1999 දි අපි 10-c පන්තියේ. පංතිභාර හිටියේ ඥානසිංහ සර්.මලියදේවෙ ඥානසිංහ සර්ගෙන් ඉගෙන තියෙනවානම් අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නෑ කාටවත්. ඒ කාලෙ දැක්කත් කොරවෙනවා. සර් කළුම කළුයි. මල පැන්නම මූණ දිහා බලන්නත් අමාරුයි. උගන්නන වැඩේ නියමෙටම කරපු සර් කෙනෙක්. ඒ වගේම තමන්ගේ පන්තියේ එකෙක් මොකක් හරි කරලා මාට්ටු වුනොත් විනාසයි. සිංහල සාහිත්යයේ උගන්නපු කවි පන්ති ඔක්කොම කට පාඩම් දෙන්න ඕන තේරුමත් එක්කම. වැරදුනොත් කවියට වේවැල් පාරවල් දෙකයි, තේරුමට වේවැල් පාරවල් දෙකයි. අදටත් මට අයියනායක කවි පන්තියෙ සමහර කවි මතකයි ඒ කරපු කිරිල්ලට.
බුද ගුරු සනි හිරුට හිමි හැම දවස්වල
මේ සන්හිඳේ එලියක් ඇත සවස්කල
ලෙඩ දුක් වලින් මිදුමට බාරයක් කල
හැමදෙන එතැන රැස්වෙති ගමගෙවල්වල
මට මතකයි දවසක් මට එහා පැත්තේ හිටපු අපේ රජිතයා (Rajitha Chandradasa) "මගේ රට" කවි පන්තියේ කවි පාඩම් දෙනවා. ඒ කවියක එක පද පෙලක් තියෙනවා "මුව මී ගෝන ඇත් සේනා යුතු වනය" කියලා. රජිතයා කවිය හරියටම කියලා තේරුම කියන්න පටන් ගත්තා. "මුවෝ, ගෝන්නු, ඇත්තු වගේ සතුන්ගෙන් පිරුනු වනාන්තර" කියලා රජිතයා කියද්දීම, "චන්ද්රදාස, උඹට එක සත්තු ජාතියක් අමතක වුනා, ආපහු කියපන් හරියට මගෙන් කන්නේ නැතිව". වේවැලත් උල් කරගෙන සර් නැගිට්ටා පුටුවෙන්. රජිතයා ආපහු තේරුම පටන් ගත්තා "මුවෝ, මීයො, ගෝන්නු, ඇත්තු වගේ සතුන්ගෙන් පිරුනු වනාන්තර" රජිතයා කියපු ගමන් සර්ගෙ මල මාරු වුනා. "චන්ද්රදාස, දැනගනින් මම තොගේ මීයා කපනවා, මම තොට උගන්නද්දී මීයෙක් ගැන කියලා දුන්නද බූරුවො, ආපහු හරියට කියපන් කල්පනා කරලා. මම තොට තව එක පාරක් දෙනවා" වේවැල දෙපැත්තට අඹර අඹර සර් කිව්වා. රජිතයා සට සට ගාලා වෙව්ලනවා. රජිතයා මගේ සුපිරි බොක්ක නිසා අවදානමක් අරගෙන ශේප් එකේ ඇහෙන නෑහෙන ගානට මම උට කිව්වා "මීයෝ නෙමේ බං මීමින්නො". වාසනාවට උට ඇහුනා. "මුවෝ, මීමින්නෝ, ගෝන්නු, ඇත්තු වගේ සතුන්ගෙන් පිරුනු වනාන්තර" රජිතය හරියටම කිව්වා. "ජයවීර, තෝ කිව්වා නේද මුට?". "අනේ නෑ සර්" මම කිව්වා. මම දිහා ටික වෙලාවක් කන්න වගේ බලන් ඉඳලා සර් ආපහු වැඩේ පටන්ගත්තා.
