස්තර දිල්ෂාන් මුනිදාස බවත්ය. ඔහුත් ඉතාම දක්ෂ වෛද්යවරයෙක් බව පසුව මට දැනගන්න ලැබුනා. ඊළඟ දවසේ ඩොක්ටර් ප්රසන්න පැමිණ පැවසූයෙ මට ගෙදර යන්න පුළුවන් බවත් සතියකින් නැවත් ඔහු හමුවන ලෙසත්ය. එදා දවල් මාව ඩිස්චාජ් කරගෙන ඇම්බියුලන්ස් එකකින් ගෙදර එක්කරගෙන ගියා.
මේ ආකාරයට දවස් 10කින් පමණ මම ගෙදර ආවා. චූටි මැණිකට ඉතා සතුටුය, ගෙදර හැමෝගේම සතුට මට කිසිම වේදනාවක් නොදැනෙන තරමට ඉහවහා ගොස් තිබුනා. දුමානිගෙ අම්මත් අපේ තාත්තාත් සියළු වැඩ නතර කර මම සමග කාලය ගත කිරීමට පැමිණ සිටියා. මාස දෙකක් විවේකගන්නා ලෙස ඩොක්ටර් ප්රසන්න කියලා තිබුනා. සතියකින් ඩොක්ටර් හම්බෙන්න ගියා. “hello, my lucky patient. Come come”කියලා හිනාවෙන් මාව පිළිගත්තා. සියළු මැහුම් දියවී ගොස් තිබුනා. "පොඩ්ඩක් රෙස්ට් එකේ ඉඳලා වැඩ පටන් ගන්න, ඩ්රයිව් කරන්නත් පුළුවන්, But never ever test your luck again " කියලා කිව්වා. "ඩොක්ටර්, ආපහු කවදද එන්න ඕන?", "ආයි එන්න ඕන නෑ, මාව බලලා යන්න ආස හිතුනොත් එන්න" කියලා සුපුරුදු හිනාවෙන්ම කිව්වා. මම ඩොක්ටර්ට වැඳලා එන්න පිටත් වුනා. ආපහු ගෙදර ඇවිත් මාසෙකින් අලුත් කාර් එකත් අරගෙන මම වැඩට යන්නත් පිටත් වුනා.
මේ සිදුවීමේදී සහ මගේ ජීවිතේම ඩොක්ටර් ප්රසන්න ගුණසේන කියන්නේ ජීවමාන දෙවි කෙනෙක්. ඔහු නිසා තමයි රෝද පුටුවකට යන්නේ නැතිව අදටත් කෙලින් ඇවිදලා දුවලා පැනලා ඉන්නෙ. තිළිණ අයියා ලංකා හොස්පිට්ල් එකේ සේවය කරන කාලයේ ඔහු දැන සිටීමත්, මාගේ සහෝදර සම්බන්දතාවය නිසාත්, ආදි ශීෂ්ය සංගමයේ මැදිහත්වීමත් නිසා ඩොක්ටර් ප්රසන්න සැත්කම සඳහා මුදල් අයකරේ නැත. පැය හයක සැත්කමක් යනු එසේ මෙසේ දෙයක් නොවේ. ඩොක්ටර් දිල්ශාන් මුනිදාසද මේ නිසාම මුදල් අයකරේ නැත. මුදල් අයනොකිරීම කෙසේ වෙතත් මේ වගේ ජීවමාන දෙවිවරු මිනිසුන් කොතරම් සතුටු කර ඇත්දැයි සිතාගන්නටවත් නොහැකිය. තිළිණ අයියා මේ කාලය තුල සිදුකරේ එසේ මෙසේ පහසු දෙයක් නොවේ. සම්පූර්ණ ක්රියාවලිය තුල සියළු දේ කළමනාකරනය කලේ ඔහුය. ඔහු මා බලන්නට පැමිනි වාර ප්රමාණය, මා සමග සිටි කාලය ඇතුළු සම්පූර්ණ කාලයම වැය කලේ මාව කෙලින් සිටුවීමටය. එය වචනයෙන් විස්තර කල නොහැකී වූ තරම් වගේම ස්තූති කර පමණක් මට සෑහිමකට පත් විය නොහැකි තරම්ය. මා පමණක් නොව දුමානි, මගේ තාත්තා ඇතුළු පවුලේ හැමෝගෙම මානසික තත්වය කෙලින් තියාගත්තෙ තිළිණ අයියා. තිළිණ අයියෙ ඔයාට පින්.
