කොරෝනා ලියවිලි 8 – CIMA නොහොත් සිමා

කොරෝනා කතන්දරේ තාම ඇදීගෙන යනවා. පහුගිය කාලේ ගොඩක්ම ලිව්වේ ඉස්කෝලෙ කාලෙ වුන රසවත් සිදුවීම්. මේ ලියන්න යන්නේ ජීවිතේ කරපු ලොකුම මෝඩකමක්ද කියලා තාමත් හරියට තේරෙන්නෙ නැති වෙන දෙයක් වෙන්නේ හොඳටනේ කියලානේ තාම හිතාගෙන ඉන්න තවත් එක ගොන් වැඩක්. ඒලෙවල් ලියලා රිසාල්ට් එකත් ඇවිත් කැම්පස් පටන් ගන්නකල් කාලෙ ගතවුනේ එක එක කිසිම අරමුණක් නැති වැඩ එක්ක. අවුරුද්දක් විතර තිබුන නිසා එක එක වැඩ ගොඩක් කරා. සතියේ දවස් වලට නුවර හන්තානේ ලොකුඅම්මලාගේ ගෙදර ගිහින් මගේ බොක්කෙ ෆිට් එක වෙන උදිත (Uditha Liyanage) මලයාට ටොකු ඇන ඇන ඕලෙවල් ගණිතයෙ ගණන් හැදෙව්වා. දවල් වෙලාවට නුවර ටවුමේ ඇවිද්දා හිස හැරුණු අතේ. කෝච්චි පාර දිගේ ඔහේ ඇවිද්දා. වික්ටරි රෙස්ටොරන්ට එකට ගිහින් තනියම පොඩි අඩියකුත් ගහනවා.බ්රිටිශ් කවුන්සිල් එකේ එන්ග්ලිශ් කෝස් එකකුත් කරා. කුරුණෑගල හිටියොත් අවාරෙට පොල් වැටෙනවා වගේ තිලක් අමරතුංග සර්ගේ ස්පෝකන් එන්ග්ලිශ් පන්ති යනවා. දුමානිත් එක්කත් පොඩි පොඩි රවුම් හොරාට යනවා. නරයගෙයි(Amila Narasingha) ශාලිකයගෙයි (Shalika Jayarathna) අකලංකයගෙයි (Akalanka Senevirathne) නිපුනයගෙයි(Nipuna Sankalpa) ගෙවල්වල යනවා. ට්රිප් යනවා හිතෙන හිතෙන තැන්වල.

ඔහොම හිටපු ජීවිතේට කෙලවෙන කෝල් එකක් දවසක් ආවා නුවර ලොකුඅම්මලාගෙ ගෙදර ඉද්දී. කැම්පස් පටන් ගන්න මාස හයක් වගේ කිට්ටු කරලා ආවේ මතක විදියට. "මචං ජයා, මම ලබන සතියේ සිමා කරන්න යනවා. උඹ සෙට් වෙනවද?" අසිතයා(Asitha Bandara) තමයි කෝල් එක දුන්නේ. "මොකක්ද බං ඒ? ලාවට අහලා තියෙනවා. කොහෙද තියෙන්නේ කුරුණෑගලද?" මම ඇහුවා. "කුරුණෑගල මොන සිමාද බං, කොළඹ තියෙන්නෙ. මැනේජ්මන්ට් අකවුන්ටන්සි ගැන සටිෆිකේට් එකක් බං, වරෙන් කරමු" අසිතයා දැන් විස්තර කරනවා. "මැත්ස් කරපු උන්ට සෙට් වෙනවද බං? අනේ මන්දා" මම කියනකොට "ඔව් ඔව්, වරෙන් කරමු. උඹ එනවානම් මට කියපන්. මමනම් කොහොමහරි කරන්න තමයි ඉන්නේ" කියලා මූ හෙන ගාණකුත් කිව්වා කෝස් ෆීස් විදියට. මම ඉතින් ඒ කාලෙ වැටෙන වලක තනියම වැටෙන්නෙ නෑ ඉතින්. අකලංකයත් ඇදගෙනම තමයි වැටුනොත්. ඒ වෙලාවෙම ගත්තා අකලංකයට කෝල් එකක්. "ඔව් කියපන්" උගේ සුපුරුදු ටෝන් එකෙන් ඇහුවා. "මචං අසිතයා කතා කරා සිමාද මොකක්ද එකක් කරන්න. මාත් මේ හිතුවේ නිකන් ඉන්න එකේ කරමු කියලා, කොළඹ තියෙන්නේ ක්ලාසස්. උඹ එනවද?" මම විස්තරේ කිව්වා. "මොකක්ද ඕක කරපුවාම වෙන්නේ? මම දන්නේ නෑ. උඹත් යනවානම් මාත් සෙට් වෙන්නම්" අකලංකයා කිව්වා. "සටිෆිකේට් එකකුත් හම්බෙනවලු බං, කරල දාමු" කියලා දැන් ඉතින් අපි දෙන්නම අසිතයත් එක්ක වැඩේට සෙට්. ගෙවල්වලටත් දුන්නා දොඹෙන් ටෝක්ස් ටිකක්. ඔහේ නිකන් ගෙදරට වෙලා ඉන්නෙ එකේ මොනා හරි වැදගත් දෙයක් කරපු දෙන් කියලා ගෙවල්වලිනුත් හිතන්න ඇති.