සාමාන්යයෙන් සර්ගේ වේවැල් පාරක රහ හොඳටම දන්නේ මිලින්දයා(Milinda Rajapaksha). ඌ ඒ කාලෙ උදේ රෑ නැතිව කැඩෙටින් කරනවා. ඒක නිසා ඌ කවි පාඩම් කරන්නෙ නෑ. කැඩෙටින්වල කාලා පුරුද්දට මිලින්දයා සර්ගෙනුත් කාලා නිකන් ඉන්නවා. මිලින්දයා හමුදාවේ වගේ සර් වේවැල් පාර දෙද්දී රිදෙන්නෙ නෑ වගේ ඉන්නවා. සර් වේවැල පිටිපස්සට උපරිම ඇදලා දුන්නම අතට වදින වේවැල් පාර නතර වෙන්නි ඩෙස්ක් එකෙත් වැදිලා. "මිලියා, උඹට රිදෙන්නේ නැද්ද බං?" මම දවසක් හවස් වෙලා ඇහුවා. "රීදෙනවා හු***, චූ යන්නේ නැති ටික විතරයි" මිලියා කිව්වා. ඒක නිසා ගොඩක් උන් සිංහල සාහිත්යය බොක්කෙන්ම කරා කවිය හරියට කියලා විතරක් බේරෙන්න බැරි නිසා.
දවසක් සර් මට කතා කරා ළඟට. "අයිසෙ ජයවීර, තමුසෙගේ තාත්තා ජල සම්පත් මණ්ඩලේ නේද? මට පොඩි උදව්වක් කරගන්න පුලුවන්ද?" සර් ඇහුවා. මමත් ඉතින් ෆුල් බොක්කෙන්ම "ඔව් සර්, කියන්න". "අපේ ගෙදර ළිඳේ වතුරෙ රහ පොඩ්ඩක් අවුල්, මට තමුසෙගේ තාත්තාට කියලා මේක පොඩ්ඩක් ටෙස්ට් කරගන්න පුලුවන් වෙයිද?", "සර්, මම තාත්තගෙන් අහලා බලන්නම්" කියලා එදා හවස ගෙදර ගිහින් තාත්තාට මේ ගැන කිව්වා. තාත්තා කිව්වා "සර්ට කියන්න පිරිසිදු බෝතලේකට වතුර බෝතලයක් දාගෙන ගෙනත් දෙන්න, මම කරල දෙන්නම්". මම සර්ට ඊළඟ දවසෙ මේ ගැන කිව්වාම සර් ඊළඟ දවසේම උදේ පාන්දර ඉස්කෝලෙ පටන් ගන්නත් කලින් වතුර සාම්පලයක් අලුත්ම බෝතලයක දාලා ගෙනත් දුන්නා. මමත් මේක බෑග් එකට දාගත්තා. නරයා(Amila Narasingha) හිටියෙ මම ළඟම ඩෙස්ක් එකක.නරයා ඒ කාලේ හොස්ටල් ඉඳලා එන්නේ. ඉන්ටවල් එක ඉවර වෙලා මම එලියට ගිහින් අත හෝදාගෙන ආවා. ඇවිත් මගේ වතුර බෝතලය ගන්න බෑග් එකට අත දැම්මා විතරයි සර් දුන්න වතුර බෝතලය දැක්කා. මට තරු විසික් වුනා. පුරවලා අතට දුන්න වතුර බෝතලේ බාගෙයක්වත් නෑ වතුර. "නරේ, උඹ මේකෙන් වතුර බිව්වද?" වෙනදටත් මගේ වතුර බෝතලෙන් නරයා කිසි ගේමක් නැතිව වතුර බොන නිසා මම සැකේට ඇහුවා. නරයා සුපුරුදු හිනාවෙන්, "ඔව් බං තව වතුර බෝතලේකුත් තියෙන එකේ මම වතුර බීලා අතත් හේදුවා" කිව්වා. මට නිකන් කලන්තේ වගේ. නරයා "ඇයි බං, අවුලක්ද?", මම නරයට සම්පූර්ණ විස්තරේ කිව්වා. නරයගෙත් ඉහින් කනින් දාඩිය දානවා. පුස්තකාලේ හිටපු මරුමුස් ගෑනු මනුස්සයට නරයා කුණුහරුපයක් කියලා ඒ ගෑනි ඥාණසිංහ සර්ට ඕක කිව්වාට පස්සේ නරයට නෙලපු නෙලිල්ල ආපහු නරයටයි මටයි දෙන්නටම මතක් වුනා. "මොකද බං කරන්නේ" නරයාට ඇඬිලා. "අපි ටැප් එකෙන් වතුර එකක් පුරවලා තාත්තාට දෙමුද?" නරයා අහනවා. "යකෝ, වෙන එකෙක්ටනම් ඕක කරන්න පුලුවන්, ඥානයාට ඕක කරලා මාට්ටු වුනොත් අපි දෙන්න ඉඳලා ඉවරයි" මම කිව්වා. අන්තිමේට දෙන්නම කල්පනා කරලා සර්ට ඇත්ත කතාව කියන්න එකඟ වුනා.
