කොරෝනා ලියවිලි 7 - කල්ලා සර්

වෙසක් එකත් ඉවරවුනා. පහුගිය කාලෙනම් වැඩ ඉවර වෙලාවට අලුතින් හදපු "මලිදෙව් මතක - අතිශයින්ම ඇත්තුන්ට පමණයි" කියන බුකියේ අපේ ගෘප් එකට නිතර ගියා. එතනට ටික වෙලාවකට ගියාම ආපහු ඉස්කෝලෙ ගියා වගේ තමයි. හැමෝම තම තමන්ගේ කාලෙ විනෝදාත්මක මතක ගොඩාක් එකතු කරලා. මලියදේවෙට පහර ගහපු "The Island Journal" කියලා ෆේස්බුක් පේජ් එකක් කොල්ලො ටික එකතු වෙලා කුඩේ කුඩු වෙන්නම බුකියෙන් අතුගාලා දැම්මා. ආපහු වෙනම එකක් පටන් ගත්තා. ඒකත් පැයක්වත් තිබුනේ නෑ. "Devans & Devians" ගෘප් එකෙනුත් ලොකු සහයෝගයක් ලැබුනා වැඩේදි. ඒ ගෲප් එකේ පටන් ගත්ත කවි මඩුව බුකියේ කවදාවත දැකල නැති විදියට මලියදේව ගර්ල්ස් පරණ කෙල්ලො ටිකයි මලියදේවේ කොල්ලො ටිකයි කවියෙන් හැප්පුනා. ජීවිතේට කවි ලියලා නැති මාත් දෙකක් දාගෙන කවි ලිව්වා. කෙල්ලොන්ට පරදින්න පුලුවන්ද එහෙමත්? කොහොමෙන් හරි මේ ගෲප් දෙකේම තව චරිතයක් ගැන හැමෝම නිතර කියන්න ගත්තා. ඒ තමයි කල්ලා සර්. ඒ ඔක්කොම බල්ද්දී කල්ලා සර් ගැන නොලියා ඉන්න බෑ.

සර්ගෙ නම චන්ද්රසේන වුනාට ඉස්කෝලෙ ගුරුවරයෙක් දෙන්නෙක් ඉඳලා හිටලා චන්ද්රසේන සර් කිව්වට හැමෝම සර්ට ආදරේට කිව්වේ කල්ලා සර් කියලා. ඒක අපි සර්ගෙන් ඉගෙනගන්න පටන්ගත්ත 2001 අවුරුද්ද හා සමකාලීනව පටබැඳුන නමක් නෙමි. කල්ලා සර් 1970 දශකයේ මුල් කාලෙ මුලින්ම ඇවිත් උගන්නන්න ඇවිත් තියෙන්නෙ අපේ තාත්තලාගේ පන්තියට. තාත්තලාත් කියලා තියෙන්නේ ඒ කාලේ ඉඳලාම කල්ලා සර් කියලා. කල්ලා සර් වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම කොල්ලො එක්ක ෆිට් වෙන චරිතයක්. හැමෝම සර් එක්කත් ෆිට්. සර් හැමෝටම අමතන්නේ එකම විදියට. ආදරේට ගොඩක් වෙලාවට කියන්නේ HP, එහෙමත් නැතිනම් WP වගේ ඒවා. කොල්ලො විතරක් ඉන්න ඉස්කෝලෙක උසස් පෙල කොල්ලො ටිකත් එක්ක සර්ටම ආවේණික විදියකට තමයි සර් වැඩකටයුතු කරගෙන ගියේ. සර්ගේ විෂය තමයි Physics. අපි උසස් පෙළට යද්දී සර් තමයි විද්යා අංශයේ අංශ ප්රධාන තනතුර දැරුවේ. අපිට උගන්නපු අනික් ගුරුවරුත් සර්ගේම ගෝලයො ඉස්කෝලෙ කාලේ. සර් අපිට ඉස්කෝලෙ ඉගැන්නුවේ නෑ, ඒත් අපි සර්ගෙ පන්ති ගියා. ගොඩක්ම සර් එක්ක විනෝදෙන් ඉන්න. සර් උගන්නන්නෙත් සර්ටම ආවේණික විහිලු තහලු කර කර. සද්දේ වැඩිනම් කොල්ලො ළඟට ඇවිත් කෙල්ලොන්ට ඇහෙන්නෙ නැති වෙන්න පොඩි කුණුහරුපයක් එහෙම කණට කොඳුරලා යනවා.