සතියේ දවසක කෝස් එකට රෙජිස්ටර් වෙන්න කියලා මමයි අකලංකයයි අසිතයයි ගියා කොළඹ. කොණ්ඩෙත් ඔහේ වවාගෙන සුපුරුදු ගොඩයො වගේ අපි තුන්දෙනාම ගියේ කොල්ලුපිටියේ සිමා කෝස් එක කරන විස්ඩම් එකට. අපේ තාත්තාත් කොළඹ ඔෆිස් එකේ ඉඳලා ඇවිත් තිබුනා විස්ඩම් එකට. ගියාම තමයි වැඩේ බරපතලකම තේරුණේ. ඒ කාලේ කුරුණෑගල දකින්න නැති අමුතු ආකාරයේ කොළඹ කෑලි එහෙම අම්බානක. කඩ්ඩෙන් කොටනවා ඇහෙනවා සට පට ගාලා. උන් අපි දිහා බැලුවේ පිටසක්වල උන් දිහා බලනවා වගේ. අකලංකයයි මමයි මූණට මූණ බලං හිටියේ කොර වෙලා. කෝස් එකට රෙජිස්ටර් වෙන්න ගිය ගමන් එතන හිටපු ගෑනිත් කොටන්න ගත්තා කඩ්ඩෙන්ම. ඒ වෙලේ තාත්තාව ඉස්සරහට දාලා බේරගත්තා වැඩේ. බර ගාණක් ගෙවලා සබ්ජෙක්ට් පහටම රෙජිස්ටර් වුනා. හෙන කෝස් මැටිරියල් ගොඩකුත් දුන්නා. වැඩේ හිතපු තරම් ලේසියෙන් සටිෆිකේට් ගන්න වැඩක් නෙමි කියලා තේරෙනකොට පහු වෙලා වැඩියි. "යකෝ මේක මේ අවුරුදු ගාණක් ඇදෙන සීන් එකක්නේ" අකලංකයා ශේප් එකේ කියනවා. හැබැයි වටේ පිටේ දැක්කම ඔන්න ඔහේ කරමු කියලා හිත හදාගෙන වැඩේට ලෑස්ති වෙලා ගෙදර ආවා. ලොකුම අවුල තිබුනේ කෝස් එක යන්නේ කඩ්ඩෙන්. ජීවිතේට කඩ්ඩෙන් කෝස් එකක් කරලා තිබුනේ නෑ. ඕලෙවල් කඩ්ඩට ඩිස්ටින්ක්ශන් එකක් තිබුනාට කඩ්ඩෙන් කියලා එකම එක පොතයි ඒ වෙද්දී කියවලා තිබුනේ. ඒ මඩොල් දූවේ එන්ග්ලිශ් පොත. ඒකත් තේරුණේ ඒකේ සිංහල පොත කියවලා තිබුන නිසා. ඒලෙවල් කඩ්ඩ ඒ අස්සේ ෆේල් දෙවැනි සැරේ. පලවෙනි පේපර් එකේ පොඩ්ඩක් ලිය ලිය ඉද්දී ශාලිකයා ගේම කෝල් කරලා ඇතාගලේ එක්කරගෙන ගියා පොඩි අඩියක් ගහලා දෙවෙනි පේපර් එක ලියන්න එමු ආපහු කියලා. ගියා ගියාමයි ඇතාගල කැලේ අස්සේ වැඩිවුන පාර ආයි දෙවෙනි පේපර් එක ලියන්න එන්න වුනේ නෑ. අදටත් ඒලෙවල් සටිෆිකේට් එකේ එන්ග්ලිශ් ෆේල්. විලි ලැජ්ජාවයි.

