අමතක නොවන මතක 18: අසිතයා සහ අසිතලාගෙ ගෙදර

 අන්තිමේට ලිව්වෙ ගිය අවුරුද්දෙ ඔක්තෝබර් 21. ඔහේ ලියන්න පටන් ගත්තෙ මුලින්ම කොරෝනාවල්ට ගෙදර ඉන්න කාලෙ. ඒක නිසා කොරෝනා ලියවිලි කියලා නම දැම්මෙ. අද මම ඒවා ඔක්කොම වෙනස් කරා "අමතක නොවන මතක" කියලා. එම්බීඒ එකේ වැඩයි, ඔෆිස් වැඩයි, රටේ ප්‍රශ්ණයි ඔක්කොම අස්සෙ එහෙමට කියලා ලියන්න වෙලාවක් සෙට් වුනේම නෑ. දෙයියනේ කියලා එම්බීඒ එක ඉවර කරගන්න පුළුවන් වුනා අප්‍රේල් ඉවර වෙද්දි. ඊයේ මැච් එකත් බලලා අද පොඩ්ඩක් වෙලාව හම්බුනා. ඔහේ ලිව්වත් මම ලියන ඒවා කියවන පිරිසක් හැදුනා කියලා මට හිතෙනවා. ඒ හැමෝම "ඇයි මචං දැන් ලියන්නේ නැත්තෙ, ලියපු ටික පට්ට ආතල්නෙ", "ඇයි මල්ලි ලියන්නේ නැත්තෙ?" වගේ නිතර ඇහුවා. මම දන්නේ නෑ මම එහෙම හොඳට ලියනවද කියලා. ඒක නිසා අදත් ඔහේ ලියන්න හිතුවා මගේ ජීවිතේ මම ජීවත් වුන ලස්සනම තැන ගැන, ඒ තමයි අසිතලාගෙ ගෙදර සහ අසිතයා (Asitha Bandara) සමග මතක.

අසිතයයි මමයි 1990 එක වසරේ ඉඳලා මලියදේවෙට ගියත් අපි දෙන්න කවදාවත් එක පන්තියක ඉඳලා නෑ. අපි දෙන්න සෙට් වෙන්නෙ ස්කවුටින් වලින්. ස්කවුටින් ගැන මම වෙනම ලියන ඒවගෙත් අසිතයා ගැන නිතරම සඳහන් වෙනවා. කොහොමහරි දිගටම ස්කවුටින් බැහැලම කරගෙන යද්දී අපි දෙන්න හොඳටම ෆිට් වෙනවා. දවසක් අපි දෙන්නා සෞඛ්‍ය සේවකද මොකක්දො බැජ් එකක් කරන්න අසිතයා මාවත් දාගෙන බයිසිකලේ ඩබල් දාගෙන පාගනවා. ඒ 2002 ජූලි අන්තිමේට වගේ. "මචං, අපි දෙන්නත් මේ ස්කවුටින් මගුලම කරලා හරියන්නෙ නෑ බං, මොනාහරි කරමු ඒලෙවල් ගොඩදාගන්න" කියලා අසිතයා කිව්වා. මට කොහොමත් ඒලෙවල් ලොකු උනන්දුවක් තිබුනෙ නෑ. හැබැයි විභාගෙට තව මාස 8ක් වගේ තියෙන්නෙ කියලා පොඩි රස්නයක් දැනිලා තිබුනේ. ඒත් මේ වෙද්දි මම ඔහේ පන්ති යන එක විතරක් කරා. පාඩමක් සෙට් වුනේම නෑ. ඉස්කෝලෙ වෙලාවෙ වැඩි හරියක් මම හිටියෙ ස්කවුටින් රූම් එකේ. "මොනාහරි කරන්න ඕන බං, ඒත් කොහෙන් පටන් ගන්නද කියලා තේරෙන්නෙ නෑ" කියලා මම කිව්වා. "උඹ වරෙන්කො අපේ ගෙදර, එකතු වෙලා පාඩම් කරමු, කොහොමහරි ගොඩ දාමු" කියලා අසිතයා කිව්වා. "ඒක නම් හොඳ අයිඩියා එකක්, මම පොඩ්ඩක් ගෙදරිනුත් අහලා කියන්නම්" කියලා මම කිව්වා.