කල්ලා සර්ගෙ පලවෙනි පන්තිය අපි සෙට් කරගත්තෙ මල්ලවපිටියෙ පල්ලිය ළඟ පන්ති කාමරයක. ඒක සංවිධානය කරේ නිපුනයා(Nipuna Sankalpa). රජිතයයි(Rajitha Chandradasa) මමයි නිපුනයයි ඒකෙ ප්රධාන ශිෂ්යයෝ. වැඩිකල් දුවපු පන්තියක් නෙමි. සර්ගෙ අනික් අනන්යතාවය තමයි සර්ගෙ පරණ බයික් හුචක්කුව. වැස්සෙ නැත්නම් සර්ගේ ගමනාගමනය ඒකෙම තමයි. මල්ලවපිටියෙ පන්තියට ආපුවාම මම කොහොමහරි කරන්නේ සර්ගෙ බයික් එකේ යතුර උස්සන එක. සර් බෝඩ් එක බලන් ගාණක් ලිය්ද්දි වගේ යතුර ඇරගෙන මගේ සාක්කුවට දාගන්නවා. පන්තිය ඉවර වුන ගමන් සර් බඩු ටික අහුරගන්න ටිකට මම බයික් එක අරන් මල්ලවපිටියේ බේකරියට යනවා. ගිහින් පෝරණයෙන් බාපු ගමන් තියෙන මාළු බනිස් අරන් එනවා. බයික් එක ආපහු එනවා දකිද්දී සර්ගේ දත් ටික ඈතට පේනවා. "කොහෙද HP ඕකත් අරන් ගියේ?" සර් අහනවා. "බනිස් ගේන්න" කියලා මම කියද්දී, "ඈ යකෝ? තොගේ අම්මාගෙ අප්පගේ බයික් එකද ඔහොම අරන් යන්න?" සර් හිනාවෙලාම කියනවා. සර්ටත් බනිස් එකක් දුන්නාම "අඩේ, මේක උණුවට රහයිනේ බං" කියලා අපිත් එක්කම බනිස් එකක් කාලා සර් පිටත් වෙනවා. ඊට පස්සේ දවස්වල පන්ති ඉවරවුනාම "ජයවීර, අර උණු උණු බනිස් ටිකක් අරන් වරෙන්කො බං" කියල බයික් එකයි සල්ලියි සර්ම දෙනවා. ඒ පන්තියෙන්නම් සර්ට වැඩි ලාභයක් තිබුනේ නෑ මයෙ හිතේ.

පස්සේ සර්ගෙ තිබුනා සෙනසුරාදා පාන්දර 5.30 ට පටන්ගන්න පන්තියක්. ඒකටත් මම යන්න පටන් ගත්තා. සර් මම ඒ පන්තියට ආවාම කිව්වේ. "ජයවීර, තෝනම් මගේ ජන්මාන්තර වයිරක්කාරයෙක්, ඇයි යකෝ මේකටත් ආවේ?" කියලා. මේ පන්තියට යන්නෙම ආතල් එකක් ගන්න. උදේ පාන්දර 5ට විතර ගිහින් YMBA එකට යන පාරේ පාර දෙකට බෙදෙන තැන මමයි අපේ කසුන් අලහකෝනයයි සිගරැට් 2-3 ක් බොනවා පන්තිය පටන් ගන්න කලින්. කීයටවත් සර් ඒ පැත්තෙන් පන්තියට එන්නේ නෑ කියලා අපි දෙන්නා බැම්ම උඩ පැය බාහයක් විතර සිගරැට් ටික බොන්නේ ඒකේ ආතල් එක උපරිමේට ගන්න ගමන්. බයික් එකක් ආවා එක පාරටම, ඇවිත් නැවැත්තුවා. බල්ද්දී සර්. "මගේ පුතාලා උදේම වැඩ පටන් ගෙන වගේ" සර් අහද්දි අපි දෙන්නගෙම අතේ තාමත් පත්තුවෙන සිගරට් දෙකම. "යමු සර්, අපි එන්නම්" මම ඇඹරෙමින් කියලා සිගරට් එක විසිකරන්න යද්දී "විසිකරන්න එපා යකෝ, තාම 5:20, ඉතුරු ටිකත් ගහලාම වරෙන් මයෙ අම්මා" කියලා සර් යන්න ගියා. අපි දෙන්නා පන්තියට යද්දි සර් කණ්ණාඩිය යටින් බලාගෙන ඉඳලා හිනා වෙලා උගන්නන්න පටන්ගත්තා.