කොහොමහරි කෝස් එක පටන් ගන්න දවස ආවා සතිඅන්තේ. අකලංකයයි, අසිතයයි, මමයි පාන්දර හතරයි ගාණකට වගේ බස් එකේ නගිනවා කුරුණෑගලින්. දෙයියනේ කියලා පැය එක හමාරෙන් විතර එනවා ඩීඑස් බස් එක කණ පැලෙන්න අජිත් මුතුකුමාරණගේ සිංදු ටිකත් දාලා. ඒක තමයි දරාගන්නම බැරිම. උදේ හය හමාර වෙද්දී අපි එතන. ටික වෙලාවක් යද්දී මෙන්න අපේ පරාත් (Parakrama Ratnayake) ඇවිල්ලා. දැන් ඉතින් අපි මලියදේවෙන්ම හතර දෙනෙක්. පොඩි ගැම්මක් ආවා හතර දෙනාම ඉන්න නිසා. එතනම තියෙන ලක්මාලි හෝටලෙන් උදේට කාලා එහෙම හතර දෙනාම ගියා පන්තිය ඇතුලට. කඩ්ඩේ අවුල නිසා ගියේ ඉතින් පිටිපස්සේ පේලියකට. අපිට ඉතින් හෙනම ආගන්තුකයි සීන් එක. කලාස් එක ඒසී කරලා පොශ් පොශ් කෙල්ලො කොල්ලො වට කරගෙන. අපේ ගොඩේ ලුක් එකත් එක්ක අපේ පේලියට කොළඹ එකෙක්වත් එන්නෙත් නෑ. ඔහොම ඉද්දී තවත් අපි වගේම ගොඩේ ලුක් එකක් තියෙන පොරකුත් ඇවිත් අපිත් එක්ක සෙට් වුනා. උගේ ගමත් අහලා බලපුවාම නාත්තණ්ඩිය. උගේ නම උදාර(Udara Wijesinghe) වුනාට අපි උට ටික දවසක් යද්දී කිව්වේ නාතයා කියලා. ඔන්න ක්ලාස් එක පටන් ගත්තා උදේ 8ට. මුලින් පටන්ගත්තෙ මැනේජ්මන්ට් අකවුන්ටන්සි කියලා සබ්ජෙක්ට් එකක්. ඒක කරේ සවුමි කියලා සිරා ලෙක්චරර් කෙනෙක්. පොරගේ කඩ්ඩත් ටික ටික තේරුණා. වැඩේ ශේප් එකේ ගියා. අනික් සබ්ජෙක්ට් ටිකත් දවස පුරාම ගියා. දවස ඉවර වෙද්දී අපි හතරදෙනයි නාතයයි හිටියේ පොල්ලෙන් ගහලා වගේ

කොහොමහරි ක්ලාස් ටික සති අන්තෙට මුලු දවසමයි, සතියේ දවස්වලත් දවස් දෙක තුනක් හවස 5;30 ඉඳලා 8.30 වෙනකල් වැටුනා. කොමස් කරපු උන් ටිකක අමාරුයි කියපු මැත සබ්ජෙක්ට එක අපි හතර දෙනාට ගේමක් නෑ. අකවුන්ටින් සබ්ජෙක්ට් දෙකත් දෙයියනේ කියලා තේරෙන්න ගත්තා. ඒලෙවල් කොමස් කරලා හිටපු නාතයත් සපෝට් එකක් දුන්නා. හැබැයි ඉතින් ඉකෝන් කරපු පොර උගන්නපු මෙලෝ ලබ්බක් තේරුනේ නෑ. "When inflation also high….." කියලා පොර කිව්ව ගමන් මම අකලංකයගෙන් ඇහුවා මොකක්ද බං ඒ මගුල කියලා. "මොකක්ද බං inflation කියන්නේ" මම අහපු ගමන් අකලංකයා රවලා බලලා කීවා "මම කොහොමද දන්නේ ප** " කියලා. තේරෙන්නෙම නැති නිසා උට මලම පැනලා ඉඳලා තියෙන්නෙ. නාතයා ඉන්ටවල් එක්කදි කිව්වා "inflation කියන්නේ උද්දමනයට බං" කියලා. බිස්නස් ලෝ සබ්ජෙක්ට් එකත් ඉකෝන් කරපු බුවාම තමයි කරේ. අර යකා vs මේ යකා, මේ යකා vs අර යකා කියලා හෙනම විකාරයක්. මෙහෙම මාසයක් විතර වැඩේ ගියා. හැබැයි කුරුණෑගල ඉඳලා උදේ හවස සතියට දවස් පහක් විතර එන එක සෑහෙන මහන්සි වැඩක් වුනා. සතියේ දවසට හවස 1.30 ට කොළඹ එන කෝච්චියෙන් ඇවිත් රෑ කොටුවෙන් 9;30 කෝච්චියේ ආපහු එන්නේ. සති අන්තෙට පාන්දර බස් එකේ ඇවිත් රෑ 7:15 ට එන මඩකලපු කෝච්චියෙ එනවා. සතියෙ දවසට රෑ 8:30 ට පන්ති ඉවර වෙලා අකලංකයයි මමයි ගොඩක් දවසට කෝච්චියට නගින්නේ කොටුවේ බාර් එකකටත් ගොඩ වැදිලාම තමයි. ඊට පස්සේ ෆුට් බෝඩ් එකක වාඩි වෙලා සීතලේ යනවා. කුරුණෑගලින් බහිද්දී රෑ 11.30යි. ඒ කාලේ ඉතින් අපේ ගෙදරට යන්නේ එතන ඉඳලා අපි දෙන්නම පයින්. ඒ පයින් යනකොට ගෝල්ඩ් ලීෆ් 12 පැකට් එකකුත් හෙමින් හෙමින් ඉවර වෙනවා පැයක් වගේ පයින් යද්දී. අතට අහුවෙන කොල ටිකක් අතේ පොඩි කරලා චුවින්ගම් එකකුත් හපලා ශේප් එකේ උඩ තට්ටුවට ගිහින් නිදාගන්නවා

ඔහොම අමාරුවෙන් යද්දී එද්දී අපේ තාත්තා කිව්වා එයාගේ යාළුවෙක්ගෙ සර්විස් සෙන්ටර් එකක් තියෙනවා ගල්කිස්සේ. එතන කාමරයක් තියෙනවා අපිට ගිහින් ඉන්න පුලුවන් කියලා කිව්වා. අපිට ෆුල්ම සැටිස්. ඊට පස්සේ අකලංකයයි, අසිතයයි, මමයි සෙනසුරාදා දවසක පන්ති ඉවර වෙලා දුන්න ඇඩ්රස් එක හොයාගෙන ගියා. ගල්කිස්සෙ හේන පාර ඇතුලට වෙන්න තිබුනෙ තැන. අපි දත කට මැදගෙන ඇතුලට ගියා සර්විස් එකට. එතන තිබුන පරණ ගෙයක් ඇතුලේ තමයි කාමරේ තිබුනේ. බලාපොරොත්තු බැඳගෙන කාමරේ ඇතුලට ගියාම අපි තුන් දෙනාටම කෑ ගැස්සුනා. සැපට හැදිලා හිටපු අසිතයට ඇඬුනා කෙලින්ම. කාමරේ පරණ ඇඳන් දෙකක් තිබුනා. බාත් රූම් එක දිහා බලන්නත් අමාරු තරමට ජරා වෙලා. "ඒ, මටනම් ඉන්න බෑ බං මෙතන, මම යනවා" කියලා අසිතයා ආපහු කුරුණෑගලම යන්න ගියා. අකලංකයටයි මටයි ඒ කාලේ උලත් එකයි පිලත් එකයි. "ඔන්න ඔහේ ඉමු බං දෙකක් දාගෙන" දෙන්නම කතා වුනා. ආපහු පාර පැත්තට ඇවිත් දෙකක් දාගෙන එතනට ගිහින් නිදාගත්තා. උදේ පාන්දර නැගිටලා දත් ටික මැදන් විස්ඩම් එකට ඇවිත් ඉතුරු වැඩ කටයුතු විස්ඩම් එකේ වොශ් රූම් එකෙන් කරගෙන ක්ලාස් එකට ගියා. මොනා වුනත් කුරුණෑගල ගිහින් ආපහු ඊළඟ දවසේ මහ පාන්දර ආපහු එන එකට වඩා ඒ ගුබ්බෑයම අපිට සැපක් වුනා.

