අමතක නොවන මතක 19 - තාත්තිට ලියපු ලියුම්

අලුත් අවුරුදු නිවාඩුවෙ අන්තිම දවස. දුවලා දුවලා පොඩි බ්‍රේක් එකක් හම්බුනා. පරණ දේවල් ඇදලා බලද්දි මම ලියපු ලියුමක් හම්බවුනා. ලියුමේ විදියට ලියලා තියෙන්නෙ 1996 අප්‍රේල් 05 වෙනිදා (ලීයුමේ එක තැනක තියෙනවා හෙට මල්ලිගෙ මාස තුනේ උපන් දිනේ කියලා). තාත්ති එයාගේ පශ්චාත් උපාධියට නෙදර්ලන්තෙට යන්නෙ 1995 මැද වගේ මල්ලි හම්බෙන්න ඉද්දි. ඉතින් ඒ කාලෙ අද වගේ වට්සැප්, ෆේස්බුක් තියා අපේ ගෙදරට ටෙලිෆෝන් තිබුනෙත් නෑ. ඉතින් ලියුම් විතරයි ඒ කාලෙ අපිට තිබුන එකම විදිය තාත්ති ආපහු උපාධිය ඉවර කරලා එනකල්ම. නෙදර්ලන්තෙට ලියුමක් යන්නම සති දෙකක් යනවා. ඉතින් තාත්ති ආපහු එවන ලියුමට තව සති දෙකක් යනවා. පිලැස්සෙ ඉස්කෝලෙ පිටිපස්සෙ තමයි තැපැල් කන්තෝරුව තිබුනෙ. අම්මාගෙ ලියුමයි, මගෙ ලියුමයි, නංගිගෙ ලියුමයි සහ සමහර විට අපේ ෆොටෝ එකක් දෙකක් එකතු කරලා එක කවරෙක දාගෙන මම බයිසිකලෙත් පැදගෙන පිලැස්සට යනවා තැපැල් කන්තෝරුවට තැපැල් කරන්න. ඒ වගේම තමයි ලියුමක් එන්න කිට්ටු කරද්දි ගෙදර ඉන්න දවසක්නම් ලියුම්කාරයා එහෙමත් නැතිනම් තැපැල්කරු එනකල් පාර අයිනට වෙලත් ඉන්නවා. "මාමෙ නැද්ද ලියුමක්?", "තාම ආවෙ නෑ පුතේ" කියාගෙන යනවා, එහෙමත් නැතිනම් ඉස්කෝලෙ ඇරිලා ආව ගමන් ගේට්ටුවෙ තියෙන ලියුම් පෙට්ටිය ඇරලා බලනවා. තාත්තිගෙන් ලියුමක් ආවා කියන්නෙ ඉතින් අවුරුදු වගේ. ඒකෙත් අම්මටයි, මටයි, නංගිටයි වෙන වෙනම ලියුම් වගේම තාත්තිගෙ ෆොටෝ එකක් දෙකකුත් තියෙනවා. මම මුද්දර එකතු කරන නිසා තාත්ති එයාගෙ එහෙ ඉන්න යාළුවන්ගෙන් එකතු කරලා එක එක රටවල්වල මුද්දර ටිකකුත් එවනවා.