ඔය පන්තියෙ මාත් එක්ක සර්ට හිටපු අනික් වදකාරයා තමයි අපේ වෙඩිසිංහ එහෙමත් නැත්නම් වෙඩ්ඩා. වෙඩ්ඩයි මමයි දකිද්දී සර් අපි දෙන්නටම කියන්නෙ "ගුඩ් මෝනිං මගේ HP ලා දෙන්නා, අදවත් පන්තියෙ ගාණක් දෙකක් හදපන්කො මයේ පුතේ මෙතන ඉන්න ගෑනු දිහා කන්න වගේ බල බල ඉන්නේ නැතිව" කියලා. උදේ හත වගේ වෙද්දි ගතිකේ තියෙන අනික් පන්තිවලට කෙල්ලො එන්න පටන් ගන්නවා. ඇවිත් දොර ළඟ හිටගන්නව උඩ තට්ටුවට යන්න. පල්ලෙහාම තට්ටුවේ තිබුන අපේ පන්තියෙ දොර ළඟින් ඔක්කොම පේනවා. වෙඩ්ඩයි මගෙයි වැඩේ උන් දිහා බලාගෙන උන්ට ලයින් දෙන එක. සර් ඕක දැක්කම කියන්නේ "අනේ මගේ HP ලා දෙන්නටම මම සල්ලි දෙන්නම්, ගෙදරට වෙලා හිටපන්කෝ" කියලා. එහෙම කියලා සර් අර දොර වහනවා. සර් ආපහු ගාණක් හදන්න අනික් පැත්ත හැරුණ ගමන් අපි දෙන්නගෙන් එකෙක් අර දොර ආපහු ඇරලා ඇවිත් ලයින් දෙන වැඩේ පටන් ගන්නවා. සර් ආපහු දොර ඇරලා කියල දැක්කම සද්දේ පිට නොවෙන්නම කුණුහරුප ටිකක් මුමුණනවා හිනාවෙවී අපි දෙන්න දිහා බලාගෙන.පන්තිය ඉවර වුනාම අපි ළඟට ඇවිත් ආයි මොනා හරි කියලා ව්හිලුවක් කරලා යනවා.

මේ විදියට සර් මම එක්ක උපරිම ෆිට් වුනා.ඉස්කෝලෙදි පීරියඩ් එකක් කට් එක දාලා යද්දී සර්ව මූණට හම්බුනොත් අහන්නේ "අනේ මගේ HP කොහෙද යන්නේ මයෙ අම්මා?" කියලා. "පන්තියෙ ඉන්න බෑ වගේ. අනික පිසික්ස්නෙ සර්, සර් නියමෙටම උගන්නපු පාඩමක් යන්නේ. ඕවා අහලා සර් හොඳට කියලා දුන්න පාඩමක් නිකන් අප්සෙට් කරගන්න ඕන නෑනෙ සර්" කියලා මම කියනකොට "තොගෙ උත්තර තමයි උත්තර, එක අතකට කොහෙ හරි පලයන්. අර උගන්නන මනුස්සයාට පාඩුවෙ ඉන්න පුලුවන්නෙ. දුප් බල්ලා" කියලා බොරුවට අතකුත් උස්සලා සර් කියනවා. "එහෙනම් සර් පොඩි රවුමක් ගහල එන්නම්" මම කියද්දි. "පල ඕන දිහාවක, හැබැයි ප්රින්සිපල්ට මාට්ටුවෙලා කන්නේ නැතිව ආපහු වරෙන්" කියලා සර් කියනවා. දවසක් සර් අපේ බිල්ඩිම වටේ යනකොට අපේ පන්තියෙ උන් කෑ ගහ ගහ ඉන්නවා. මමත් උපරිමේට ඇවිත් ඉන්නවා දැකලා සර් බලාගෙන ඉඳලා මට එන්න කියලා සර් කියනවා "මම හිතුවා සද්දේ එනකොට තෝ මෙලහට පන්තියෙ ඇති කියලා". එහෙම කියලා විහිලුවෙන්ම බඩට ඇනලා සර් යන්න ගියා.