දැන් වැඩේට මාස දෙකක් විතර ගිහින්. කොළඹ ගමන අපි සෙට් එකම ආතල් එකේ එනවා. ඒත් ඉකෝන් සබ්ජෙක්ට් එකයි ලෝ එකයි හරියන්නෙම නෑ. අකලංකයගෙයි මගෙයි නරක පුරුදු මතු වෙන්න ගත්තා. අර සබ්ජෙක්ට් දෙක එකම ඩයල් එක උගන්නන නිසා තියෙන්නේත් පැය 4ක් විතර එක දිගට. අපි දෙන්නා පටන් ගත්තා කට් එක දාන්න. අසිතයයි පරායිත් ඉඳලා හිටලා කට් එක දාන්න සෙට් වුනා. අසිතයට ඒලෙවල් කාලේ ඉඳලා පන්තියක සැපට නිදන්න පුරුදු වෙලා හිටපු නිසා ඌ ඉතින් නිදන්න හරි ඇතුලට වෙලා හිටියා. අපි ඔහොම කට් කරලා ගිහින් ෆිල්ම් බලන්න පටන් ගත්තා ලිබර්ටි එකේ එහෙම නැත්නම් එම්සී එකේ. ඒ කාලේ ඉතින් එම්සී යනවා කියන්නේ ඉතින් වෙනම සීන් එකක්. එස්කැලේටර්, ලිෆ්ට් වගේ ඒවා දැක්කෙත් එම්සී එකේ. ලිබර්ටි එකේ ඩූම් ෆිල්ම් එක බලපු එකයි එම්සී එකේ "කල් හෝ නා හෝ" බලපු එකයි තවම මතකයි. කුරුණෑගල ඒ කාලෙ තිබුන හෝල් එක්ක බලද්දී ෆිල්ම් වැඩේ නැගලම ගියා. දවසක් අපි දෙන්නා කට් එක දාලා එලියට එද්දී විස්ඩම් එක ළඟම තාප්පේ පෝස්ටරයක් ගහලා අලුතින්ම "ඇමරිකන් ඩ්රැකියුලා...අතිශයින්ම වැඩිහිටියන්ට පමණයි...18න් පහල කිසිවෙකු ඇතුල් කරනු නොලැබේ" කියලා. මම දැකපු ගමන් කිව්වා "අඩේ අරක බලමුද බං" කියලා. "පිස්සුද බං? අපේ ගෙදර ඇති තරම් තියෙන්නේ බං හාඩ් ඩිස්ක් එකේ, වෙන මොකක් හරි බලමු බං" අකලංකය වැඩේට පස්ස ගහනවා. "අර බදුල්ලේ ගිහින් බලපු එක වගේ ඇති බං, 18න් පහල උන් ගන්නෙත් නෑ කියලා තියෙන්නේ, යමුකෝ බං" මම කොහොමහරි බැලන්ස් කරා. අකලංකයා අකමැත්තෙන්ම "හා යමන්" කියලා සෙට් වුනා. අපි දෙන්න එතනින් කෝච්චියක නැගලා මරදානට ගියා. මරදාන නිව් ඔලිම්පියා එකේ තමයි තිබුනේ. ටිකට් දෙකක් අරං ගියා ඇතුලට. අපි දෙන්නයි කපල් දෙක තුනකුයි විතරයි හෝල් එකටම. බෙල් එකත් ගහල වැඩේ පටන් ගත්තා. මට කෑ ගැස්සුනා. එක්දාස් නවසිය හැට ගණන්වල වගේ හද්ද පරණ කළු සුදු ඩබලක්. විලි ලැජ්ජාවේ බෑ මට. අකලංකයා දිහා බලන්නවත් බෑ, ඌ තරහෙ පුපුරනවා. මට හිනාවෙන්නද අඬන්නද කියලා තේරෙන්නෙ නෑ. ටික වෙලාවක් යද්දි බැරිම තැන මම ශේප් එකේ තරහින් ඉන්න අකලංකයගෙන් ඇහුවා "අඩේ මාර අප්සට් එක නේද බං?" කියලා. "පල හු*** යන්න, මම තොට කිව්වා එන්න කලින්ම, දැන් හිටපන් බලාගෙන". මම ඉතින් වැරැද්ද බාරගෙන උගෙ තරහ පොඩ්ඩක් අඩු වෙනකල් ඉඳලා ඉන්ටවල් එකේ එලියට ආවා හිත හදාගෙන. අරූ මට ගල්කිස්සට යනකල් බැන බැන ගියා. හැබැයි අදටත් මට නිව් ඔලිම්පියා එක දකිද්දි මේක මතක් වෙලා හිනා යනවා.