අසිතයානම් සුපිරි බොක්ක වුනාට ගෙදර අය කොහොමද දන්නෙ නෑ කියලා මම ඉතින් පොඩ්ඩක් වැඩේ කල්පනා කරා. අසිතලාගෙ අම්මයි තාත්තයි කොහොමත් අපේ අම්මයි තාත්තයි එහෙම දැනගෙන හිටියා ස්කවුටින් වැඩවලට ඇවිත්. අසිතගෙ අයියා අසිතයට වඩා මතක විදියට අවුරුදු 8ක් විතර වැඩිමල්. අපි එක සැරයක් ස්කවුටින් කරන පවුල් පිටින්ම ට්‍රින්කො ට්‍රිප් එකක් ගියා 2002 මුල් කාලෙ. ඒක නිසා අසිතයගේ අයියා කොහොමත් ෆිට් වෙලා හිටියෙ. මම වැඩේ ගෙදරට කියපු ගමන් තාත්තා කිව්වෙත් "ඒකනම් හොඳ වැඩක්, බණ්ඩාර මහත්තයත් හරිම හොඳයි. ගිහින් දැන්වත් පාඩම් කරන්න පටන් ගන්න" කියලා. "මචං, එහෙනම් වැඩේට සෙට් වෙමු" කියලා මම අසිතයට කිව්වා. 2002 අගෝස්තු මම ඇඳුම් බෑග් එකයි, පොත් ටිකයි අරන් අසිතයලගෙ ගෙදරට යන්න පිටත් වුනා. ඒ වුනාට ගිය දවසෙ ඉඳලා දවස් 2-3ක් ඉතින් පොඩ්ඩක් චකිතයකින් හිටියේ මට කොහොම සෙට් වෙයිද කියලා. අසිතයගෙ ගෙදර තිබුනෙ කුරුණෑගල ආයුර්වේදෙ පිටිපස්සෙ. ටවුමේ ඉඳලා, ඉස්කෝලෙ ඉඳලා පයින් යන දුර.

අසිතයගෙ අප්පච්චි, එහෙමත් නැත්නම් මට බණ්ඩාර අන්කල් මුලින්ම දකින්නෙ අසිතයා පොඩි කාලෙ ඉඳලා ඉස්කෝලෙට දාන්න කාර් එකේ එනකොට. අන්කල් ඒ කාලෙ හිනාවක්වත් නැතිව අසිතයා බස්සලා යනවා. 1995 වගේ ඉඳලා මට මතක විදියට අසිතයගෙ ගෙදර ටොයොටා කොරොල්ලා එඊ 100 හොඳම කාර් එකක් තිබුනෙ. ඒ කාලෙ එහෙම කාර් තිබුනෙ 2-3ක්ට වගේ. ඉතින් මම හිතුවෙ අන්කල් ටිකක් ආඩම්බර ඇති කියලා. අන්කල් වැඩ කරේ පොල්පිතිගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් විදියට. මම ඉතින් මුලින්ම අසිතයගෙ ගෙදර ගිහින් ඉතින් ටිකක් ලැජ්ජා බයේ හිටියා. පොඩ්ඩක් බෝඩිම්කාරයා වගේ ඉන්න හැදුවේ. ගිහිල්ලා දවස් 2-3 යද්දි අන්කල් දැක්කා මම සබන් පෙට්ටියක් අරන් බාත් රූම් එකට ගිහින් ආයි ඒකත් අරන් එලියට එනවා නාලා ඉවර වෙලා. "චාමර, අපේ ගෙදර බෝඩිමක් නෙමි. මෙහෙ ඉන්නවනම් ඉතින් අපේ ගෙදර අපේ කෙනෙක් වගේ ඉන්න ඕන. පිට මනුස්සයෙක් වගේ ඉඳලා හරියන්නේ නෑ" කියලා අන්කල් කෙලින්ම කිව්වා. දවස් කීපයක් යද්දී අන්කල් කියපු දේ එහෙමයි කියලා තේරුණා මට. අන්කලුයි ඇන්ටියි දෙන්නම මම දිහා බැලුවේ තවත් එයාලගෙම දරුවෙක් වගේ. අසිතයාගෙ කාමරේම මට තව ඇඳක් තිබුනා. දැන් පාඩම් වැඩෙත් පටන් ගත්තා. මාත් වැඩකට බැස්සම ෆුල් ගේමේ කරන නිසා බොක්කෙන්ම පාඩම් කරන්න පටන් ගත්තා.