එහෙම යවපු ලියුම් එකතු කරලා තාත්ති පස්සෙ කාලෙක ඒව මට දුන්නා. මෙතන තියෙන්නෙ එතනින් එක ලියුමක්. ඉතින් මම මේ ලියුමේ අවුරුදු 11 දි මගේ හිත කොහොමද කියලා කියවන්න පොඩි උත්සාහයක් කරා. මුලින්ම ලියුම් ප්‍රමාදයක් ගැන කියනවා, බොහෝ විට මේ ලියුම ලියලා තියෙන්නෙ තාත්ති එවපු එකකට ප්‍රතිචාරයක් නෙමි වගේ තමයි පේන්නෙ. ඒ වගේම තමයි මල්ලි හම්බුන අලුතම ටික දවසක් යද්දි මල්ලිගෙ හුරතල් එක්ක මම අම්මට කියනවා තව නංගි කෙනෙක් ඕන කියලා. මල්ලි හම්බුනෙත් අපි ඒ කාලෙ ජයසිරි මහ බෝධිය ළඟ කරපු ප්‍රාර්ථනාවකින් කියලා හිතන් හිටපු මට නංගි කෙනෙක් හම්බෙන්නෙත් එහෙම කියලා හිතන් හිටියෙ. මගේ කරදරෙන් බේරෙන්න බැරි නිසත්, අම්මගෙ බණ්ඩිය මල්ලි හම්බෙලා ටික කාලයක් යනකල් ටිකක් ලොකුවට පේන නිසාත් අම්මා කිව්වා දැන් නංගි කෙනෙකුත් ඉන්නවා බඩේ කියලා. මම ඉතින් හෙනම සන්තෝසෙන් ඒක තමයි ලියුමේ ලියලා තියෙන්නෙ "තාත්තෙ අම්මට නංගියෙක් හම්බෙන්න ඉන්නෙ" කියලා. මම දැන් කල්පනා කරන්නෙ තාත්ති මේ කතාවත් එක්ක උඩ ගිහින් බිම වැටෙන්න ඇති කියලා. මම හිතනවා අම්මගේ ලියුමේ මේ සම්බන්දව මූලාස්‍රය තියෙන්න ඇති කියලා. එහෙම නැතිනම් ඉතින් තාත්තිට කෝල් කරලා අහන්න කියලැයි. සරලවම කිව්වොත් තාත්ති කොර වෙන්න ඇති මේ වාක්‍යයත් එක්ක.

ඊට පස්සෙ සම්පූර්ණ ලකුණු සටහනක් ඉදිරිපත් කරලා තියෙනවා හය වසරෙ අන්තිම වාරෙයි, හත වසරේ පළවෙනි වාරෙයි සන්සන්දනයක් එක්කම. මේකෙන් පෙන්නන්න හදන්න ඇත්තෙ ඉගෙනගන්න වැඩේ ශේප් එකේ යනවා කියලා වෙන්නෝන. තාත්ති එයාපෝට් එකේදි අන්තිමේට කිව්වෙ "අම්මට කරදර කරන්නෙ නැතිව, ඉගෙන ගන්න වැඩ ටිකත් හොඳට කරගෙන හොඳ ළමයෙක් වගේ ඉන්න ඕන" කියලා. ඉතින් ඒ පොරොන්දුවට සමපාත වෙන්න දරපු උත්සාහයක් තමයි ලකුණුත් එක්ක පේන්නෙ. ඊළඟට කියලා තියෙන්නෙ "මල්ලි දැන් හුඟක් ලස්සනයි" කියලා, ඌ ඉතින් බෝලෙ වගේ සුදු පාටට හිටියා. සජීවීව දැකලා නැති, එකම එක පාරක් මාවතගම වික්‍රමසිංහ ඇමතිතුමාගෙ ගෙදර ගිහින් ටෙලිෆෝන් එකෙන් මල්ලි අඬනවා ඇහිලා තිබුන, ෆොටෝ 3-4ක් විතර දැකලා තිබුන මල්ලි ගැන මේ වගේ කියද්දි තාත්තිට මල්ලි ලස්සනට මැවිලා පේන්න ඇති.