ඔය විදියට සිමා ගමන දැන් මාස තුනක් විතර ගියා. සති අන්තේට අපි දෙන්නා රෑට ගල්කිස්සේ ගුබ්බෑයමේ. බොන්නෙ නැතිව ඒ කුණු පොට් එකේ කීයටවත් සිහියෙන් ඉන්න බෑ. එතන සෙට් කරපු තාත්තාට හිතින් බැන බැන අපි එතනම ඉන්නවා එක රැයයිනේ කියලා හිත හදාගෙන.දවසක් අපි දෙන්නා රෑ 9ට විතර ටිකක් විතර සෙට් වෙලා දුමකුත් දාගෙන ගල්කිස්සේ ප්ලේස් එකට යනවා. හේන පාර දිගේ ගිහින් ඇතුලට හැරිලා වෙනදා යන පාර දිගේම දැන් යනවා ඉතින් වෙනදා වගේම. ඔහොම යද්දී කළුවරේ එක පාරටම දැකපු දෙයින් අපි දෙන්නට වෙරි බැස්සා. එහෙම්මම එතන බිම ඉඳගත්තා පඩියක් උඩ. අපි නතර වෙන තැන කිසිම දෙයක් නෑ. හිස් ඉඩම විතරයි, සර්විස් සෙන්ටර් එකත් නෑ, අපේ කාමරේ තිබුන ගේ කෑල්ලත් නෑ."කෝ බං අපේ පොට් එක?" අකලංකයා කොර වෙලා මගෙන් අහනවා. "ඒකනේ බං, ඒක නෑනේ" මටත් කට උත්තර නෑ. තාත්තට කෝල් එකක් අරන් විස්තරේ කිව්වා. තාත්තත් මෙලෝ දෙයක් දන්නේ නෑ. මෙන්න ටිකකින් කෝල් එකක් එනවා "පුතේ, එතන බිල්ඩිම කඩල අයින් කරලා මේ සතියේ අලුතින් එතන හදන්න" කියලා තාත්තා කිව්වා. අපි දෙන්නට මලේ මල. ආපහු කුරුණෑගල ගිහින් ඊළඟ දවසේ උදේ පාන්දර එනවා කියන්නේ ඒ වෙලාවේ හිතන්නවත් බැරි වැඩක්. සිගරට් එකකුත් පත්තු කරගෙන කල්පනා කර කර ඉද්දී අකලංකයා කිව්වා "මචං, ඔප්ශන් දෙකයි තියෙන්නෙ. එක්කෝ මෙතනම බිම හරි බුදියගමු, නැත්නම් අපේ ලොකුඅම්මා ඉන්නවා පාන්දුරේ, එහේ යමු" කියලා. "යමං ලොකුඅම්මලාගේ ගෙදර, මෙතන හිටියොත් මැරෙනවා මදුරුවෝ කාලා" කියලා අපි දෙන්නම පානදුරේ යන්න පිටත් වුනා.