ඔය වගේම දවසක් මම පිටිපස්සේ තාප්පෙන් පැනලා කලින් යනවා.HNB එක ළඟින් මතු වෙලා St Annes එක පහු කරලා කොන්වන්ට් එක පැත්තෙන් කොළඹ පාරට යන ගමන් හිටියෙ. වෙලාව උදේ 11 ට විතර වගේ. දැන් LOLC එක වංගුවෙන් යද්දීම කල්ලා සර් බයික් එකේ එනවා. මාත් දැක්කෙ නෑ වගේ යන්න යද්දීම සර් බයික් එක නැවැත්තුවා. "ජයවීර, මගේ HP කොහෙද යන්නේ" සර් කණ්ණාඩිය යටින් බලාගෙන ඇහුවා. "මම ගෙදර යනවා සර්" මම කිව්වා. "ඈ බොල බල්ලො, තොට ඕන වෙලාවට ගෙදර යන්න මලියදේවේ තොගෙ අම්මගෙ අප්පාගේ බූදලයක්ද? නැගපිය බයික් එකට" සර් හිනා වෙවීම කිව්වා. "දැන් සර් කොහෙද මේ අවේලාවේ රවුං ගහන්නේ" මමත් විහිලුවෙන්ම ඇහුවා. "මගේ පුතේ, එහෙනම් පරිස්සමින් ගෙදර පලයන්, මාත් යන්නම්. බුදුසරණයි" කියලා සර් යන්න ගියා. පස්සේ දවසේ ඉස්කෝලේදි සර් හම්බුනාම "අද තෝ කලින් යන්නේ නැද්ද ගෙදර?", "අද කම්මැලියි සර්" මම කිව්වා. "එහෙනම් පලයන් WP පන්තියට" කියලා ආයිත් බඩට අනිනවා විහිලුවෙන්ම.

සර් එක්ක විහිළුවෙන් අපේ කාලය ගෙවිලා ගියා ඒලෙවල් අවුරුදු දෙකම. කෙනෙක්ට හිතෙන්න පුලුවන් මෙහෙමත් සර්ලා ඉන්නවද කියලා. ඒත් ඒ තමයි කල්ලා සර්. ඒත් සර් විශ්රාම අරන් ටික කාලෙකින් තදබල විදියට අසනීප වුනා. ඒ කාලෙ වෙද්දීත් මමත් කොළඹ. සර්ට අමාරුයි කියලා නාරාහේන්පිට ආසිරි සර්ජිකල් එකේ නතර කරලා කියලා ආරංචි වුනා. මම තාත්තත් එක්කම ගියා සර්ව බලන්න. කාමරය ඇතුලට යනකොටම තාත්තටයි මටයි දෙන්නටම ඇඬුනා. සර් හිටියේ හොඳටම අසාධ්ය තත්වයක. සර්ට කතා කරන්න පුලුවන්කමක් තිබුනේ නෑ. ඒත් අත් දෙක දික් කරලා තාත්තාගේ මගෙයි අත් දෙක අල්ලගත්තා. සර්ගෙ ඇස්වලින් කඳුලු වැගිරෙන්න පටන්ගත්තා. මම ඒ කාමරේ ඇතුලේ කාගෙන ඉඳලා එලියට ආවා. එලියට ඇවිත් තාත්තත් එක්ක වාහනේ එනගමන් කෑගහල ඇඬුවා. පස්සේ තාත්තාත් වාහනේ පැත්තකින් නැවැත්තුවා. අපි දෙන්නගෙම ආදරණිය කල්ලා සර් නිසා අපි දෙන්නටම ඒක දරාගන්න ලේසි වුනේ නෑ. ටික දවසකින් අපි හැමෝම ආදරය කරපු කල්ලා සර් අපිව දාලා ගියා. සර් අපි දාලා ගියත් ඒ මතක මලියදේවේ සර් එක්ක හිටපු හැමෝගෙම හිත්වල ආදරෙන් තැන්පත් වෙලා තියෙනවා කියන එක මට ඉරහඳ වගේ විස්වාසයි. ආදරෙයි "කල්ලා" සර්. මීට සර්ගෙ සොඳුරු වයිරක්කාරයා...ජයවීර