අපි මධ්ය අංශයේ ඔෆිස් එක ළඟට යනකොට සර් ඉන්නවා ඇතුලේ. "එක්ස්කියුස් මී සර්" කියලා ඇතුලට යද්දීම, "මට තොපි දෙන්නම එන විදියනම් දිරවන්නේ නෑ" සර් කිව්වා. මම හිත හදාගෙන අමාරුවෙන් සර්ට විස්තරේ කිව්වා. සර් නරයා දිහා කන්න වගේ බලන් ඉන්නවා, නරයා බිම බලාගෙන ඉන්නවා දැන් කන්න වෙයි දැන් කන්න වෙයි කියලා. "නරසිංහ දැන් මූ කියන්නේ තෝ මුගේ බෑග් එකට අත දාලා වතුර බෝතලේ අරන් බිව්වා කියලද?", "ඔව් සර්" නරයා බිම බලාගෙනම කියනවා. "ඈ බල්ලො, තෝ මුගෙන් අහන්නේවත් නැතිවද ඔය අත දාන්නේ?", "ඔව් සර්" නරයා කිව්වා. සර් පුපුරන්න වගේ, මොකෙන් මොකක් වෙයිද කියලා හිතාගන්න බෑ. "නරසිංහ, මම තොට ගහන්නේ නෑ.තේරෙන බාසාවෙන් කියන්නම්, හැබැයි තෝ මීට පස්සේ ජීවිතේට අනුන්ගෙ හු**වල්වලට අත දාලා අහු වෙන්න එපා. පලයන් යන්න තොලොංචි වෙලා". නරයා හෙමින් එලියට ගියා. "ජයවීර, මම උඹට ආපහු එකක් ගෙනල්ලා දෙන්නම්, බෝතලේ දීපන්" කියලා සර් බෝතලෙ ඉල්ලගත්තා. මාත් එලියට ආවාම අපි දෙන්නටම නිවන් ගියා වගේ. ඥාන්සිංහ සර්ගෙන් එකක්වත් කාපු නැති එකම ඇති කියලා හිත හදාගත්තා. සර් ආපහු වතුර බෝතලයක් ගෙනත් දුන්නා. මම තාත්තට කියලා වැඩේ කරලා දුන්නා.
මේ වගේ රසවත් අත්දැකීම් එක්ක සර් මොනතරම් සැර වුනත් අපි සර්ට ගරු කරා. සර් එක්ක මේ වගේ ගොඩක් අත්දැකීම පන්තියෙ ගොඩක් උන්ට තිබුනා. පන්තියෙ ගොඩක් දෙනා ඕලෙවල් සිංහල සාහිත්යය පහසුවෙන්ම සහ ඉහලින්ම සමත් වුනා. සර්ගේ පුතාව(Akalanka Disanayaka) ස්කවුටින්වලට එවද්දි සර් කිව්වේ "ජයවීර, මම උඹ ඉන්න නිසා තමයි මගේ එකා ස්කවුටින් එවන්නෙ, ඌව පොඩ්ඩක් බලපන්" කියලා. අදටත් සර් වගේ ගුරු දෙවිවරුන්ට අපි එදා වගේම ගරු කරනවා. මීට සර්ගෙ ජයවීර....
No comments:
Post a Comment