අපි ලොකුඅම්මලාගෙ ගෙදර යනකොට රෑ 10.30ට වගේ. කෝල් එකක් දීලා ගියපු නිසා කෑමත් ලෑස්ති කරලා. අකලංකයගේ ලොකුඅම්මත් උන්ගේ අම්මා වගේම හොඳයි. කතාවත් එක දිගටම ඒ වගේ. පාන්දුරේ ඒ ගෙදර ලොකු ගෙදරක්. ඒ අන්කලුයි ඇන්ටියි දෙන්නම මහ බැංකුවේ වැඩ කරන්නේ ඒ කාලේ. අයියලා දෙන්නෙක්ම ඕස්ට්රේලියාවෙ පදිංචිය. අපි දෙන්නට ෆුල් සැප ලොකු කාමරයක් එක්ක ලොකු ඇඳක් සෙට් වුනා. මට නිකන් දිව්ය ලෝකෙ ආවා වගේ. "ඇයි බං කලින් මේක ගැන කිව්වේ නැත්තේ?" මම අකලංකයගෙන් ඇහුවා. "මම හිතුවා දුර වැඩි වෙයි" කියලා ඌ කියද්දී "මෙහෙම සැපට ඉන්න තියේනම් මොනා වුනාම මොකෝ බං" කියලා මම කිව්වා. එදා ඉඳලා සිමා ක්ලාස් ටික ඉවර වෙනකල්ම අපි සෙනසුරාදා රෑ පාන්දුරේ. එහේ අන්කල්ගේ ඔස්ට්රේලියා කතා අහගෙන රෑට පොඩි කයිවාරු ටිකක් ගහලා අපි සැපේ හිටියා. ඔහොම ගිහින් ක්ලාස් වැඩේ ඉවර වුනා. දැන් කැම්පස් පටන් ගන්නත් ලොකු කාලයක් තිබුනේ නෑ. මේ වෙනකොට අපි දෙන්නගෙම ගෙවල් වලින් ක්ලාස් ෆීස් වලටයි අපිට කොළඹ එන්නයි සෑහෙන ගානක් වියදම් කරලා තිබුනේ. අපි දෙන්න වැඩිය පාඩමක් නොකරත් ගෙවල් ගැන දුක හිතිලා එක්සෑම් එකත් කරමු කියලා ගෙවල්වලින් සල්ලි ඉල්ලගෙන ඒකටත් රෙජිස්ටර් වුනා. දෙයියනේ කියලා මේ වෙද්දී එකෙක්ගෙන් ඒ කාලෙ විදියට ලක්ශයක් විතරම කයිට් වෙලා තිබුනේ

ක්ලාස් ඉවර වෙලා අපි දෙන්න හිත හදාගෙන ෆුල් බොක්කෙන්ම වැඩේ ගොඩදාමු කියලා අකලංකයගෙ ගෙදර සතියට දවස් 2-3ක් සෙට් වුනා. අපි දෙන්න ෆුල් බොක්කෙන් පාඩම් කරනවා කියලා අකලංකයගේ අම්මා අපි දෙන්නට සුපිරියටම කෑම එහෙම හදලා දීලා වැඩට යනවා. අපි දෙන්නත් එලියෙ ඉස්තෝප්පුවට මේසයක් එහෙම දාලා වැඩේ පටන් ගන්නවා. ඉකෝන් සහ ලෝ සබ්ජෙක්ට් දෙක ඇරෙන්න අනික් ඒවා ටික ලස්සනට සෙට් වීගෙන ආවා. ඒත් මේ වැඩේටත් හෙනහුරා පාත් වුනා. ඒ අකලංකයගේ අල්ලපු වත්තේ හිටපු අපේ ෆුල් බොක්කක් වුන චමිලයා. ඇන්ටි යනවා බලාගෙන ඉඳලා මූ එනවා වත්ත දිගේ පානිය දාගෙන අත වන වනාම. ඒ ඇවිත් අපි දෙන්න ළඟින් වාඩි වුනාම දුම් ගහලා එලෙව්වත් ඌ යන්නේ නෑ. උගෙ බොරු ටික ඔක්කොම කියලා අපේ කෑම ටිකටත් වැඩේ දීලා ඇන්ටි දවල් වෙලා ඉස්කෝලෙ ඇරිලා ගෙදර එන්න කිට්ටු වුනාම තමයි ඌ යන්නේ. ඇන්ටි ආපුවම තමයි අපි දෙන්න ටිකක් වැඩක් කරන්නේ. ඊට පස්සේ හවස පහ වගේ වෙද්දී උදේට ආවේ නෑ වගේ චමිලයා ආපහු එනවා. ඇවිත් අපි තුන් දෙනාම එක්කෝ පයින් එහෙමත් නැතිනම් බයිසිකල් පැදගෙන කරඳගොල්ලෙ ගාමන්ට් එක ළඟට යනවා ගාමන්ට් එක ඇරෙන වෙලාව වෙද්දී. එතන පොඩි කෑම කඩයක් තිබුනා, ඒක කරේ සුනිල් අයියා කියලා ඩයල් එකක්. අපි යන්නේ ඒ කඩේට, චමිලයා එතන ඉඳලා කඩේ අයිතිකාරයා වගේ.සුනිල් අයියා කෑම විකුණන ගමන් අපි එතන ඉඳලා සිගරට් දෙක තුනක් බීලා පොරගේ කෑමත් මොනවහරි කනවා. චමිලයා අපිට කොත්තුවක් දානවා සුනිල් අයියට පැත්තකට වෙන්න කියලා. "සුනිලා පැත්තකට වෙයන්, අපි දාගන්නම්" කියලා චමිලයා ගහනවා බීෆ් කොත්තුවක් සුනිල් අයියට කෑ ගැස්සෙන්න. බීෆ් සහ රොටී එකට එක අනුපාතෙට ගහන්නේ. සුනිල් අයියාට ඇඬෙනවා ඒක දැක්කම. පැය තුන හතරක් අපි එතන ඉන්නවා සුනිල් අයියා කඩේ වහනකල්ම. එහෙම ඉද්දි සුනිල් අයියට අපි බීපු සිගරට් එහෙම මතකම නෑ. කාපු බීපුවගෙන් බාගෙක විතර බිලක් තමයි අපි ගෙවන්නේ. ටික කාලයක් යද්දී සුනිල් අයියා අපි එනවා දැක්කම ඇත්තටම අඬනවා, විශේෂයෙන්ම චමිලය දැක්කම. පස්සේ ආරන්චි වුනා ඒ කඩේ වැහුනා කියලා.