අසිතයා ස්කවුටින්වලදි, ඉස්කෝලෙදි සද්දෙ දාගෙන හිටියට ගෙදරදි හෙනම නිශ්ශබ්දයි. මට වෙලාවකට හිතුනා යකෝ මේ ඉස්කෝලෙ ඉන්න එකාමද මේ කියලා. වෙලාවකට කිසිම කතාවක් නෑ. අසිතයට ගෙදරට කිව්වෙ බබා කියලා. අයියා රස්සාව කරේ කටුනායක, ඒක නිසා ගෙදර එන්නේ සතියකට හරි සති දෙකකට හරි සැරයක්. ඒක නිසා ඉතින් අසිතයට එහෙමත් නැතිනම් බබාට අන්කලුයි ඇන්ටියි හෙනම ආදරෙන් ඉන්නෙ බබෙක්ට වගේම. මෙහෙම ගිහින් ඉද්දි සතියෙ දවසට ඉතින් දින චර්යාව වුනේ මම උදේ 6;30 වෙද්දි වගේ නැගිටලා ලෑස්ති වෙලා ඉස්කෝලෙ යනවා එක්කෝ පයින්, එහෙමත් නැතිනම් ඉස්පිරිතාලෙ ළඟට ගිහින් බස් එකේ නැගලා. අසිතයා නැගිටින්නෙ උදේ 7ත් පහුවෙලා. ඌ දඩි බිඩි ගාලා නැගිටලා ලෑස්ති වෙලා බයිසිකලෙන් යනවා ඉස්කෝලෙට. ඉඳලා හිටලා හාව හඳ දකිනවා වගේ කලින් ඇහැරුනොත් මාවත් දාගෙන ඩබල් දාගෙන පදිනවා. කොහොමත් මම ඌ එනකල්නම් ඉන්නෙම නෑ මට පොඩ්ඩක් කලින් යන එක පුරුදු වෙලා තිබුන නිසා. ඊට පස්සෙ හවස පන්තියක් තිබුනෙ නැතිනම් ඇවිත් මම හොඳට නිදාගන්නවා බඩ පිරෙන්න කාලා. කිසිම සද්ද බද්දයක් නෑ ගෙදර පන්සල වගේ. ඊට පස්සෙ හවස 6ට වගේ නැගිටලා නාලා පොඩ්ඩක් ගාණක් දෙකක් හදනවා. 8ට අනිවාර්යෙන්ම කෑම මේසෙ ලෑස්ති වෙනවා. අපි හැමෝම වගේ බත් එක බෙදාගෙන සාලෙට ඇවිත් ටීවි එකේ ප්‍රවෘත්ති බලලා, 8:30 නාට්‍ය බලනවා. ඒ කාලෙ ගියෙ සකිසඳ එලියස් වගේ සුපිරි නාට්‍ය. ඊට පස්සේ 9ට වගේ පාඩම් කරන්න පටන් ගන්නවා. අනිවාර්යෙන්ම පාන්දර 1-2 වෙනකල් අදිනවා දෙන්නම.

පාඩම් වැඩේ නැගලම ගියා. මුකුත් නොකර ඉඳලා පටන් ගත්ත නිසා මුල ඉඳලාම වගේ අදින්න තිබුනා ලෝඩ් එක. අසිතලගෙ ගෙදර අම්මවත් අප්පච්චිවත් අපි දෙන්නට කවදාවත් කිසිම බල කිරීමක් කරේ නෑ පාඩම් කරන්න. ඉඳලා හිටලා අපි දෙන්නටම කලින් නින්ද ගියොත් කවදාවත් වචනයක් වත් කියලා නෑ. කිසිම පීඩනයක් දුන්නෙ නෑ. බණ්ඩාර ඇන්ටි නිදන්න යද්දි අපි දෙන්නටම කිරි දෙකක් හදලා ගෙනත් දෙනවා රෑ 10ට වගේ. හොඳට රෑට කාලා ඉන්න නිසා මටනම් රෑට කිරි එක සෙට් වෙන්නෙම නෑ. අසිතයට ඒ කිරි එක බීවෙ නැතිනම් උට නින්ද යන්නෙ නෑ. පස්සෙ මම රෑ කිරි එක එපා කියලා ඇන්ටිට කීවා. සමහර දවස් වලට අසිතයා රෑ 12, 12:30 වෙද්දි පුටුව උඩ රූණා වගෙ කැරකෙනවා නිදිමතට. "පොඩ්ඩක් නිදපන්, මම ඕනිනම් ඇහැරවන්නම් ආපහු" කියලා මම කිව්වම "බෑ, බෑ. ඇඳට ගියොත් බඩු පැකට්. මෙහෙමම අදිනවා". මට සමහර දවසට තනියම හිනා. "ඒ මේක උඹට තේරෙනවද?" කියලා සමහර පාඩම් ගණන් අපි දෙන්න ශෙයා කරගෙන ඉගෙන ගත්තා. "අඩේ උඹට මැත්ස් පුලුවන්නෙ, අපරාදෙ උඹ පාඩම් නොකර හිටියෙ" කියලා අසිතයා නිතරම කිව්වා. මෙහෙම ටික කාලයක් යද්දි අපේ තාත්ත ඇවිත් "බණ්ඩාර මහත්තයා, අපි කීයක් හරි දෙන්නම් චාමර මෙහෙ ඉන්න එකට, මොනා වුනත් වියදමක්නෙ" කියලා කිව්වා. "පිස්සුද උපාලි? මේවා මේ සල්ලිවලට කරන දේවල් නෙමි, මේ දරුවා දැන් අපේ දරුවෙක් වගේ" කියලා බණ්ඩාර අන්කල් කිව්වා. පස්සෙ බැරිම තැන අපේ අම්මයි තාත්තයි මාසෙකට සැරයක් වගේ කෑම බීම වගේ දේවල් ගෙනත් දුන්නා. ඒත් අන්කල්ගෙනම් ඒකට මනාපයක් තිබුනෙම නෑ.

කොහොමහරි අසිතයා එක්ක ඉද්දී ආතල් සීන් කීපයක්ම තියෙනවා. පළවෙනි එක තමයි උට තියෙන අසාමාන්‍ය අමතක වීම. ඒකනම් එසේ මෙසේ එකක් නෙමි. හොඳම එක සමහර දවසට ඌ උදේට ඉස්කෝලෙ යනවා බයිසිකලේ. හවස පයින් එනවා ගෙදර. "කෝ බං බයිසිකලේ?" කියලා මම ඇහුවම "හුටා, අමතක වුනානෙ". ඒ කියන්නෙ උට සමහර දවසට බයිසිකලේ ගිය එක මතක නෑ. මූ ආපහු හවස ඉස්කෝලෙට පයින් ගිහින් බයිසිකලේ අරන් එනවා. "මම වගේ පයින්ම පලයංකො බං, එතකොට ආයි දෙසරයක් යන්න ඕනි නෑනෙ" කියලා මම උට විහිළු කරනවා. ඒත් ඌ බයිසිකලේ යන එක අතාරින්නෙ නෑ. ඉස්කෝලෙ කාලෙ බයිසිකල් ජීවිත ගත්තම අසිතයයි මැට්ටයි කියන්නෙ පුරවෘත්ත. හැමවෙලේම බයිසිකලේ එක්ක තමයි උන් දෙන්නම පේන්න ඉන්නෙ. මමත් ඉඳලා හිටලා පන්ති යද්දි එහෙම අසිතයගෙ බයිසිකලේ පදිනවා. කොහොමත් ඒ බයිසිකලෙත් ගණිකාව වගේ තමයි. අසිතයා ලොක් කරන්නෙත් නෑ ඒක කොහෙ නතර කරත්. ගිහින් නතර