මේ ලියුමේ මට හිතට දැනුනම කොටස "අද මම ඉඩමේ තව කොටසක් උදළු ගෑවා. තාත්තා ආවාම කාර් එකක් ගන්න ඕන. තාත්තා ඔහෙන් ලක්ෂයක් හදාගන්න, ඉතුරු අපි හදාගන්නවා. අපි තාත්තාගෙ පඩියක්වත් ගන්නෙ නෑ" කියන හරිය. ටිකක පැහිච්ච සහ ටිකක් පණ්ඩිත වගේ පේනවා. ඒත් කාර් එකකට ආස කරන අසීමිත ආශාව මේකෙ හරිම අමුතු විදියට තියෙනවා. මට මතක විදියට ඉඩම උදළු ගාන කතාව එන්නෙම ඉඩම උදළු ගාන්න කුලියක් ගෙවන එකට වඩා මම කොහොමහරි කරන්නම් කියලා ඒ වගේ පොඩි ගාණක් හරි ඉතුරු කරලා දෙන්න දරපු උත්සාහයක්. අපේ පන්තියේ ගොඩ දෙනෙක්ට එහෙම කාර් තිබුනේ නෑ. ඒත් පොඩි කාලෙ ඉඳලා මට කාර්වලට පුදුම ආසාවක් තිබුනේ. අම්මලාගෙ මහ ගෙදර ගියාම ඒ කාලෙ තිබුන කිරිඅත්තගේ 12 ශ්‍රී 8612 මිට්සුබිෂි ලාන්සර් එකේ ඔහේ වාඩිවෙලා ස්ටියරින් එක කරකවනවා මතකයි. ඉතින් ගෙදරට කාර් එකක් ගේනවා දකින්න පුදුම ආසාවක් තිබුනේ. ඊළඟට එන පණ්ඩිත කතාව තමයි තාත්තිට එහෙන් ලක්සයක් ඉතුරු කරන් එන්න කියන එක. ශිෂ්‍යත්වයක් හම්බෙලා ඉගෙන ගන්න ගිය මනුස්සයට නොතේරුම් කමට කරන ලොකු ඩිමාන්ඩ් එකක් කියලා දැන් හිතෙන්නෙ. ඉතුරු අපි හදාගන්නවා කියන්නෙ ඉතින් නිකන් මම හම්බ කරනවා වගේ. මට හිතෙන්නෙ ඔය උදළු ගාන වැඩකින් පොඩි සොච්චමක් ඉතුරු කරලා, බස් එකට දෙන රුපියල් පහෙන් රුපියල් දෙකක් ඉතුරු කරලා ආපහු දෙනවට වඩා ලොකු දෙයක් නම් කරේ නෑ. ඒත් අම්මානම් නාස්ති නොකර අම්මාගෙ පඩියෙන් විතරක් ලොකු ගේමක් ගැහුවා. ඊට පස්සෙ තියෙන ඡේදයේ "මැයි මාසෙ ඉඳලා මම බස් එකේ යනවා" කියන්නෙත් ස්කූල් වෑන් එකට දෙන ගාණ ඉතුරු කරලා මම කාර් එකක් ගන්න දෙන ඒ අසහාය දායකත්වය මයේ හිතේ.

"අපි ඔන්චිල්ලාවක් බැඳගත්තා" කියන්නෙ ඉතින් අවුරුදුවලට පෙර සූදානම. "රාජසූරිය ඇන්ටි මල්ලි බලන්න එනවා" කියන්නේ ඉඳුල්ගොඩකන්දේ ඉඳලා බයිසිකලේකුත් පැදගෙන මල්ලි බලලා දෙන්න ආපු රාජසූරිය ඇන්ටි ගැන. ඒ කාලෙ හැටියට පුදුම උදව්වක් රාජසූරිය ඇන්ටි කරේ.ඊට පස්සෙ අහන්නෙ තාත්ති එන දවස ගැන. මට මතක විදියට එන්න තිබුනේ ජූනි අග. ඒ දවස ගැන පොඩි එකෙක් විදියට ඒ කාලෙ ඇඟිලි ගැන්නා හැමදාම. ඊට පස්සේ තියෙන්නේ අපේ පැත්තෙ චාරිත්‍රයක් ගැන, "හෙට අම්මා නංගි හා මල්ලි විල්බාවේ යනවා", ඒ කියන්නෙ මාස තුනක් යද්දි විල්බාවේ පත්තිනි දේවාලෙට මල්ලි අරන් යනවා බාර ඔප්පු කරන්න. ඊට පස්සෙ තියෙන්නෙ පොඩි එකෙක් විදියට ඒ කාලෙත් අපේ කෝ කෝ නැන්දාගෙ දුව ෂර්මා පහේ ශිෂ්‍යත්වය අසමත් වුන එක ගැන තියෙන දුක ගැන "ෂර්මා ශිෂ්‍යත්වෙ පේල්, පව්නේ". මේකේ අන්තිමේට ලියුම අවසන් කරන්නෙ "තාත්තගෙන් ලියුමක් නැති නිසා වැඩි විස්තර නොමැත, තාත්තාට බුදු සරණයි". මේකනම් පොඩි කාලෙ ඉඳලා තිබුන "ගේම නම් ගේම" සීන් එකේ එකක්. තාත්තිගෙන් ලියුමක් ආවේ නැති නිසා ගේමට ලියුම කෙටියට ඉවර කරපු සීන් එකක් තියෙන්නෙ. ඉතින් මේ ලියුමට පස්සේ උපරිම තව ලියුම් දෙක තුනක් ලියන්න ඇති. මේ ලියුම දැනට අවුරුදු 30ට පෙර වගේ ආසන්න කාලෙක තාත්තා කෙනෙක් රට ගියාම පොඩි දරුවෙක්ගෙ සිතුම් පැතුම්වල් ප්‍රතිබිම්භයක් විදියට මට පේන්නෙ. හැමෝටම නොතිබුන, අද කාලයේ දරුවෙක්ට කිසි සේත්ම එකතු නොවෙන අත්දැකීමක්.

ඉතින් ඔහොම ලියුම් ලියලා කාලය ගෙවිලා තාත්ති එන දවස ආවා. නංගියි මමයි අවුරුද්දකට පස්සේ තාත්ති බලන්න උදේම ලෑස්ති වුනා අලුත් ඇඳුම් ඇඳලා සපත්තු එහෙමත් දාලා. ඊට පස්සෙ ඉස්තෝප්පුවට වෙලා ගේට්ටුව දිහා බලාගෙන හිටියා තාත්තිගෙ ඔෆිස් වාහනේ මතු වෙනකල්. මාරුවෙන් මාරුවට ගේට්ටුවයි බිත්ති ඔරලෝසුවයි අතර ඇස් දෙක එහාට මෙහාට ගියා. මතක විදියට උදේ 11කුත් ගාණකට වාහනේ ගේට්ටුව ළඟට මතුවුනා. තාත්ති ඉස්සරහ දොරෙන් බැස්සා. අඳුරගන්නත් බෑ, ලංකාවෙන් යනකොට හිටියා වගේ දෙකක් විතර, හොඳටම සුදු වෙලා. නංගියි මමයි ගේට්ටුව ළඟට දිව්වා. ඒත් තාත්ති අපිව දැක්කෙවත් නෑ. ගේට්ටුව ඇරගෙන තාත්ති ගෙදර දිහාට දුවගෙන ඇවිත් අම්මගෙ අතේ හිටපු මල්ලි අරගෙන ඉඹගෙන ඉඹගෙන ගියා. ඌ තුෂ්ණීම්භූත වෙලා මම දිහා බලාගෙන අඬන්න ගත්තා. ඊට පස්සෙ තමයි තාත්ති අපි දෙන්නව දැක්කෙ, අපිට ටිකක් අවුල් වුනත් අපි දෙන්නව අත් දෙකට වඩාගත්ත ගමන් ඔක්කොම හරි ගියා. අපිත් තාත්තිව බදාගෙන ඉඹගෙන ඉඹගෙන ගියා. ලියුම් ලිය ලියා, දවස් ගැන ගැන ගියපු අවුරුද්දක කාලය ඉවර වුනා. ටික දවසකින් පොඩි කාර් එකක් ගෙනාවා.