කොහොමහරි පාඩම් කරන වැඩේ දිගටම වුනේ නැ චමිලයත් එක්ක ආතල් අරන්ම. දවසක් මූ අපිට ටෝක් දීල දීලාම අන්තිමේට එදා රෑ වෙද්දී අපි නතර වුනේ හදිස්සියේ සිරීපාදෙම ගිහින්. අන්තිමේට කැම්පස් යන්න සෙට් වුනා අපිට. ගෙවල්වලින් අහනවා එක්සෑම් එක ගැන. අපි හෙනම ගේමක් දීලා කිව්වා අනිවාර්යෙන්ම අපි දෙන්න කැම්පස් ගිහින් කරනවා කියලා. අන්තීමේට කැම්පස් ගිහිනුත් අකලංකයයි මමයි එකම බැච් එකට සෙට් වෙලා එකම බෝඩිමටම සෙට් වුනා. කීප සැරයක්ම සිමා පාඩම් කරන්න සෙට් වුනත් වැඩේ හරි ගියේ නෑ. ඊට පස්සෙ වැඩේ අල්ලල දැම්මා. අසිතයයි පරායි විතරක් දිගටම කරලා උන් දෙන්න ඔක්කොම ගොඩ දැම්මා. ඒත් අපි දෙන්නගෙ සිමා ගමන එතනින් ඉවර වුනා. ගෙවල්වලින් කරපු වියදම එහෙම් පිටින් අපතේ ගියා. ඉඳලා හිටලා සිමා මතක් කරලා ගෙවල්වලින් පොඩි පොඩි හින්ට් පාස් වුනා. ඒත් කැම්පස් කතන්දරේ නිසා ටිකක් බැලන්ස් වුනා. ජාවා කෝස් එකක් කරන්න දවසක් ගෙදරින් සල්ලි ඉල්ලුවාම "පුළුවන්නම් මේකත් සිමා වගේ කරනවා" කියලා තාත්තා පොඩි කිණ්ඩියක් දැම්මා. ඒකේ මලට මමයි අකලංකයයි නතර වුනේ ජාවා සටිෆිකේශන් හතරක්ම කරලා. ඊට පස්සේ ගෙවල්වලින් වැඩිය මුකුත් කිව්වේ නෑ.

ඉතින් තාමත් අපිට තේරෙන්නෙ නෑ අපි කරේ වැරැද්දක්ද හරි දෙයක්ද කියලා. සිමා නැතිව වුනත් ජීවිතේ යම් තැනක අපි ඉන්නවා අද. හැබැයි සිමා ක්ලාස් කරලා ඉවර වෙද්දී අපේ කඩ්ඩනම් සෑහෙන හොඳ තැනක තිබුනා. කැම්පස් ඇවිත් කඩ්ඩෙන් ලෙක්චර්ස් යද්දී ලොකු අවුලක් වුනේ නෑ. අදටත් විස්ඩම් එක, සිමා ලෝගෝ එක දැක්කම මතක ගොඩාක් ආපහු මතක් වෙනවා. කවුරුහරි සිමා කරන්න හිතන් ඉන්නවානම් මේ කතාව අමතක කරලා හරියට කරලා ගොඩ යන්න. සිමා කියන්නේ ලෝකෙ පිලිගත්ත වෘත්තිය සුදුසුකමක්. මීට සිමා කරලා කෙලවුන අපි...සමාවෙන්න තාත්තේ