මේ සිදුවීමෙන් වැඩිම වේදනාවක් වින්දේ දුමානි, එහෙත් කිසිම දිනක වගේම අද දක්වාම ඇය මට ඒ ගැන දැනෙන්නට ඉඩ හැර නැත. අදත් ඇය කීවේ පන්සලකට ගිහින් එමු කියලාය. මම නැවත සාමාන්ය තත්වයට පත්වෙන තෙක් ඇය කැතකුණු අතගෑමේ සිට වරෙක මවක මෙන්ම වරෙක ආදරණීය බිරිඳක් මෙන්ම සිදුවිය යුතු සියල්ල ඉටුකළාය. මා ඇයට ඇති ආදරය සිය දහස් වාරයක් වැඩිවූවා යයි මට අදටත් මේ අනතුර මතක වෙද්දී හැඟි යයි. දුමානි තරම්ම වේදනාවක් වින්දේ මගේ තාත්තාය. ඔහු පසු තැවුන වාර අනන්තයි, තිළිණ අයියා කිව්වෙ "මල්ලි, ඒ වගේ තාත්තෙක් ලබන්න පින් කරන්න ඕන, ඔයා වෙනුවෙන් එයා ඕනම දෙයක් කරන්න ලෑස්ති වෙලා හිටියෙ" කියලා. රෝහල් බිලේ සිට සෑම වියදමක්ම තාත්තා දරා තිබිණි. චූටි මැණිකට යන්තම් අවුරුදු හතකි, ඇයට ලොකු තේරුමක් නොතිබුනත් මා ගෙදර සිටි කාලයෙ ඇය මා සමගම කාලය ගත කලාය, ඇය දකින හැම විටම මම රෝද පුටුවක ගියානම් වැඩිම අසාදරණය වන්නෙ ඇයට වග මට නිතර දැනුනා. මීට අමතරව මා ගැන වැඩියෙන්ම සොයා බැලුවේ දුමානිගේ ලොකු අයියාය. ඔහු ඔහුට කරන්න පුළුවන් හැමදේම කරා, බෝධිපූජා තිබ්බා. හාමුදුරුවරු වැඩම කරා. කේන්දර බැලුවා, යන්තර දැම්මා, පුළුවන් හැම වෙලේම කොළඹ ඇවිත් ගියා. දුමානිට විතරක් නොව ඔහු මටත් ලොකු අයියාය. නංගිත්, මස්සිනා ලක්මාල් මල්ලිත් එවැනිමය, නිතර මා සමගින් සිටියා. මල්ලිත් කැම්පස් පටන් ගත්ත මුල් කාලෙ වුනත් පුළුවන් හැම වෙලේම ආවා. ඒ වගේම දුමානිගේ පුංචිගේ පුතා භානුක මල්ලිත් මගෙ තනි නොතනියට දවස් ගණන් හිටියා. ගෙදර ආවට පස්සෙ වැඩිම කාලයක් මාත් එක්ක හිටියෙ භානුයි දුමානිගෙ අම්මයි. ආදි ශිෂ්ය සංගමයේ කොළඹ ශාඛාවේ අයියලා ඔක්කොම මාත් එක්ක හිටියා, මාව බලන්න ආවා. ඉස්කෝලෙ යාළුවොත් ගොඩක් උන් ආවා හැම තැනකම ඉඳන්. සමහර උන් ගොඩක් පාරක් ආවා. කැම්පස් එකෙත් යාළුවො ආවා. ඩොක්ටර් ප්රසන්න එක දවසක් කීවා "මට ආපු කෝල් ගොඩේ හැටියට මම බය වුනා ඔයා කවුද කියලා". මදුශික, චිතෲප මල්ලි මගේ ඉන්ශුවරන්ස් වැඩ ටික ඔක්කොම කරලා දුන්නා. නම් සඳහන් කල නොකල ගොඩක් අයට පින්. ඒ වගේම මේ සිදුවීමත් එක්ක තව සමහරු මම නැවත් නොනැගිටී කියලා සතුටු වුන පිරිසුත් නොසිටියාම නොවේ. ඒ පිරිස් හඳුනාගෙන ජීවත් වීමටත් මේ සිදුවීම හොඳ අත්දැකීමක් වුනා. සවිකරන ලද ඇන සහ යකඩ මැරෙන තුරුම මගේ කොන්දේ තිබුනත්, මේ සටහනත් එක්ක මම මේ මතකය නැවත අවදි නොකර සිටීමට තීරණය කලා. මිනිස්සුන්ට නරක කාල එනවා, අපල කාල එනවා. ඒත් හිත හයියනම්, තමන් වටේ තමන්ට ආදරේ කරන්න මිනිස්සු ඉන්නවානම් ඒ නරක කාලවලින් එලියට එන්න පුළුවන්. ඡායාරූපය මට දුන්නේ ඩොක්ටර් ප්රසන්න සැත්කමට කලින් ගත්ත.
No comments:
Post a Comment