කරාම වෙන එවුන් ඒක පැදගෙන යනවා අනන්තවත් දැකලා තියෙනවා, සමහර වෙලාවට දන්නේවත් නැති උන්. සමහර දවසට පන්ති යනකොට උට පෑන් අමතක වෙනවා. පොත් මාරු වෙනවා. "හුටා" කියලා ඉතින් ඔළුව කහනවා. ලෝක බාලදක්ෂ ඉතිහාසයෙම නැතිව ඇති අසිතයා තරම් ලොග් බුක් හදපු එකෙක්. ලොග් බුක් එක කෑම්ප් එකකට වගේ ගියොත් අනිවා අමතක වෙනවා. ඉතින් ආපහු අලුත් එකක් හදනවා. ඒ හදන හැම එකේම ඉතින් අපේ විමල් පෙරේරා සර්ගෙ අත්සන මම ගහන්නෙ. අසිතයගෙ ලොග් බුක්වල සර්ගෙ අත්සන ගහලම මට සර්ට වඩා හොඳට සර්ගෙ අත්සන ගහන්න පුළුවන් වුනා. ඒ නිසා ඒ කාලෙ ඉස්කෝලෙ වෙලාවට එලියට යන්න ලියුම් හදලා මම සර්ගෙ අත්සන ගහගෙන ගියා. සමහර දවසට සති අන්තෙ පන්ති යන්න ලෑස්ති වුනාම අන්කල් ගිහින් දානවා. මම ඉතින් ලෑස්ති වෙලා ඉද්දි අසිතයා සුපුරුදු පරිදි පරක්කු වෙලා තමයි නැගිටලා ලෑස්ති වෙන්නෙ. සමහර දවස්වලට අන්කල් ඌව තියලා මාව කාර් එකේ ගිහින් දාලා එනවා. "බබා, ඉක්මණට ලෑස්ති වෙන්න. මේ දරුවා ලෑස්ති වෙලා බලාගෙන ඉන්නවා. ඔයා පරක්කුනම් මම මේ දරුවා දාලා එනවා" කියලා අන්කල් කියන දවස් තිබුනා.

මේ විදියට නිදහසින් සහ සතුටින් කාලය ගෙවීගෙන විභාගෙටත් එන්න එන්නම ලං වුනා. මම ගෙදර ගියෙ සෑහෙන කලාතුරකින්. ගොඩක්ම ගෙදර කට්ටිය සති අන්තෙට වගේ එනවා බලලා යන්න ටවුමට ආපුවම. කාලයත් එක්ක මම ගෙදරට වඩා අසිතයගෙ ගෙදරට ආස වුනා. එන්න එන්නම මගේම ගෙදර වුනා. අයියා නැති දවසට මම නිදාගත්තෙ අයියාගෙ කාමරේ. ඒකෙ ක්ලැසික් සෝනි සෙට් අප් එකක් තිබුනා. නිදන්න ගියාම සෙට් අප් එක ලාවට දාලා හිරු එෆ් එම් එහෙමත් පොඩ්ඩක් දාලා සින්දුවක් දෙකක් අහලා තමයි නිදාගන්නෙ. සමහර දවසට ආයුර්වේදෙ පිටිපස්සෙ පොඩි පිට්ටනියක් වගේ තැනක ඒ පැත්තෙම හිටපු සසික මල්ලි (Sasika Sooriyaarachchi) එහෙම අල්ලගෙන අපි ක්‍රිකට් පාරක් එහෙමත් ගහනවා. කොහොමහරි විභාගෙ කිට්ටු වෙලා හොඳ සූදානමකින් ඉද්දි විභාගෙට සති තුනක් වගේ තියලා මට ටයිපොයිඩ් උණ හැදුනා. සති දෙකක් වගේ ඉස්පිරිතාලේ ඉන්න වුනා කුරුණෑගල. මම විභාගෙ නොලියා ඉන්න තීරණය කරාම තාත්තා කිව්වෙ "පුරුදු වෙන්න හරි ලියන්න. රිසල්ට් එක මොකක් ආවත් කමක් නෑ" කියලා. විභාගෙට දවස් 2-3 ක් තියලා තමයි මම හරියටම රිකවර් වුනෙ. ඊට පස්සෙ විභාගෙ තිබුනා. අපේ සැරෙ ඇප්ලයිඩ් පේපර් එක හැදුවේ මහා ප්‍රාඥ නලින් ද සිල්වා. දුන්නා හාන්සි වෙන්නම හැමෝටම. අපේ අයිලන්ඩ් ෆස්ට් වුන දුලිපාටත් ඒකෙ ගණන් නවය හදන්න බැරි වුනා කියලා අවුලෙ හිටියෙ. කොහොමහරි විභාගේ ඉවර වුනා. මම රිසල්ට්ස් එනකල් මාස 2-3ක් නුවර ලොකු අම්මලාගෙ ගෙදර ගියා. එහෙ ඉඳන් නුවර පන්ති යන්න පටන් ගත්තා දෙවෙනි සැරේට. ඔහොම ඉද්දි රිසල්ට් ආවා. කොහොමහරි බී තුනක් තිබුනා මට. අසිතත් ගොඩ දාල තිබුනා. පස්සෙ ආපහු අසිතයම කිව්වා "වරෙන් බං ආපහු කුරුණෑගල, මේ සැරේ හොඳට ප්ලෑන් කරල කරමු" කියලා. මම ආපහු අසිතලගෙ ගෙදරම ආවා. එහෙ ඉඳලා සුපුරුදු පරිදි දෙවෙනි සැරේට ලෑස්ති වුනා. ඉස්කෝලෙ යන්න නැති නිසා රිවිශන් ගිහින් දෙවෙනි සැරේ කරා. දෙවෙනි පාර මට ඒ දෙකයි සී එකයි. අසිතයට ඒ බී සී.

පස්සේ අපි දෙන්න කොළඹ කැම්පස් එකේම මම කම්පියුටර් සයන්ස්වලටයි, අසිතයා අයිසීටීවලටයි සිලෙක්ට් වුනා. ඩිග්‍රි දෙකක් වුනත් අපි එකම බැච් එකේ. අසිතයාත් එක්ක සිමා කරපු හැටි මම වෙනම ලියලා තියෙනවා. ඌත් එක්කම අපි බෝඩිමේ හිටපු එක වෙනම ලියලා තියෙනවා. අවුරුදු දෙකකට ආසන්න කාලයක් මම අසිතලගෙ ගෙදර හිටියා. බණ්ඩාර අන්කල් සහ බණ්ඩාර ඇන්ටි කියන්නෙ මම ජීවිතෙ වැඩියෙන්ම ගරු කරන ආදරය කරන චරිත දෙක. ඒ මනුස්සකම, ඒ ආදරය, ඒ කරුණාව, ඒ දයාව, ඒ ලෙංගතුකම ගැන කියන්න වචන නෑ. මම දැකපු ආදර්ශමත්ම විවාහ ජීවිතය, මම දැකපු ආදර්ශමත්ම දෙමව්පියන් දෙන්නා. අඩුම තරමේ එකම එක හිත් රිදවීමක්වත් මට වෙලා නෑ. විභාගෙ ඉවර වෙලා එහෙන් යන්න යද්දී බණ්ඩාර ඇන්ටි කිව්වෙ "නෑවිදින් ඉන්න එපා, පුළුවන් හැම වෙලාවකම මෙහෙ ඇවිල්ලා ඉඳලා යන්න" කියලා. මමත් ඊට පස්සෙ එහෙ ඉඳලා හිටලා ගියා, හිටියා සමහර දවස්වලට. අයියත් අපිට වඩා වැඩිමල් වුනාට ගොඩක්, මට තමන්ගෙම මල්ලි කෙනෙක්ට වගේ සැලකුවා. ගෙදර ඉන්න වෙලාවට මාත් එක්ක කයියක් ගහගෙන ඉන්නවා. අසිතයයි අයියයි ගේමෙම ඉන්නෙ අයිස් ක්‍රීම් ගෙනාපු දවසට, උන් දෙන්නගෙම ආසම කෑම. අයියට කලින් අයිස් ක්‍රීම් එක බෙදාගන්න එක තමයි අසිතයගෙ ලොකුම ගේම. ඊට අමතරව පොඩි කාලෙ ඉඳලා අසිතලගෙ ගෙදර හිටපු අසිතයා බලාගත්ත ඥාණාත් අපි හැමෝටම ආදරෙන් හිටියා. ඥාණා දවල්ට කැන්ඩි ගාමන්ට් එකේ වැඩට යනවා, හවසට ඇවිත් රසට කෑම ටික හදනවා. ගෙදර අය ඇරුණුකොට අසිතයගෙ නෑදැයොත් මට ගොඩක් කිට්ටු වුනා. අසිතයගෙ මාමා හිටියෙ මීරිගම. දූරියන් ඉදෙන කාලෙට කැබ් එකකින් එකක් පටවගෙන එනවා දූරියන්. අපි ඒ නෑදැයොත් එක්ක ට්‍රිප් එහෙමත් ගියා. මීරිගම යද්දි මාත් යනවා අසිතලත් එක්ක. බණ්ඩාර අන්කල්ගෙ ගම බලල්ලෙ. එහෙත් යනවා. විභාගෙ ඉවර වෙලා අසිතයයි මමයි එහෙ ගිහින් සතිය දෙක ඉඳලා ඇවිත් තියෙනවා.

අසිතයා කියන්නෙ අදටත් මගේ හොඳම යාළුවා. මගේ බෙස්ට්මන්ට හිටියෙත් අසිතයා. බණ්ඩාර අන්කල් තමයි මගේ කසාදෙටත් සාක්ෂි විදියට අත්සන් කරේ. අසිතයට හරි ගියෙම නැති සබ්ජෙක්ට් එක තමයි ලව් සීන්. අතේ තිබුන සමහර ලව් වලට ලොකු සීන් දීලා හරියන්නෙම නැති ඒවට තමයි ට්‍රයි කරේ. අසිතයගෙන් මගේ ජීවිතේට ගත්ත දේවල් ගොඩාක් තියෙනවා. උගෙ තියෙන උනන්දුව, කැපවීම, උත්සාහය අනික් මිනිස්සුන්ට වඩා ගොඩාක් ඉස්සරහින් තියෙන්නෙ. මම දවසක් වෙන එකෙක් ගොන්පාට් එකක් දීලා අසිතයට ඒ ගැන මෙහෙම කිව්වා "බලපන්, මම අරූට මෙච්චර උදව් කරලත්, ඌ මට මේ උදව්ව කරේ නෑ. කිසි ගුණයක් නෑ" කියලා. අසිතය ගත් කටටම කිව්වෙ "මචං මිනිස්සුන්ට උදව් කරපන්, හැබැයි ආපහු බලාපොරොත්තු වෙන්න එපා උන් අනික් අතට කරයි කියලා". මේක මට සෑහෙනට දැනුන දෙයක් සහ මම අදටත් ඒක ඒ විදියටම පිලිපදිනවා. ඒ වගේම ස්කවුටින් සීන් වලදි අපි දෙන්නා ගහගන්න ඔන්න මෙන්න වගේ වලි ගිහින් තියෙනවා. ඒත් ඒවා දැන් ලස්සන මතක විතරයි. අසිතයා දැන් ඉන්නෙ ඔස්ට්‍රේලියාවෙ. කොච්චර ඈතක හිටියත් අපේ යාළුකම ඒ විදියමයි. අදටත් මම කුරුණෑගල ගියොත් අසිතයගෙ ගෙදර යන එක අනිවාර්යෙන්ම කරන දෙයක්. බණ්ඩාර අන්කලුයි, ඇන්ටියි බලලා කතා කරලා එන එක මට දැනෙන්නෙ මගේ ගෙදර ගිහින් එනවා වගේ. අන්කල්ට ඇන්ටිට දීර්ඝායුෂ පතන අතරේම අසිත, උඹත් එක්ක තියෙන මතක මෙහෙම පෝස්ට් එකකින් දෙකකින් ඔක්කොම ලියන්න අමාරුයි. ස්කවුටින්, ගෙදර ලයිෆ් එක, බෝඩිම, කැම්පස් එකේ, ඊට පස්සෙ උඹ ලංකාවෙන් යනකල්ම අපි නිතර හම්බුනා හැම දේකදිම. උඹ දුර හිටියට අපි තාම දුරස් වුනෙ නෑ. උඹට ජය